เผชิญหน้ากับผู้บงการเงา

"แปลกใจอะไรกันคะ คุณนักเดินทางผู้มาจากโลกคู่ขนาน... หรือว่าความทรงจำจากเบื้องหลังม่านพิกเซล มันเริ่มเลือนรางไปตามกาลเวลาของโลกใบนี้เสียแล้วล่ะคะ" น้ำเสียงหวานใสแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงัดของห้องโถงใต้ดินอาคม ที่ซึ่งแสงจากคริสตัลมานาสีครามกำลังกะพริบไหวราวกับลมหายใจรวยริน เซย์เลนหรี่ตาลงเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวของเขาขยับผ่านอากาศว่างเปล่าอย่างไร้ร่องรอย หน้าต่างสีฟ้าใสของระบบปรากฏขึ้นในคลื่นสมองอย่างรวดเร็ว—*แจ้งเตือน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมทางพลังงานระดับมิติที่ 4, ความเสถียรของแกนกลางลดลง 14%* เขายืนนิ่ง สงบ และสุขุมดั่งผืนน้ำไร้ระลอกคลื่น แม้ภายในหัวใจจะกำลังประมวลผลอัลกอริทึมความเป็นไปได้นับหมื่นรูปแบบเพื่อหาช่องโหว่ของผู้หญิงตรงหน้า เบื้องหน้าของเซย์เลนคือร่างระหงของสตรีในชุดคลุมสีดำสนิท ปักลวดลายวงแหวนเวทมนตร์สีเงินยวงที่คุ้นตาจนน่าขนลุก—มันเป็นลวดลายเดียวกับรหัสลับในโลกเก่า โลกที่เขาจากมา... โลกที่เต็มไปด้วยตึกสูงระฟ้าและโค้ดโปรแกรมที่ถูกเขียนขึ้นเพื่อควบคุมทุกสิ่ง "เธอไม่ใช่คนของโลกนี้" เซย์เลนเอ่ยขึ้น น้ำเสียงเรียบเรื่อยไร้ความหวาดกลัว แต่แฝงไว้ด้วยความคมกริบที่พร้อมจะเชือดเฉือนทุกคำพูด "และที่สำคัญที่สุด เธอกำลังใช้ทรัพยากรมานาที่เกินโควตาของระบบ... นั่นหมายความว่า เธอแอบลักลอบเข้ามาทางประตูหลังของระบบนิเวศเวทมนตร์นี้สินะคะ" สตรีปริศนาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเธอกังวานก้องไปทั่วห้องโถงราวกับเสียงระฆังแตก เธอก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาดำ ร่างกายสะท้อนแสงเรืองรอง เผยให้เห็นใบหน้าสวยคมที่ประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน ดวงตาสีอำพันคู่นั้นจ้องมองเซย์เลนราวกับแมวเฒ่ากำลังหยอกล้อกับหนูตัวโปรด "ฉลาดสมกับที่เป็นหัวหน้าทีมโปรแกรมเมอร์มือหนึ่งในโปรเจกต์ 'เอนิมา' เลยนะคะ... เซย์เลน หรือจะให้ฉันเรียกว่า 'ผู้ทดสอบหมายเลขศูนย์' ดีล่ะคะ?" บรรยากาศรอบตัวอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก ลูเซียนาที่ยืนอยู่เคียงข้างเซย์เลนขยับตัวเล็กน้อย ดาบคาตานะเคลือบมานาในมือขององค์หญิงสาวถูกชักออกจากฝักเพียงครึ่งนิ้ว ไอร้อนจากเปลวเพลิงสีฟ้าอ่อนแผ่ซ่านออกมาเพื่อขับไล่แรงกดดันมหาศาลที่กำลังบี ะคั้นเข้ามา "ระวังตัวด้วยค่ะเซย์เลน ผู้หญิงคนนี้... มานาน่ากลัวเกินกว่าจะเป็นแค่มนุษย์ทั่วไป" ลูเซียมากระซิบเสียงเบา ดวงเนตรสีมรกตจ้องเขม็งไปยังผู้บุกรุก สัญชาตญาณของราชนิกุลผู้ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนกำลังร้องเตือนภัยระดับวิกฤต เซย์เลนยกมือขึ้นข้างหนึ่งเป็นเชิงห้ามปรามไม่ให้ลูเซียนาบุ่มบ่าม สายตาของเขายังคงจดจ้องอยู่ที่หญิงสาวตรงหน้า สมองส่วนการคำนวณกำลังวิเคราะห์ค่าพลังของเธออย่างรวดเร็ว *[สถานะ: ไม่สามารถประเมินได้]* — นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบแสดงผลลัพธ์เช่นนี้ นับตั้งแต่เขาเข้ามาอยู่ในโลกแฟนตาซีแห่งนี้ "คุณรู้จักฉันดี... แต่ฉันเกรงว่าคุณยังไม่รู้จักระบบของโลกนี้ดีพอนะคะ" เซย์เลนก้าวเข้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ร่างกายแผ่รังสีความเย็นชาออกมาอย่างจงใจ "การข้ามมิติมาโดยไม่ได้รับอนุญาตจากผู้ดูแลระบบหลัก มีโทษปรับสูงสุดคือการถูกลบข้อมูลทิ้งจากสารบบ... คุณคิดว่าตัวเองมีสิทธิ์มากพอที่จะรอดไปจากที่นี่ได้อย่างนั้นหรือคะ?" ผู้บุกรุกชะงักไปชั่วครู่ รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหุบลงเล็กน้อย ดวงตาสีอำพันฉายแวววาวโรจน์ด้วยความไม่พอใจ "ปากเก่งไม่เปลี่ยนเลยนะคะ คุณชายโปรแกรมเมอร์ผู้รักความสมบูรณ์แบบ! คุณคิดว่าการที่คุณมาเกิดใหม่ในร่างของตัวประกอบไร้ค่าในคลาสเวทมนตร์ แล้วทำตัวเป็นฮีโร่คอยช่วยองค์หญิงตกยากคนนี้ จะทำให้คุณหลุดพ้นจากความเป็นจริงได้งั้นเหรอคะ? โลกใบนี้... ก็เป็นแค่โปรแกรมทดลองที่เราสร้างขึ้นเพื่อดูว่า 'จิตสำนุกของมนุษย์' จะทนทานต่อความสิ้นหวังได้แค่ไหนต่างหากล่ะคะ!" คำพูดนั้นพุ่งตรงเข้ามาปะทะโสตประสาทของเซย์เลนอย่างจัง ลูเซียนาหันขวับมามองเซย์เลนด้วยความตกใจ ใบหน้างดงามซีดเผือดลงเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริกเมื่อได้ยินคำว่า 'โปรแกรมทดลอง' และ 'ตัวประกอบ' เซย์เลนยังคงนิ่งเงียบ แต่กล้ามเนื้อทั่วร่างกลับเกร็งเครียด ความทรงจำสีดำมืดจากชาติก่อน—ภาพของหน้าจอคอมพิวเตอร์นับร้อยที่ร,ัวข้อความแจ้งเตือนความผิดพลาด, เสียงกรีดร้อง และการทรยศหักหลังภายในองค์กร—พรั่งพรูเข้ามาในหัวราวกับเขื่อนแตก "ใช่ค่ะ..." เซย์เลนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ราบเรียบจนน่ากลัว ดวงตาสีนิลคมกริบจ้องมองลึกลงไปในดวงตาของอีกฝ่าย "มันอาจจะเป็นแค่โปรแกรม... เป็นแค่โลกสมมติที่คุณสร้างขึ้นมาเพื่อความบันเทิงของพวกคุณ แต่สำหรับฉัน... ผู้คนที่นี่ เพื่อนร่วมคลาสที่ฉันร่วมรบด้วย และ... ลูเซียนา ทุกคนมีลมหายใจ มีความรู้สึก และมีตัวตนจริงแท้ในแบบที่พวกคุณไม่มีวันเข้าใจค่ะ!" สิ้นคำพูดของเซย์เลน คลื่นพลังงานมานาสีทองอร่ามก็ระเบิดออกจากร่างของเขาทันที แรงระเบิดนี้ไม่ใช่เวทมนตร์ทำลายล้าง แต่เป็น 'System Override' ขั้นสูงสุดที่เซย์เลนแอบเขียนโค้ดสะสมมาตลอดหลายเดือน พื้นห้องโถงสั่นสะเทือน รอยแตกสีฟ้าเรืองแสงลามเลียไปตามผนังหินราวกับใยแมงมุม ผู้บุกรุกสาวเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก เธอไม่คาดคิดว่าเด็กหนุ่มผู้เป็นเพียงตัวประกอบในสายตาของพวกเธอ จะสามารถเข้าถึงสิทธิ์การควบคุมระดับรากฐาน (Root Access) ของโลกใบนี้ได้รวดเร็วขนาดนี้ "บ้าน่า! แกทำอะไรลงไป?!" เธอแผดเสียงร้องด้วยความตกใจ พยายามยกมือขึ้นร่ายเวทย์เพื่อป้องกันตัว แต่ทว่า... ช้าเกินไปเสียแล้ว อักขระเวทมนตร์สีทองนับพันล้อมรอบร่างของเธอไว้ คล้ายกับโซ่ตรวนแห่งกฎเกณฑ์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง ลูเซียนาที่เห็นโอกาสทอง พุ่งทะยานร่างออกไปราวกับสายลม ดาบในมือตวัดเป็นวงโค้งส่งเปลวเพลิงสีฟ้าเข้าประชิดตัวเป้าหมายในพริบตาเดียว การประสานงานอย่างไร้รอยต่อระหว่างอัลกอริทึมของเซย์เลนและสัญชาตญาณการต่อสู้ของลูเซียนา ทำให้การโจมตีนี้สมบูรณ์แบบไร้ที่ติ ทว่า... ในเสี้ยววินาทีก่อนที่คมดาบจะสัมผัสถึงตัวผู้บุกรุก รอยยิ้มประหลาดก็ปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของสตรีชุดดำอีกครั้ง "คิดว่าจับฉันได้แล้วสินะคะ... เจ้าโง่" เสียงกระซิบแผ่วเบาลอยมาตามสายลม ก่อนที่ร่างของเธอจะแตกสลายกลายเป็นกลุ่มผงละอองสีดำสนิท ไม่ใช่การพ่ายแพ้... แต่เป็นการถอนตัวออกอย่างจงใจ! เซย์เลนขมวดคิ้วแน่น รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น *[คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจากภายนอกระบบหลัก... กำลังดาวน์โหลดข้อมูลที่ไม่รู้จัก...]* หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานเด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน เสียงสัญญาณเตือนภัยดังระรัวในโสตประสาทของเซย์เลน พื้นห้องโถงใต้ดินเริ่มยุบตัวลง เสียงคำรามต่ำๆ ดังสะท้อนมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับมีบางสิ่งที่ใหญ่โตและน่าสะพรึงกลัวกำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากการหลับใหลอันยาวนาน ลูเซียนาพุ่งกลับมายืนเคียงข้างเซย์เลน ใบหน้าของเธอยังคงตึงเครียด หอบหายใจน้อยๆ จากการใช้พลังงาน "เซย์เลน... นั่นมันเสียงอะไรกันคะ? ข้างล่างนั่น... มีบางอย่างกำลังขึ้นมา!" เซย์เลนไม่ตอบคำถาม สายตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องโถงที่กำลังพังทลาย ก่อนที่ดวงตาของเขาจะเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย เมื่อเศษละอองสีดำที่เหลือจากการหายตัวไปของผู้บุกรุก รวมตัวกันกลางอากาศกลายเป็นข้อความโค้ดตัวเลขปริศนา— *00:00:03 - ปลดล็อกบอสลับ: ผู้พิทักษ์แห่งจุดเริ่มต้น (Origin Guardian)* พื้นเบื้องหน้าของทั้งสองคนแยกออกจากกันอย่างรุนแรง แสงสีแดงฉานสาดส่องขึ้นมาจากห้วงเหวลึก พร้อมกับเสียงคำรามที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ และในวินาทีที่กลุ่มควันจางลง เงาร่างมหึมาที่มีดวงตาสีแดงคู่ยักษ์นับสิบคู่ก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นในความมืด... จ้องมองตรงมาที่พวกเขาด้วยความกระหายเลือด! เซย์เลนกัดฟันแน่น มือขวาคว้าจับข้อมือของลูเซียนาไว้แน่นโดยสัญชาตญาณ... เพราะเขารู้ดีว่า นี่ไม่ใช่การต่อสู้เพื่อผ่านด่านธรรมดาอีกต่อไปแล้ว แต่มันคือบททดสอบความเป็นความตายที่ถูกออกแบบมาเพื่อทำลายล้างพวกเขาทั้งสองคนให้หายไปจากโลกใบนี้อย่างถาวร... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งปาฏิหาริย์นี้ไปกับเซย์เลนและลูเซียนานะคะ — เซเลสเทียละอองเวท