ลูเซียนาในร่างสมบูรณ์แบบ

อุณหภูมิภายในห้องใต้ดินโบราณของหอคอยอัคคีพุ่งสูงจนถึงขีดอันตราย รอยแตกสีดำสนิทราวกับรอยร้าวบนกระจกแก้วกำลังขยายตัวกลางอากาศ มันคือร่องรอยของ "คำสาปโลหิตมังกร" ที่กัดกินร่างของลูเซียนามานานนับปี และในวินาทีนี้... มันกำลังระเบิดออก "เซย์เลน ถอยไป!" เสียงของลูเซียนาไม่ได้ราบเรียบเยือกเย็นอย่างเคย น้ำเสียงนั้นสั่นเครือและเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อที่ไหลอาบแก้ม ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์ขององค์หญิงลำดับที่หนึ่งบัดนี้ถูกกลืนกินด้วยความมืดมิด เส้นผมสีเงินยวงสะท้อนประกายแสงสีแดงฉานจากออร่าคำสาปที่พวยพุ่งขึ้นฟ้า เปลวเพลิงสีทมิฬแผดเผาพื้นหินจนหลอมละลายกลายเป็นลาวาหนืดข้น แรงกดดันระดับมหาศาลกดทับลงบนบ่าของเซย์เลนจนเข่าแทบทรุด ทว่า ชายหนุ่มกลับไม่ขยับถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว เซย์เลนหรี่ตาลง มองผ่านหน้าต่างระบบสเตตัสสีฟ้าโปร่งใสที่ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า อัลกอริทึมในหัวประมวลผลอย่างรวดเร็ว ตัวเลขความเสียหาย อัตราการสูญเสียพลังชีวิต และเปอร์เซ็นต์การกลายร่างของลูเซียนาวิ่งผ่านม่านตาของเขาด้วยความเร็วสูง [แจ้งเตือนระบบ: ภาวะวิกฤต! ขีดจำกัดความอดทนของโฮสต์คำสาปถึงจุดวิกฤต (99.8%)] [คำเตือน: หากพลังงานมืดเข้าสู่แกนกลางหัวใจ ผู้ใช้จะสูญเสียตัวตนอย่างถาวรและกลายเป็น "ภัยพิบัติระดับภัยคุกคามโลก"] "ฉันบอกให้ถอยไงเล่า!" ลูเซียนาคำราม เสียงของเธอเริ่มเปลี่ยนไป มีเสียงสะท้อนซ้อนทับกันหลายชั้นราวกับเสียงคำรามของปีศาจโบราณ มือเรียวบางที่เคยจับดาบอย่างมั่นคงตอนนี้สั่นระริก ออร่าสีดำแผ่ขยายออกเป็นปีกมารคู่หนึ่งที่น่าสะพรึงกลัว พลังทำลายล้างรอบตัวเธอทำให้เสาหินแกรนิตหนาเตอะแตกละเอียดเป็นผุยผง เซย์เลนสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความตายและเศษเสี้ยวความทรงจำอันขมขื่นจากการถูกทรยศในชาติก่อนพรั่งพรูเข้ามาในหัว แต่นั่นไม่ใช่เหตุผลที่เขาจะยอมแพ้ในชาตินี้ ในอดีต เขาคือคนที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่ลำพังท่ามกลางกองเพลิงแห่งความเกลียดชัง แต่ในโลกนี้... เขาเลือกที่จะยื่นมือออกไป "ถ้าฉันถอย แล้วใครจะเป็นคนดึงเธอกลับมาล่ะครับ... อ้อ ไม่สิ... ถ้าฉันถอย แล้วใครจะคอยทำชาอุ่นๆ ให้เธอดื่มหลังเลิกเรียนล่ะครับ ลูเซียนา" เซย์เลนเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวชนิดที่ไม่มีใครคาดคิด เขาก้าวเท้าฝ่าดงเพลิงทมิฬเข้าไปใกล้ร่างของหญิงสาว ร่างกายของเขาถูกบาดแผลจากแรงกดดันกรีดจนเลือดสีสดไหลซึมผ่านชุดเครื่องแบบนักเรียนเวทมนตร์ แต่เซย์เลนไม่สนใจความเจ็บปวดนั้นแม้แต่น้อย "อย่าเข้ามานะ! นายจะตาย!" ลูเซียนาเหวี่ยงมือออกไป คลื่นกระแทกสีดำมืดพุ่งเข้าใส่เซย์เลนอย่างจังจนร่างของเขากระเด็นไปกระแทกกับกำแพงหินอย่างแรง กระอักเลือดคำโตออกมา "แค่ก..." เซย์เลนสำลักเลือด แต่เขายังคงยิ้ม มุมปากของชายหนุ่มยกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสสีนิลจ้องมองเข้าไปในดวงตาที่กำลังสูญเสียการควบคุมของเธอ ไม่มีความกลัว มีเพียงความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง เซย์เลนรู้ดีว่าคำสาปนี้ไม่ได้ต้องการทำลายล้าง แต่มันคือ "เสียงร้องขอความช่วยเหลือ" ที่ถูกกัก ขังไว้ใต้จิตใต้สำนึกอันโดดเดี่ยวขององค์หญิงผู้แบกรับชะตากรรมของอาณาจักร ชายหนุ่มรวบรวมมานาที่เหลืออยู่ทั้งหมด เรียกใช้ทักษะเฉพาะตัว "วิเคราะห์โครงสร้างมานา (Mana Structural Analysis)" ที่ถูกอัปเกรดจนถึงขีดสุด หน้าต่างระบบสเตตัสสีทองสว่างวาบขึ้นมาแทนที่สีฟ้าเดิม [ทักษะลับ: ซิงโครไนซ์จิตวิญญาณ (Soul Synchronization) ทำงาน] [เงื่อนไขผ่าน: ความไว้วางใจระดับสูงสุด (100%) ระหว่างโฮสต์และเป้าหมาย] [กำลังถ่าย โอนความเจ็บปวด... ทำการแปลงสภาพ "คำสาปแห่งความมืด" ให้กลายเป็น "พลังแห่งแสงบริสุทธิ์"] ทันใดนั้น มือทั้งสองข้างของเซย์เลนก็เปล่งประกายแสงสีทองอร่ามราวกับดวงอาทิตย์ยามรุ่งอรุณ เขาพุ่งตัวเข้าไปประชิดร่างของลูเซียนาด้วยความเร็วที่เหนือกว่าย่างก้าวใดๆ ในพริบตาเดียว แขนแข็งแรงโอบกอดร่างที่กำลังสั่นเทาของเธอไว้แนบอก "อ๊ะ..." ลูเซียนาเบิกตากว้าง ความเย็นเยียบที่กัดกินหัวใจเธอมาตลอดหลายปีถูกความอบอุ่นอันแผ่ซ่านโอบล้อมไว้ทันที "ฉันอยู่นี่แล้วครับ ลูเซียนา" เสียงกระซิบข้างใบหูของเธอนุ่มนวลราวกับเสียงเพลงกล่อมเด็ก ความมืดมิดที่พยายามจะกลืนกินสติของลูเซียนาถูกแสงสีทองของเซย์เลนกัดกินและชำระล้างอย่างรวดเร็ว ปีกมารสีดำที่แผ่สลายเริ่มเปลี่ยนสภาพเป็นละอองแสงสีขาวนวล ประหนึ่งหิ่งห้อยนับล้านตัวที่กำลังร่ายรำอยู่ใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืน พลังคำสาปที่เคยดุดันและกระหายเลือด บัดนี้กลับถูกขัดเกลาและหลอมรวมเข้ากับแกนมานาของเซย์เลน ก่อนจะสะท้อนกลับเข้าไปในร่างของลูเซียนาอีกครั้งในรูปแบบที่บริสุทธิ์และทรงพลังยิ่งกว่าเดิม พลังแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ที่แท้จริง! [แจ้งเตือนระบบ: ภารกิจลับ "ปลดโซ่ตรวนแห่งราชาปีศาจ" สำเร็จลุล่วง!] [รางวัล: ปลดล็อกสายอาชีพขั้นที่ 3 "นักบุญแห่งรุ่งอรุณ (Dawn Saint)" / ค่าประสบการณ์ +500,000 / ความสัมพันธ์ระดับ "คู่ชีวิตนิรันดร์"] [สถานะของลูเซียนา: คำสาปถูกชำระล้าง 100% พลังเวทมนตร์ดั้งเดิมตื่น ตัวในร่างสมบูรณ์แบบ] แสงสว่างวาบเจิดจ้าจนกลบทุกสรรพสิ่งภายในห้องใต้ดิน เมื่อแสงนั้นค่อยๆ จางลง ความเงียบสงบก็เข้าปกคลุม ลูเซียนาหอบหายใจถี่เบาๆ ร่างกายของเธอยังคงอยู่ในอ้อมแขนของเซย์เลน เส้นผมสีเงินยวงบัดนี้ทอประกายระยิบระยับราวกับละอองดาว ดวงตาสีม่วงอเมทิสต์กลับมาใสกระจ่างและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาอีกครั้ง พลังเวทมนตร์อันยิ่งใหญ่แผ่ซ่ายออกมาจากตัวเธออย่างสง่างามโดยไร้ซึ่งร่องรอยของความเจ็บปวด หญิงสาวเงยหน้าขึ้นสบตากับชายหนุ่มที่ช่วยชีวิตเธอไว้เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่ รู้ แก้มเนียนใสขึ้นสีแดงระเรื่ออย่างเห็นได้ชัดเมื่อรู้ตัวว่าพวกเขากำลังแนบชิดกันมากแค่ไหน "นาย... ทำบ้าอะไรลงไปรู้ตัวไหม?" เสียงของลูเซียนาหวานซึ้งและสั่นเครือเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวอีกต่อไป แต่เป็นเพราะความรู้สึกอิ่มเอมใจที่โถมเข้ามาในอก "ผมแค่ทำในสิ่งที่ต้องทำครับ" เซย์เลนแย้มยิ้มบางๆ ก่อนที่รอยยิ้มนั้นจะค้างเติ่งเมื่อเขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างในกระแสมานาของตนเอง พื้นที่รอบตัวพวกเขาเริ่มสั่นไหว รอยแตกสีดำที่ควรจะปิดสนิทไปแล้ว กลับถูกฉีกกระชากออกอีกครั้งด้วยแรงมหาศาลที่มาจาก "เบื้องล่าง" ของพื้นหินหลอมละลาย ไม่ใช่เสียงคำรามของปีศาจ... แต่เป็นเสียงกระซิบอันคุ้นเคยที่ดังมาจากความมืดมิดใต้รากฐานของหอคอยเวทมนตร์ *“เจ้าเด็กโง่... คิดว่าชำระล้างคำสาปกระจอกๆ นั่นได้แล้ว จะรอดพ้นจากเงื้อมมือของข้าอย่างนั้นหรือ?”* สิ้นเสียงนั้น พื้นดินเบื้องล่างก็ยุบตัวลงทันที ร่างของเซย์เลนและลูเซียนาหลุดร่วงดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างไร้การควบคุม และก่อนที่สติของเซย์เลนจะดับวูบลง หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นสายตาเป็นครั้งสุดท้าย— [แจ้งเตือนฉุกเฉินระดับ Omega: ตรวจพบการตื่นขึ้นของ "ผู้สร้างระบบที่แท้จริง" ตัวตนปริศนาที่ควบคุมโลกใบนี้กำลังก้าวออกมาจากหลังฉาก...!] --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหน้ากระดาษแห่งปาฏิหาริย์นี้ไปกับเซย์เลนและลูเซียนานะคะ — เซเลสเทียละอองเวท