การฟื้นคืนชีพของไอเทมในตำนาน

"หากท่านยังดึงดันจะใช้เศษซากศิลาเวทมนตร์นั่นเชื่อมต่อกับวงแหวนคาถาของหอคอยบรรพกาล ผลลัพธ์เดียวที่จะเกิดขึ้นก็คือแรงระเบิดย้อนกลับที่จะเผาผลาญเส้นประสาทเวทของท่านจนไม่เหลือแม้แต่เศษเนื้อ... องค์หญิงลูเซียนา" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความเย็นเยียบเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของห้องใต้ดินลับ แสงสีฟ้าจางๆ จากผลึกมานานะสะท้อนลงบนกรอบแว่นโลหะของเซย์เลน เด็กหนุ่มผู้ซ่อนเร้นตัวตนไว้ภายใต้คราบตัวประกอบอันน่าเบื่อหน่ายในสายตาของคนทั้งคลาส เปลือกตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองร่างเพรียวบางขององค์หญิงลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักร ที่บัดนี้เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าอันงดงาม ลูเซียนาชะงักมือเรียวที่กำลังถือคريستัลโบราณ ดวงเนตรสีนิลคู่คมตวัดมองเด็กหนุ่มผู้ยืนกอดอกพิงผนังหินอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายอยู่ห่างกันแค่เส้นยาแดง เธอกลับไม่รู้สึกโกรธเคืองในคำเตือนที่ขวานผ่าซากนั้นเลยแม้แต่น้อย "เจ้าก็รู้ว่าเราไม่มีทางเลือกอื่น เซย์เลน" น้ำเสียงของลูเซียนาสั่นเครือเล็กน้อย พยายามรักษาความเยือกเย็นเอาไว้ภายใต้แรงกดดันจากคำสาปในกายที่กำลังกัดกินวิญญาณ "ถ้าไม่เสี่ยงตอนนี้ ผนึกที่หน้าผากนี่ก็จะแตกออกในอีกไม่ถึงสามชั่วยาม และเมื่อถึงตอนนั้น... ตัวตนของเราก็จะถูกกลืนกินโดยสมบูรณ์" เซย์เลนถอนหายใจออกมาเบาๆ เสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายในความดื้อรั้นของคู่หูเฉพาะกิจรายนี้ เขาขยับแว่นตาเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปใกล้แท่นบูชาหินโบราณที่สลักลวดลายอักษร runes โบราณ ซึ่งแผ่ไอความมืดมนออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว "ความตายไม่ใช่ทางเลือก และการตายโง่ๆ ก็ไม่ใช่สไตล์ของฉันเหมือนกัน" นิ้วเรียวยาวของเซย์เลนแตะลงบนพื้นผิวของศิลาเวทมนตร์ ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีฟ้าใสที่ไม่มีใครมองเห็นก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว [ ตรวจพบวัตถุดิบระดับตำนาน: "เศษเสี้ยวแห่งดวงดาวที่แตกสลาย (Fragment of a Shattered Star)" ] [ เงื่อนไขการซิงโครไนซ์: ผู้ใช้ต้องมีค่าพลังจิต (Mental Strength) เกินกว่า 5,000 หน่วย และความเข้ากันได้ของธาตุไม่ต่ำกว่า 98% ] [ คำเตือน: ความเสี่ยงในการสูญเสียความทรงจำถาวร: 87.4% ] เซย์เลนหรี่ตาลง คำนวณความน่าจะเป็นในสมองอย่างรวดเร็วราวกับซูเปอร์คอมพิวเตอร์ อัลกอริทึมในหัวประมวลผลทางเลือกนับล้านวิธีภายในเวลาเพียงเสี้ยววินาที ปมในอดีตชาติที่เคยถูกเพื่อนสนิทหักหลังและปล่อยให้ตายอย่างไร้ค่าผุดขึ้นมาเป็นภาพซ้อนทับ แต่ในขณะเดียวกัน ภาพของเด็กสาวผู้เยือกเย็นแต่กลับยอมแลกทุกอย่างเพื่อปกป้องคนรอบข้างอย่างลูเซียนา ก็ทำให้เขากำมือแน่นขึ้น เขาไม่ยอมให้ใครตายต่อหน้าต่อตาอีกแล้ว... โดยเฉพาะคนที่เขายอมรับให้เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวนี้ "ถอยไป ลูเซียนา" เซย์เลนเอ่ยเสียงเรียบ แต่เด็ดขาดจนองค์หญิงสาวถึงกับผงะ ถอยหลังไปสองก้าวโดยไม่รู้ตัว "เจ้าจะทำอะไร เซย์เลน? นั่นมันอันตรายเกินไป!" ลูเซียนาพยายามจะยื่นมือมาคว้าแขนเขา แต่กลับต้องชะงักเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่คมของเด็กหนุ่มที่ประกายแสงสีทองจางๆ วับวามอยู่ภายในชั่วขณะ ดวงตาคู่นั้น... เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและพลังอำนาจที่กดดันเสียจนหัวใจขององค์หญิงผู้สูงศักดิ์เต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ เซย์เลนไม่ได้ตอบคำถาม เขาหยิบ "เศษเสี้ยวแห่งดวงดาวที่แตกสลาย" ขึ้นมาถือไว้ในมือเปล่า พลังงานความร้อนอันรุนแรงแผดเผาผิวหนังจนเกิดควันสีขาวจางๆ กลิ่นเนื้อไหม้เบาๆโชยขึ้นมา แต่สีหน้าของเขากลับไม่บ่งบอกถึงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบราวกับผิวน้ำในบึงลึก ในโลกนี้ มีกฎเกณฑ์ที่ถูกกำหนดไว้ด้วยระบบเลเวลและคลาสเวทมนตร์ แต่เซย์เลนผู้เป็นเจ้าของสกิลลับระดับพระเจ้าที่ซ่อนไว้ ย่อมรู้ดีว่าช่องโหว่ของกฎเหล่านั้นอยู่ที่ไหน *ติ๊ง!* [ ผู้เล่นเซย์เลน ทำการฝ่าฝืนข้อจำกัดของระบบ ] [ ทำการกระตุ้นไอเทม: "การฟื้นคืนชีพของไอเทมในตำนาน" — ดาบแห่งปราชญ์นิรนาม (Blade of the Nameless Sage) ] วูบ! คลื่นกระแทกสีครามเข้มระเบิดออกรอบตัวของเซย์เลน แรงลมมหาศาลพัดกระหน่ำจนเส้นผมสีดำสนิทปลิวสยาย แผ่นดินใต้เท้าสั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว วงแหวนคาถาโบราณที่เคยหมุนวนอย่างติดขัด บัดนี้กลับเปล่งแสงเจิดจ้าเสียจนห้องใต้ดินทั้งห้องสว่างวาวยิ่งกว่าตอนกลางวัน ลูเซียนาต้องยกแขนขึ้นมาบังแสงที่บาดตา หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื่นตะลึง ภาพตรงหน้าไม่ใช่การระเบิดทำลายล้างอย่างที่เธอคาดคิด แต่มันคือการ "เกิดใหม่" ของสรรพสิ่ง เศษเหล็กขึ้นสนิมที่วางอยู่มุมห้องเริ่มเปล่งประกายละอองแสงสีทอง ผลึกมานาที่เคยด้านชาค่อยๆ ใสกระจ่างขึ้น และที่ใจกลางวงแหวนเวทมนตร์นั้น เงาร่างของดาบเล่มหนึ่งค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ดาบที่ไม่มีลวดลายหรูหรา แต่มันกลับกักเก็บพลังงานที่สามารถพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดินเอาไว้ได้อย่างสมบูรณ์ เซย์เลนยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางพายุมานา มือขวาของเขากำด้ามดาบเล่มนั้นแน่น เลือดสีแดงสดไหลรินจากฝ่ามือลงสู่พื้น แต่ละหยดที่กระทบพื้นกลับกลายเป็นดอกไม้ไฟเวทมนตร์ที่สลายตัวไปอย่างงดงาม ระบบแจ้งเตือนครั้งสุดท้ายดังขึ้นในโสตประสาทของเขาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาแต่ทรงพลัง [ สำเร็จ! ไอเทมระดับตำนาน "ดาบแห่งปราชญ์นิรนาม" ฟื้นคืนชีพ ] [ ปลดล็อกเงื่อนไขพิเศษ: เสียงเรียกจากเบื้องบน ] [ ตรวจพบการเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตที่ไม่ทราบฝ่าย กำลังมุ่งหน้ามายังห้องใต้ดินแห่งนี้... ระยะห่าง: 300 เมตร และกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว ] เซย์เลนก้มมองดาบในมือ มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้มีความหวาดกลัว เจือไว้ด้วยความเย้ยหยันต่อโชคชะตา เขาสบตากับลูเซียนาที่มองมาด้วยความตกตะลึงระคนหวาดหวั่น ก่อนที่เด็กหนุ่มจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าก้องกังวานไปทั่วห้องใต้ดิน "ดูเหมือนว่า... แขกที่ไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดนะ ลูเซียนา" *ตู้มมม!* กำแพงศิลาหนาทึบด้านนอกระเบิดออกเป็นจุล ฝุ่นควันตลบอบอวลพร้อมกับแรงกดดันมหาศาลที่กดทับลงมาจนแทบหายใจไม่ออก เงาร่างสามร่างในชุดคลุมสีดำสนิทปรากฏขึ้นท่ามกลางกลุ่มควัน ดวงตาสดสีแดงฉานจ้องมองตรงมาที่พวกเขาด้วยจิตสังหารอันเข้มข้น เซย์เลนก้าวออกไปยืนบังหน้าองค์หญิงสาวไว้ช้าๆ ดาบในมือขวาเปล่งประกายแสงสีฟ้าเจิดจ้าตัดกับความมืดมิด [ ปิดท้ายด้วยคลิฟฮังกรี้ขั้นสุดยอด: เมื่อหนึ่งในผู้บุกรุกถอดฮู้ดออกเผยให้เห็นใบหน้าที่เซย์เลนไม่มีวันลืม... คนที่ควรจะตายไปตั้งแต่ชาติก่อน ] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งปาฏิหาริย์นี้ไปกับเซย์เลนนะคะ — เซเลสเทียละอองเวท