ปลดล็อกขีดจำกัดร่างที่ 100

เศษซากอาร E-Aether พุ่งชนกำแพงศิลาโบราณจนแตกละเอียดเป็นผุยผง กลิ่นอายความตายจากเงาดำเบื้องหน้าแผ่ขยายกดทับจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นของเหลวหนืดข้น เซย์เลนก้าวถอยหลังครึ่งก้าว รองเท้าหนังบดขยี้เศษหินกรวดจนเกิดเสียงดังกรอบแกรบ ขณะที่นัยน์ตาคู่คมกริบกวาดมองอัลกอริทึมสถานะที่กระพริบเตือนเป็นสีแดงฉาน *[คำเตือน: ขีดจำกัดพลังงานมานาในร่างกายปัจจุบันเกิน 98%]* *[ความเสียหายสะสมทางกายภาพ: วิกฤต]* *[ระบบปฏิบัติการร่างหลักกำลังจะล่มสลายในอีก 180 วินาที]* ตัวอักษรสีแดงเด่นชัดเหล่านั้นไม่ได้ทำให้หัวใจของเซย์เลนเต้นผิดจังหวะแม้แต่น้อย เขาสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในบึงลึก ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ที่หล่อหลอมมาจากประสบการณ์ความตายในชาติก่อน "เซย์เลน..." เสียงหวานเจือความกังวลดังขึ้นจากด้านหลัง ลูเซียนาทรุดกายลงเล็กน้อยเพื่อพยุงร่างที่สั่นเทาของตนเองไว้ องค์หญิงลำดับที่หนึ่งกัดริมฝีปากจนห่อเลือด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มกรอบหน้ายามที่เธอพยายามรวบรวมมานาเฮือกสุดท้ายเพื่อกางเขตอาคมคุ้ม "อย่าฝืนค่ะ ลูเซียนา ถอยไปอยู่ข้างหลังฉัน" เซย์เลนเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหนักแน่นพอที่จะทำให้หัวใจที่กำลังหวาดหวั่นของหญิงสาวสงบลงได้ชั่วขณะ มือเรียวยื่นไปคว้าข้อมือเรียวบางของเธอไว้เบื้องหน้า พร้อมกับส่งกระแสมานาอุ่นซ่านเข้าไปถ่ายเทบรรเทาอาการบาดเจ็บให้ "แต่ว่า... เจ้ากำลังจะ..." ลูเซียนาเม้มปากแน่น ดวงเนตรคู่สวยสะท้อนภาพแผ่นหลังของเด็กหนุ่มที่ยืนหยัดตระหง่านอยู่เบื้องหน้า เธอรู้ดีว่าคำสาปในร่างของเธอกำลังสูบพลังชีวิต และเธอก็รู้ดียิ่งกว่าว่าเซย์เลนกำลังแบกรับภาระที่หนักหน่วงเกินกว่ามนุษย์คนใดจะรับไหว "ฉันไม่เคยบอกเหรอคะว่า ตัวประกอบคนนี้... มีวิธีแก้ปัญหาเสมอ" เซย์เลนแย้มยิ้มบางเบา รอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจจนน่าหมั่นไส้ แต่ในยามนี้มันกลับทรงพลังราวกับแสงสว่างเดียวในความมืดมิด ศัตรูเบื้องหน้า—เงาทมิฬแห่งบรรพกาลที่หลุดพ้นจากการผนึกนานนับพันปี—ส่งเสียงคำรามก้องจนแก้วหูแทบปริแตก มันคืออสูรกลายพันธุ์ระดับตำนานที่ถูกควบคุมด้วยเวทมนตร์ต้องห้าม มันกางกรงเล็บมหึมาที่อาบไล้ด้วยเปลวเพลิงสีดำสนิท พุ่งทะยานเข้ามาหมายจะบดขยี้ทั้งคู่ให้แหลกเป็นจุลในคราเดียว ในเสี้ยววินาทีแห่งความเป็นความตายนั้นเอง เซย์เลนหลับตาลง โลกทั้งใบราวกับหยุดหมุน เสียงคำราม เสียงลมหายใจ และเสียงเต้นของหัวใจเงียบงันลงเหลือเพียงเสียงการประมวลผลของระบบภายในจิตสำนึก *[เงื่อนไขพิเศษบรรลุ: ปลดล็อกขีดจำกัดร่างที่ 100]* *[เริ่มกระบวนการถ่ายโอนพลังงานดั้งเดิม (Primeval Core)...]* วูบ! คลื่นพลังงานสีทองอร่ามระเบิดออกมาจากร่างของเซย์เลนอย่างไร้เสียง แต่มันรุนแรงจนบิดเบือนมิติรอบตัวให้โค้งงอ เสื้อคลุมสีเข้มสะบัดพับตามแรงลมปะทะ เส้นผมสีดำสนิทลอยพลิ้วไหว นัยน์ตาที่ลืมขึ้นอีกครั้งไม่ได้มีสีดำสนิทเช่นเดิม หากแต่ทอประกายระยิบระยับราวกับห้วงจักรวาลอันไพศาลและโบราณกาล นี่ไม่ใช่มานาทั่วไป... แต่มันคือพลังดั้งเดิมที่หลับใหลอยู่ใต้รากเหง้าของเวทมนตร์ทุกแขนง พลังที่แม้แต่อาจารย์ผู้เฒ่าในหอคอยเวทมนตร์ก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการถึง "นะ... นั่นมันพลังอะไรกัน?" ลูเซียนาเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง เธอล้มพับลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดแรงต้านทานต่อแรงกดดันมหาศาลที่แผ่ซ่านออกมาจากร่างของชายหนุ่ม พลังนี้ไม่ได้น่ากลัว แต่มันยิ่งใหญ่จนทำให้ดวงวิญญาณของเธอสั่นสะท้านด้วยความเคารพยำเกรง เซย์เลนก้าวออกไปข้างหน้าเพียงก้าวเดียว ร่างของเขาก็หายวับไปจากจุดเดิมราวกับภูตผี *ตูมมม!* พริบตาต่อมา เงาทมิฬแห่งบรรพกาลที่เคยองอาจและทรงพลัง กลับปลิวละลิ่วราวกับใบไม้แห้งกลางพายุพัด ร่างมหึมาชอนไชชนเข้ากับกำแพงศิลาหนาทึบจนพังทลายลงมาทับถมกันเป็นภูเขาเลากา ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ เซย์เลนยืนอยู่กลางกลุ่มควัน มือขวายังคงไขว้หลังไว้ด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับเมื่อครู่นี้เขาแค่ปัดแมลงตัวเล็กๆ ออกจากเสื้อผ้า ไม่ใช่การซัดอสูรระดับตำนานจนกระเด็น *[บันทึกระบบ: ศัตรูสูญเสียการควบคุม 99.8%]* *[แนะนำ: ทำลายแกนกลางที่หน้าอกซ้ายเพื่อยุติการต่อสู้ถาวร]* เซย์เลนกวาดสายตามองผลงานของตนเองอย่างพึงพอใจ ลมหายใจของเขากลับมาสม่ำเสมอ ร่างกายที่เคยบาดเจ็บถูกฟื้นฟูด้วยพลังดั้งเดิมจนกลับมาสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ เขากวาดตามองซากปรักหักพังเบื้องหน้าครู่หนึ่ง ก่อนจะหันกลับมามององค์หญิงสาวที่กำลังนั่งมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซับซ้อน "ปลอดภัยแล้วค่ะ ลูเซียนา" เซย์เลนยื่นมือเรียวสะอาดออกไปเบื้องหน้า รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคาย ผ่อนคลายความตึงเครียดทั้งหมดลงในพริบตา ลูเซียนาเงยหน้ามองมือที่ยื่นมา เธอยื่นมือสั่นเทาของตนเองไปวางทابลงบนฝ่ามืออุ่นนั้นอย่างลังเล ทว่าในวินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกัน ประจุไฟฟ้าแปลกประหลาดบางอย่างก็แล่นริ้วไปตามกระดูกสันหลังของเธอ ทำให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ทว่า ความเงียบสงบไม่ได้อยู่กับพวกเขานานนัก... เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยคู่ดังขึ้นจากทางด้านหลังซากประตูโบราณ พร้อมกับเงาร่างนับสิบที่ปรากฏกายขึ้นท่ามกลางกลุ่มควันจางๆ สัญลักษณ์รูปงูกลืนหางบนผ้าคลุมของพวกมันสะท้อนแสงไฟสีฟ้าครามวับวาว—กลุ่มนักล่าเงาที่ควรจะถูกกำจัดไปตั้งแต่สามวันก่อน และคนที่ก้าวออกมาจากแถวหน้าสุด พร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก ก็คือบุคคลที่เซย์เลนไม่คาดคิดว่าจะได้เห็นที่นี่... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งปาฏิหาริย์นี้ไปกับเซย์เลนและลูเซียนานะคะ — เซเลสเทียละอองเวท