สนามรบที่ไม่มีที่ว่างให้เสียใจ

เศษเสี้ยวคริสตัลสีครามแตกกระจายราวกับหยดน้ำตาที่ร่วงหล่นจากสรวงสวรรค์ เสียงกัมปนาทจากการระเบิดของวงเวทย์ป้องกันชั้นที่เจ็ดดังสนั่นหวั่นไหวจนแก้วหูแทบปริแตก กลิ่นอายของความตายและความร้อนระอุจากเปลวเพลิงสีนิลแผดเผาบรรยากาศรอบตัวจนบิดเบี้ยว เซย์เลนกวาดสายตามองภาพตรงหน้าด้วยหัวใจที่กระด้างและชาดิ่ง อัลกอริทึมในจิตสำนึกประมวลผลอัตราการรอดชีวิตที่ดิ่งวูบลงสู่เลขศูนย์อย่างรวดเร็ว—ไม่มีทางเลือกอื่น ไม่มีช่องว่างให้ลังเล และที่สำคัญที่สุด ไม่มีที่ว่างสำหรับความเสียใจ "เซย์เลน... ถอยไป!" เสียงตะโกนที่เจือด้วยหอบหายใจกระชั้นชิดของลูเซียนาเรียกสติของเขาให้กลับคืนมา องค์หญิงลำดับที่หนึ่งแห่งอาณาจักรเวทมนตร์กำลังใช้ดาบศักดิ์สิทธิ์ค้ำยันร่างที่อาบไปด้วยโลหิตสีสด เม็ดเหงื่อผสมผสานกับคราบเขม่าดินปืนบนใบหน้าเนียนนุ่ม แต่ดวงเนตรสีไพลินคู่นั้นยังคงทอประกายเด็ดเดี่ยวไม่สั่นคลอน แม้ว่าเบื้องหลังของนางคือหุบเหวแห่งความตายที่พร้อมจะกลืนกินทุกสิ่ง "เราบอกให้ถอยไงคะ!" ลูเซียนาตวาดซ้ำเมื่อเห็นเขาก้าวเข้าไปยืนเคียงข้างแทนที่จะถอยหนีตามแผนที่วางไว้ "ถ้าฉันถอย แล้วใครจะเป็นคนแบกน้ำหนักของคำสาปแทนเธอในวินาทีสุดท้ายล่ะครับ—อ่า... ฉันหมายถึง... ในวินาทีนี้ล่ะคะ" เซย์เลนเผลอหลุดคำพูดที่เคยชินในอดีตชาติออกมาเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับน้ำเสียงให้ราบเรียบตามสไตล์ของคนที่มองโลกผ่านระบบตรรกะ เขายกมือขึ้นปาดคราบเลือดที่มุมปากพลอยยิ้มเยาะให้กับความไร้เดียงสาของโชคชะตา เบื้องหน้าของพวกเขาทั้งสองคือ "อสุรกายแห่งบรรพกาล" สัตว์อสูรกลายพันธุ์ระดับตำนานที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นจากผนึกโบราณ มันมีรูปร่างคล้ายกิเลนมหึมาแต่ปกคลุมด้วยเกล็ดสีดำสนิทที่สะท้อนแสงอาทิตย์จนเจ็บตา ดวงตาสดสีโลหิตจ้องมองมายังพวกเขาราวกับมดปลวกที่รอเวลาถูกเหยียบยละ และที่น่าเจ็บปวดที่สุด... คือร่างไร้ลมหายใจของ 'มาร์ค' สหายร่วมชั้นผู้เคยหัวเราะและแบ่งปันเสบียงด้วยกันเมื่อไม่กี่นาตรีก่อน นอนแน่นิ่งจมกองเลือดอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ร่างนั้นถูกแทงทะลุด้วยกรงเล็บมหึมาโดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะกล่าวคำลา ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะ ท่ามกลางเสียงคำรามต่ำในลำคอของอสุรกาย เซย์เลนรู้สึกถึงความเจ็บแปลบที่แล่นริ้วขึ้นมาจากกลางหน้าอก มันไม่ใช่บาดแผลทางกายภาพ แต่เป็น "ความรู้สึกสูญเสีย" ที่ระบบเลเวลอัปพยายามจะลบเลือนด้วยการแจ้งเตือนเตือนสติ ทว่าเขากลับปฏิเสธที่จะบล็อกมัน ปล่อยให้ความเจ็บปวด ความโกรธแค้น และความรู้สึกผิดกัดกินจิตวิญญาณทีละน้อย เพราะเขาตระหนักดีว่า... ในโลกแฟนตาซีที่โหดร้ายแห่งนี้ ความเมตตาคือความอ่อนแอ และน้ำตาคือสิ่งฟุ่มเฟือยที่ไม่มีใครต้องการ [ ตรวจพบสภาวะอารมณ์: ความโศกเศร้าถึงขีดสุด ] [ ปลดล็อกเงื่อนไขลับ: "เจตจำนงแห่งผู้ถูกทรยศ" ] [ กำลังปรับเทียบมานาซิงโครนัสกับเป้าหมาย (ลูเซียนา)... 99%... 100% ] [ คำเตือน: พลังงานส่วนเกินจะไหลเข้าสู่ขีดจำกัดทางกายภาพ โปรดเตรียมพร้อมรับแรงกระแทก ] หน้าจอสีฟ้าโปร่งใสปรากฏขึ้นตรงหน้าด้วยตัวอักษรสีแดงฉาน เซย์เลนหรี่ตาลงเล็กน้อย เขาหันไปสบตากับลูเซียนาที่กำลังมองมาด้วยความตกใจระคนเป็นห่วง เคมีระหว่างทั้งคู่ในยามนี้ไม่ได้ขับเคลื่อนด้วยความโรแมนติกอันหวานซึ้ง หากแต่เป็นสายใยแห่งความเป็นตายที่ผูกพันธะจิตวิญญาณเข้าไว้ด้วยกันอย่างแน่นหนา "ลูเซียนา... จับมือฉันไว้ค่ะ" เซย์เลนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดเดี่ยวเป็นครั้งแรก องค์หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพยักหน้ารับอย่างไม่ลังเล นางยื่นมือเรียวที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการต่อสู้มาประสานเข้ากับฝ่ามือของเขาอย่างอบอุ่น ทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน กระแสมานาอันมหาศาลก็ระเบิดออกรอบตัวจนเกิดเป็นพายุหมุนขนาดย่อม แสงสีทองและสีครามหลอมรวมกันเป็นเกราะป้องกันรอบกาย ทะลวงขีดจำกัดเดิมของเวทมนตร์ระดับสูงไปสู่ขอบเขตที่แม้แต่ตำนานยังไม่เคยบันทึกไว้ อสุรกายเบื้องหน้าส่งเสียงคำรามกึกก้องด้วยความหวาดกลัว มันสัมผัสได้ถึงภัยคุกคามที่แท้จริงจากมนุษย์สองคนที่มันเคยคิดว่าเป็นเพียงเหยื่ออันโอชะ "เราจะไม่ยอมเสียใครไปอีกแล้วค่ะ" ลูเซียนาเอ่ยพึมพำด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบแต่นัยน์ตากลับลุกโชนด้วยเปลวเพลิงแห่งการแก้แค้น นางยกดาบขึ้นชี้ตรงไปยังหัวใจของศัตรู เซย์เลนกระตุกยิ้มที่มุมปาก ดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองอร่ามไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากสัญชาตญาณแห่งนักล่าที่ตื่นเต็มที่ ระบบในหัวของเขาเริ่มรันโค้ดการโจมตีครั้งสุดท้ายที่คำนวณไว้สมบูรณ์แบบทุกองศา "ได้เวลาปิดฉากบทเรียนนี้แล้วครับ... อ้อ ขออภัยค่ะ... ได้เวลาปิดฉากเสียทีนะคะ" สิ้นเสียงคำประกาศกร้าว ทั้งสองพุ่งทะยานออกไปพร้อมกันราวกับดาวตกที่แหวกว่ายผ่านความมืดมิด ทิ้งไว้เพียงประกายละอองเวทระยิบระยับที่ส่องสว่างท่ามกลางสนามรบอันนองเลือด ฉับพลันนั้นเอง... ท่ามกลางความอลหม่านของการปะทะ เงาดำปริศนาสายหนึ่งก็พุ่งวาบออกมาจากมิติรอยแยกด้านหลังของมาร์ค ร่างไร้ลมหายใจของสหายร่วมทางที่ควรจะสิ้นชีพไปแล้ว กลับกะพริบแสงสีม่วงประหลาด ดวงตากลวงโบ๋ของเขาเปิดโพลงขึ้น พร้อมกับรอยยิ้มบิดเบี้ยวที่ชวนให้ขนหัวลุก "ยินดีต้อนรับกลับสู่กับดัก... เซย์เลน" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากร่างของมาร์คที่ควรจะตายไปแล้ว ก่อนที่ออร่าสีดำมืดจะกลืนกินทุกสิ่งจนมืดสนิทในพริบตา ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งปาฏิหาริย์นี้ไปกับเซย์เลนและลูเซียนานะคะ — เซเลสเทียละอองเวท