ศัตรูในคราบอาจารย์

"บันทึกประวัติศาสตร์การสงครามเวทมนตร์ยุคโบราณ... หน้าที่สามร้อยสิบสอง... สิ่งที่ถูกลบเลือนไม่ใช่ความล้มเหลวของมหาเวทค่ะ แต่มันคือรายชื่อของผู้รอดชีวิตต่างหาก" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลของอาจารย์วัลแคน ดังก้องไปทั่วห้องบรรยายประวัติศาสตร์เวทมนตร์อันเงียบสงบ แสงเทียนสีส้มวับแวมจากเชิงเทียนเวทมนตร์ส่องกระทบใบหน้าครึ่งซีกของชายวัยกลางคนผู้มีเรือนผมสีเทาเข้มและดวงตาสีอำพันคมกริบ เขายืนอยู่หน้ากระดานชนวนโบราณที่สลักอักษรรูนเก่าแก่ มือเรียวยาวสวมแหวนเงินฝังอัญมณีสีนิลกำลังพลิกหน้ากระดาษหนังแกะสีเหลืองกรอบอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกย่างก้าวและการขยับตัวกลับแฝงไว้ด้วยความแม่นยำรากับเครื่องจักรกลที่ถูกตั้งโปรแกรมไว้ล่วงหน้า เซย์เลนหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวเคาะโต๊ะไม้เนื้อแข็งเป็นจังหวะสามครั้งตามสัญชาตญาณของการคำนวณ ในสายตาของคนทั่วไป อาจารย์วัลแคนคือผู้เชี่ยวชาญด้านประวัติศาสตร์ผู้ใจดีและมักจะยิ้มแย้มต้อนรับนักเรียนเสมอ แต่สำหรับเซย์เลนผู้มีระบบอัลกอริทึมวิเคราะห์ระดับจิตวิญญาณและปมความทรงจำจากชาติก่อนที่ถูกทรยศ... อัตราการเต้นของหัวใจที่สะท้อนผ่านหน้าต่างสถานะโปร่งใสตรงหน้าต่างหากที่ไม่เคยโกหก [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบคลื่นพลังงานเวทมนตร์ความถี่ต่ำระดับอาณาจักร (Kingdom-Class Frequency) บริเวณต่อมใต้สมองของเป้าหมาย] [อัตราการซิงโครナイズ (Synchronization): ระดับความเป็นมนุษย์ลดลงต่ำกว่าเกณฑ์มาตรฐาน 42%] [คำเตือน: วัตถุนี้ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในสารบบบุคลากรของสถาบันเวทมนตร์หลวง] เซย์เลนสูดลมหายใจเข้าลึกอย่างเงียบเชียบ เขารู้ดีว่าความผิดปกติระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่อาจารย์สอนประวัติศาสตร์ทั่วไปจะมีได้ ต่อให้เป็นจอมเวทระดับสูงก็ไม่อาจปกปิดคลื่นความถี่ของแก่นพลังงานที่บิดเบี้ยวได้แน่ เว้นเสียแต่ว่า... เขาไม่ได้กำลังสอนประวัติศาสตร์เพื่อถ่ายทอดความรู้ แต่มันคือการ "ส่งสัญญาณ" บางอย่างออกไปนอกกำแพงสถาบัน ข้างกายเขา ลูเซียนา องค์หญิงลำดับที่หนึ่งผู้เลอโฉม นั่งหลังตรงสง่างาม นัยน์ตาสีไพลินคู่สวยจ้องมองไปที่กระดานดำเช่นกัน แต่หัวใจของเธอกลับส่งสัญญาณเตือนผ่านกระแสจิตที่เชื่อมโยงกับเซย์เลนมาเป็นระลอก *‘เซย์เลน...’* เสียงหวานใสแต่เยือกเย็นของลูเซียนาดังขึ้นในห้วงความคิดของเขาโดยตรง *‘รอยหมึกบนหน้ากระดาษที่อาจารย์วัลแคนกำลังเปิดอยู่... มันไม่ใช่หมึกประวัติศาสตร์ทั่วไป มันคือ ‘รอยเลือดผนึกมาร’ ที่เสด็จพ่อเคยทรงบันทึกไว้ในตำราต้องห้ามของราชวงศ์’* เซย์เลนไม่หันไปมองเธอ สายตาของเขายังคงจับจ้องแผ่นหลังของอาจารย์วัลแคนอย่างไม่วางตา เขาตอบกลับทางกระแสจิตด้วยความเร็วสูง *‘ฉันเห็นแล้วล่ะ... และที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นคือ วงเวทใต้พื้นห้องเรียนนี้ถูกเปิดใช้งานตั้งแต่พวกเราก้าวเข้ามาแล้ว’* บรรยากาศภายในห้องบรรยายเริ่มเปลี่ยนแปลงไปอย่างช้าๆ อุณหภูมิรอบตัวลดฮวบลงจนไอน้ำกลายเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางเบาเกาะตามขอบหน้าต่าง นักเรียนคนอื่นๆ ในห้องต่างพากันก้มหน้าจดบันทึกด้วยความง่วงเหงาหาวนอน พวกเขาตกอยู่ภายใต้เวทมนตร์สะกดจิตอ่อนๆ ที่ถูกปล่อยออกมาจากตัวของอาจารย์วัลแคนอย่างไร้ร่องรอย มีเพียงเซย์เลนและลูเซียนาเท่านั้นที่ยังคงมีสติสัมปชัญญะครบถ้วนเนื่องจากเกราะป้องกันจิตใจระดับสูง อาจารย์วัลแคนหยุดมือจากการพลิกตำรา เขานิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ หันกลับมาเผชิญหน้ากับห้องเรียน รอยยิ้มที่เคยอบอุ่นและใจดีบนใบหน้านั้นบิดเบี้ยวขึ้นทีละน้อย จนกลายเป็นรอยยิ้มกว้างที่น่าขนลุก ดวงตาสีอำพันเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานราวกับหยดเลือดในความมืด "ดูเหมือนว่า... จะมีหนูตัวน้อยสองตัวที่ไม่ยอมหลับใหลไปกับบทเรียนอันน่าเบื่อหน่ายนี้สินะครับ" เสียงของอาจารย์วัลแคนเปลี่ยนไป มันไม่ใช่เสียงของชายวัยกลางคนอีกต่อไป แต่เป็นเสียงประสานก้องกังวานของคนหลายคนซ้อนทับกัน ราวกับมีวิญญาณนับร้อยสถิตอยู่ในร่างเดียว นักเรียนที่ฟุบหลับอยู่บนโต๊ะเริ่มมีอาการตัวสั่นเทา ดวงตาทุกคู่ที่ปิดสนิทเริ่มมีควันสีดำพวยพุ่งออกมาจากเปลือกตา เซย์เลนดีดตัวลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายเคลื่อนไหวด้วยความรวดเร็วและแม่นยำ เขาก้าวออกมาบังหน้าลูเซียนาไว้ครึ่งก้าว มือขวาเอื้อมไปแตะด้ามจับของไม้เท้าเวทมนตร์พกพาที่เหน็บไว้ที่ข้างเอว ขณะที่มือซ้ายวาดวงเวทป้องกันระดับกลางขึ้นกลางอากาศอย่างไร้เสียง "อาจารย์วัลแคน... หรือควรเรียกว่า ‘ผู้รับสารแห่งหุบเขาสาปสูญ’ ดีล่ะคะ?" เซย์เลนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวาดกลัว ดวงตาสีรัตติกาลมองตรงไปยังร่างที่แปรเปลี่ยนไปของอีกฝ่ายอย่างท้าทาย อาจารย์วัลแคนหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะแหบพร่าบาดลึกโสตประสาท "ฉลาดมาก... เด็กน้อย เจ้าไม่ใช่แค่นักเรียนธรรมดาแน่ๆ แรงก์พลังเวทที่ซ่อนอยู่ภายใต้เปลือกนอกอันอ่อนแอนั่น... มันช่างหอมหวานเสียจริง น่าเสียดายที่ความลับมักมีราคาที่ต้องจ่ายด้วยลมหายใจเสมอ" สิ้นคำพูด ร่างของอาจารย์วัลแคนก็สลายกลายเป็นกลุ่มหมอกสีดำทมิฬ พุ่งตรงเข้ามาหาพวกเขาทั้งสองด้วยความเร็วเหนือเสียง! [แจ้งเตือนระบบ: ภัยคุกคามระดับ SSS กำลังโจมตี!] [เปิดใช้งานระบบป้องกันอัตโนมัติ: สกิล 'ก้าวพริบตา' (Flash Step) และ 'บา리어แสงดารา' (Starlight Shield)] เซย์เลนไม่รอช้า เขาคว้าแขนของลูเซียนาแล้วพุ่งหลบไปด้านข้างในเสี้ยววินาที แรงกระแทกจากการพุ่งชนของหมอกทมิฬทำให้โต๊ะไม้หรูหราหักสะบั้นเป็นเสี่ยงๆ เศษไม้กระจายเกลื่อนพื้น ทว่าก่อนที่พวกเขาจะได้ตั้งหลัก วงเวทสีเลือดขนาดใหญ่ก็ปรากฏขึ้นที่พื้นห้อง ขังพวกเขาทั้งสองไว้ภายในกรงขังเวทมนตร์ที่ไร้ทางหนี ลูเซียนาเม้มปากแน่น นัยน์ตาสีไพลินทอประกายเด็ดเดี่ยว เธอรวบรวมพลังเวททั้งหมดในกายจนเกิดเป็นแสงสีฟ้าสว่างวาบที่ฝ่ามือ "เซย์เลน... ฉันจะทำลายบารียนี่เอง นายเตรียมรวบรวมข้อมูลจุดอ่อนของมัน!" "ไม่ต้องรีบร้อนขนาดนั้นหรอกครับองค์หญิง..." เซย์เลนกระซิบเบาๆ ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ยังคงนิ่งสนิท แม้สถานการณ์จะคับขันถึงขีดสุดก็ตาม เขายกย่องมุมปากขึ้นเล็กน้อยเมื่อหน้าต่างระบบโปร่งใสสีทองอร่ามเด้งขึ้นมาตรงหน้า [เงื่อนไขลับปลดล็อก: ค้นพบร่องรอยของ ‘สภาวจิตวิญญาณแห่งบรรพกาล’] [ดาวน์โหลดข้อมูลศัตรูสำเร็จ 100%] [คุณสมบัติพิเศษของเป้าหมาย: อ่อนแอต่อการโจมตีด้วยเวทมนตร์บริสุทธิ์ของราชวงศ์ และ... ‘ชื่อจริง’ ที่ถูกลบเลือน] เซย์เลนหันไปสบตากับลูเซียนา เคมีและความเข้ากันระหว่างทั้งคู่พุ่งทะยานถึงขีดสุดโดยไม่ต้องเอื้อnเอ่ยคำพูดใดๆ เพิ่มเติม เขารู้ว่าลูเซียนารู้อะไร และเธอรู้ว่าเขากำลังคิดอะไร หมอกสีดำรวมตัวกันอีกครั้งกลายเป็นเงาร่างสูงใหญ่ที่น่ากลัว มันเงื้อมือที่มีกรงเล็บแหลมคมขึ้นหมายจะปลิดชีพพวกเขาทั้งเป็นในคราวเดียว "น่าสนุกดีนี่คะ..." เซย์เลนพึมพำเบาๆ พร้อมกับปลดปล่อยพลังเวทที่แท้จริงออกมาจนประกายแสงสีทองสว่างวาบทั่วทั้งห้อง "แต่ดูเหมือนว่า... ประวัติศาสตร์บทนี้ ฉันจะเป็นคนเขียนมันเองค่ะ" เงาดำพุ่งเข้าประชิดตัวพวกเขาในระยะประชิด— [คลิกเพื่ออ่านตอนถัดไป: ความจริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้ห้องใต้ดินของสถาบัน และการปรากฏตัวของบุคคลที่ไม่คาดฝัน!] ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับความลับอันดำมืดและมิตรภาพที่งดงามนี้นะคะ!