มิตรภาพที่แข็งแกร่งกว่าพลังเวท

"เจ้าจะตายที่นี่ไม่ได้... เซย์เลน หากเจ้าตายไป แล้วใครจะรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับข้า?" หยดเลือดสีสดไหลรินจากบาดแผลที่หัวไหล่ของลูเซียนาลงสู่พื้นหินเย็นเยียบ เธอไม่ได้หันไปมองความเจ็บปวดที่แขนข้างนั้นเลยแม้แต่น้อย สายตาคมกริบขององค์หญิงลำดับที่หนึ่งจับจ้องไปที่ร่างของเด็กหนุ่มผู้มีนามว่า 'เซย์เลน' ซึ่งนอนนิ่งสนิทอยู่ท่ามกลางวงล้อมของเหล่าอสูรเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ระบบในดวงตาของเซย์เลนดับวูบไปนานแล้ว เหลือเพียงความมืดมิดและค่าสถานะที่ขึ้นเตือนสถานะ [CRITICAL HP: 0.5%] สีแดงฉานกะพริบถี่ราวกับเสียงหัวใจที่กำลังจะหยุดเต้น ในโลกที่ทุกอย่างต้องคำนวณผ่านอัลกอริทึม การที่เขาปล่อยให้ตัวเองตกอยู่ในสภาวะนี้ถือเป็นความผิดพลาดที่ให้อภัยไม่ได้... แต่ทว่า สิ่งที่อยู่นอกเหนือการคำนวณคือ 'เธอ' ลูเซียนาสะบัดมือเบาๆ ไอเวทมนตร์สีเงินยวงแผ่ขยายออกเป็นรูปโล่โปร่งแสงสะท้อนคมดาบที่พุ่งเข้าใส่ เธอไม่ได้ใช้เวทมนตร์เพื่อทำลายล้างแบบที่เคยทำ แต่เธอใช้มันเพื่อ 'ปกป้อง' "ถอยไป" เสียงของเธอนิ่งเรียบ ทว่าสั่นเครือด้วยโทสะที่ปิดไม่มิด เหล่าอสูรเงาคำรามต่ำ พวกมันสัมผัสได้ว่านักเวทที่แข็งแกร่งที่สุดในห้องนี้กำลังอ่อนแรงลงจากพิษบาดแผล ทว่าลูเซียนาในชุดราตรีที่ฉีกขาดกลับดูสง่างามกว่าที่เคย เส้นผมสีทองประดุจแพรไหมของเธอเปรอะเปื้อนด้วยฝุ่นผง เธอทรุดกายลงนั่งข้างร่างที่หมดสติของเซย์เลน มือเรียวงามที่สั่นเทาประคองศีรษะของเขาขึ้นมาวางบนตัก "คนอย่างเจ้า... ที่พร่ำบอกว่าไม่ไว้ใจใคร ที่ทำตัวเป็นตัวประกอบไร้ตัวตน เพื่อจะได้ไม่ต้องผูกพันกับใคร..." ลูเซียนาแค่นหัวเราะทั้งที่น้ำตาเอ่อคลอ "สุดท้ายแล้ว ก็เป็นเจ้าเองที่เอาตัวเข้ามารับการโจมตีเพื่อข้า... เจ้ามันโง่ที่สุดเลย เซย์เลน" ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสก็ปรากฏขึ้นเหนือร่างของเซย์เลน แต่มันไม่ใช่ค่าสถานะปกติ มันกลับเป็นข้อความที่เปลี่ยนสีไปมาจนน่าตื่นตระหนก: [คำเตือน: ตรวจพบการแทรกแซงจาก 'พลังงานลึกลับ' - สถานะตัวเอกเข้าสู่โหมดวิวัฒนาการขั้นรุนแรง] [คำเตือน: ความสัมพันธ์ระดับ 'คู่คิด' บรรลุเงื่อนไขปลดล็อกพลังแฝง: 'พันธสัญญาแห่งละอองเวท'] ลูเซียนาไม่ได้สนใจข้อความที่ลอยอยู่กลางอากาศ เธอรวบรวมพลังเวททั้งหมดที่มี ถ่ายทอดลงสู่หน้าอกของเซย์เลน พลังเวทสีทองของเธอประสานเข้ากับละอองเวทสีดำที่หลั่งไหลออกมาจากตัวของเด็กหนุ่ม ความเจ็บปวดจากการถ่ายโอนเวทมนตร์แผ่ซ่านไปทั่วร่างจนเธอต้องกัดริมฝีปากจนห่อเลือด "ถ้าเจ้าไม่ฟื้นขึ้นมา..." เธอพึมพำชิดใบหูของเขา "ข้าจะสาปแช่งเจ้าไปจนถึงชาติหน้า... คนที่กล้าทิ้งข้าไว้ลำพังในโลกที่บิดเบี้ยวนี้น่ะ... ไม่มีวันได้พักผ่อนหรอก" บรรยากาศในห้องโถงเริ่มเปลี่ยนไป แรงกดดันมหาศาลม้วนตัวเป็นพายุหมุนรอบร่างของทั้งสองคน อสูรเงาที่เคยดุร้ายเริ่มถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว สิ่งที่พวกมันเห็นไม่ใช่แค่เด็กหนุ่มตัวประกอบที่ใกล้ตาย แต่เป็น 'อะไรบางอย่าง' ที่กำลังตื่นขึ้นจากหลับใหล พลังงานระดับมหาศาลที่เซย์เลนเคยจำกัดไว้ในกรอบของระบบ กำลังทะลักออกมาโดยไร้การควบคุม เพราะตอนนี้ 'หัวใจ' ของเขากำลังถูกปกป้องโดยคนที่เขาสัญญาว่าจะรักษาด้วยชีวิต เซย์เลนขยับนิ้วมือเบาๆ ดวงตาที่เคยไร้แววเริ่มขยับภายใต้เปลือกตาที่ปิดสนิท "ลู... เซียนา..." เสียงแหบพร่าหลุดออกมาจากลำคอ ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะลืมตาขึ้น ลูเซียนาที่หมดแรงก็ฟุบลงไปพิงไหล่เขา ทันใดนั้น ความเงียบสงัดก็เข้าครอบคลุมห้องโถงอีกครั้ง เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าดังขึ้นจากเงามืดหลังกำแพง ชายในชุดคลุมสีเทาผู้มีใบหน้าซีกซ้ายเหมือนกับเซย์เลนราวกับแกะ แต่นัยน์ตาสีแดงฉานนั้นเต็มไปด้วยความอาฆาตมาดร้าย ก้าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูเวทนาคนทั้งคู่ "ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจเสียจริง" ชายคนนั้นกล่าวพลางเคาะไม้เท้าลงบนพื้น "องค์หญิงผู้สูงส่งกับ 'ตัวประกอบ' ที่ทำหน้าที่เกินบทบาท... เสียดายที่นิยายเรื่องนี้ มันถูกเขียนบทมาให้จบลงที่ตรงนี้... ในจุดที่เจ้าทั้งคู่ต้องกลายเป็นศพที่สวยงามที่สุด" เซย์เลนลืมตาขึ้นเต็มตา นัยน์ตาสีมรกตของเขาสั่นไหว ไม่ใช่ด้วยความกลัว แต่เป็นความตระหนักรู้ที่แล่นเข้ามาในสมองราวกับสายฟ้าฟาด—บุคคลตรงหน้าไม่ใช่บอสของดันเจี้ยน แต่เป็น 'ผู้เขียนบท' ที่เขาพยายามหลบหนีมาตลอดทั้งชีวิต "แก..." เซย์เลนเค้นเสียงเรียก "ใช่แล้ว..." ชายคนนั้นแสยะยิ้มพลางกางมือออก "บทต่อไป... คือตอนที่เจ้าต้องเลือกระหว่าง 'ความถูกต้องของระบบ' หรือ 'ลมหายใจของนาง' ...ตัดสินใจให้ดีนะ เซย์เลน เพราะนี่จะเป็นทางเลือกเดียวที่เจ้าจะได้เป็นตัวเอกจริงๆ เสียที" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความมืดมิดและปาฏิหาริย์ในบทนี้ไปพร้อมกับเซย์เลนและลูเซียนานะคะ — เซเลสเทียละอองเวท