การใช้เวทมนตร์ที่ไม่มีในตำราเรียน

"ดูเหมือนว่า... ฉันจะมาขัดจังหวะการแสดงปาหี่ของนายสินะ เซย์เลน?" น้ำเสียงเยือกเย็นราวกับเกล็ดน้ำแข็งที่โปรยปรายลงบนผืนผ้าไหมกำมะหยี่ดังขึ้น ท่าوَมกลางความเงียบงันของลานประลองกลางแจ้ง อาคารเรียนเวทมนตร์ระดับสูงที่ควรจะเต็มไปด้วยเสียงพึมพำของผู้คนกลับเงียบสนิทราวกับป่าช้า ทุกสายตาต่างหันไปมองร่างระหงขององค์หญิงลำดับที่หนึ่ง—ลูเซียนา ที่ก้าวเท้าเข้ามาด้วยท่าทีสง่างาม แววเนตรสีนิลคู่นั้นกวาดมองผ่านเศษซากเวทมนตร์ธาตุไฟที่ยังคงคุกรุ่นอยู่บนพื้น ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีรัตติกาล เซย์เลนไม่แม้แต่จะกะพริบตา เขายังคงยืนไขว่ห้างด้วยสีหน้าเรียบเฉย แววตาของเขาไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สมองส่วนหน้าของเขาประมวลผลอัลกอริทึมความน่าจะเป็นอย่างรวดเร็ว—*การปรากฏตัวของเธอในเวลานี้ เร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้สามนาทีสิบสองวินาที... เกิดความผิดพลาดอะไรขึ้นที่หอคอยวิจัยหรือเปล่า* "ปาหี่งั้นเหรอคะองค์หญิง?" เซย์เลนเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ รอยยิ้มบางเบาที่มุมปากไม่ได้ไปถึงดวงตา "เกรงว่าคุณกำลังประเมินศิลปะการจัดเรียงอนุภาคเวทมนตร์ต่ำเกินไปหน่อยนะคะ" รอบตัวพวกเขาคือกลุ่มนักเรียนชนชั้นสูงที่อ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง ก่อนหน้านี้ไม่กี่วินาที พวกเขาเพิ่งหัวเราะเยาะเซย์เลนว่าเป็น 'ตัวประกอบไร้ค่าที่ใช้ได้แค่เวทมนตร์ระดับศูนย์' แต่ในตอนนี้ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจดังเกินไปเมื่อเห็นร่องรอยการระเบิดของมานาที่บิดเบี้ยวจนอากาศรอบบริเวณสะั่นไหว ลูเซียนาสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ กลิ่นอายหอมจางๆ ประจำตัวของเธอลอยมาแตะจมูก—กลิ่นกุหลาบขาวผสมกับความหนาวเย็นของหิมะแรกฤดู องค์หญิงสาวหยุดยืนห่างจากเซย์เลนเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังสำรวจสิ่งประดิษฐ์ชิ้นใหม่ที่เพิ่งค้นพบในห้องใต้ดิน "นายบอกว่ามันคือ 'ศิลปะการจัดเรียงอนุภาค' สินะคะ..." ลูเซียนาเอ่ยเสียงเบา มีเพียงเขากับเธอเท่านั้นที่ได้ยิน "แต่สิ่งที่ฉันเห็นจากหน้าต่างหอคอยเมื่อกี้ คือการที่นายบีบอัดธาตุไฟเข้ากับธาตุดินโดยไม่มีวงเวทย์สนับสนุน... นายสติหลุดไปแล้วหรือไง เซย์เลน? ตำราเรียนทุกเล่มในอาณาจักรนี้ระบุไว้ชัดเจนว่าธาตุตรงข้ามกันไม่สามารถหลอมรวมกันได้โดยไม่ทำให้แกนมานาแหลกสลาย" "ตำราเรียนเขียนขึ้นโดยคนกลุ่มหนึ่งที่มองโลกแค่ด้านเดียวนะคะ" เซย์เลนตอบกลับโดยไม่สะดุ้งสะเทือน เขายกมือขึ้นระดับอก ปลายนิ้วเรียวยาวสะบัดเบาๆ ราวกับกำลังดีดสายพิณ "และพวกเขาก็ลืมไปว่า... โครงสร้างของเวทมนตร์ไม่ได้ถูกจำกัดด้วยตัวอักษรบนกระดาษหนังเก่าๆ" สิ้นคำพูดของเซย์เลน บรรยากาศรอบตัวก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลัน! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบที่ดังก้องอยู่ในโสตประสาทของเซย์เลนไม่ได้ทำลายสมาธิของเขาเลยแม้แต่น้อย ในทางตรงกันข้าม มันกลับเป็นเสมือนสัญญาณเริ่มต้นของการทดลองที่เขาเฝ้ารอมาตลอด [ระบบตรวจพบความตั้งใจในการปลดปล่อยพลังรูปแบบใหม่] [กำลังคำนวณอัตราส่วนการผสมผสานธาตุ: ไฟ (Pyros) + ลม (Anemos) = ?] [คำเตือน: ความเสี่ยงในการสะท้อนกลับของมานา 98.4%] [ผู้เล่นเลือกที่จะดำเนินการต่อหรือไม่? [ใช่ / ไม่ใช่]] เซย์เลนเลือก 'ใช่' ในใจอย่างไร้ความลังเล พริบตาถัดมา อุณหภูมิรอบลานประลองก็พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วจนน่ากลัว ทว่าท่ามกลางความร้อนระอุนั้น กลับมีสายลมสีฟ้าครามสายหนึ่งก่อตัวขึ้นราวกับงูพิษที่กำลังเลื้อยวนรอบกายของเด็กหนุ่ม นี่ไม่ใช่การร่ายเวทตามตำราสถาบันหลวง แต่มันคือการ 'เขียนโค้ดใหม่' ให้กับมานาในธรรมชาติ ลูเซียนาขมวดคิ้วมุ่น นางถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ แรงกดดันมหาศาลจากมานาที่กำลังถูกบีบอัดทำให้เส้นผมสีเงินยวงของเกร็ดหิมะปลิวสยาย องค์หญิงผู้เยือกเย็นถึงกับต้องกลั้นหายใจ—พลังแบบนี้... มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะควบคุมได้ มันคือพลังที่ใกล้เคียงกับคำว่า 'ภัยพิบัติ' เสียมากกว่า "เซย์เลน... หยุดนะ!" ลูเซียนาเอ่ยเตือน น้ำเสียงที่เคยราบเรียบเริ่มมีร่องรอยความตื่นตระหนกเจือปนเป็นครั้งแรก "นายกำลังจะทำให้สนามประลองนี้กลายเป็นหลุมอุกกาบาต!" "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะองค์หญิง..." เซย์เลนหันมาสบตาเธอนิดหนึ่ง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ดูเจ้าเล่ห์แต่กลับเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจจนน่าประหลาด "ฉันควบคุมมันได้... เสมอ" ปลายนิ้วของเซย์เลนสะบัดออกไปข้างหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว! *ตูมมมมม—!* เสียงระเบิดกัมปนาทสะท้อนก้องไปทั่วทั้งอาณาเขตของโรงเรียนเวทมนตร์ ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตาทุกคู่กลับไม่ใช่กลุ่มควันไฟสีดำทึบอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือ 'พายุเพลิงรัศมิ์สีคราม' ที่หมุนวนเป็นเกลียวคลื่นอย่างงดงามและเป็นระเบียบเรียบร้อย เปลวเพลิงสีฟ้าใสราวกับอัญมณีถูกควบคุมด้วยเส้นสายของสายลมบางเบา ลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศโดยไม่ทำลายล้างสิ่งแวดล้อมรอบข้างแม้แต่น้อย มันสง่างาม ทรงพลัง และสมบูรณ์แบบจนแม้แต่อาจารย์ผู้ควบคุมกฎที่วิ่งกระหืดกระหอบมาถึงสนามประลองก็ยังต้องทรุดเข่าลงด้วยความหมดแรง นักเรียนทุกคนต่างยืนแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน ไม่มีใครส่งเสียงร้องออกมาสักคน พวกเขาทำได้เพียงอ้าปากค้างและจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวและเลื่อมใสในเวลาเดียวกัน ลูเซียนาเงยหน้ามองพายุเพลิงสีครามนั้นสะท้อนอยู่ในดวงตาสีรัตติกาลของเธอ หัวใจขององค์หญิงสาวเต้นระรัวอย่างไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อพลังทำลายล้าง แต่เป็นเพราะความจริงที่ว่า... เด็กหนุ่มคนนี้สามารถทำลายกฎเกณฑ์ของโลกใบนี้ได้จริงๆ ด้วยสองมือของเขาเอง เซย์เลนลดมือกลลง ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจออกมาช้าๆ พลางปัดเศษฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนปกเสื้อของตนเอง ก่อนจะหันไปสบตากับองค์หญิงที่ยังคงยืนนิ่งอยู่ข้างกาย "เห็นไหมคะ?" เซย์เลนเอ่ยกระซิบเบาๆ น้ำเสียงของเขานุ่มนวลแต่ทว่าเฉียบคมบาดลึก "เวทมนตร์ที่ไม่มีในตำราเรียน... มันงดงามกว่าที่คุณคิดเสียอีกนะคะ องค์หญิง" ลูเซียนาเม้มริมฝีปากแน่น นางกำลังจะอ้าปากเอ่ยถามบางสิ่งบางอย่างเกี่ยวกับที่มาของพลังประหลาดนั้น ทว่าก่อนที่เสียงของเธอจะหลุดรอดออกมา บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงจนถึงจุดเยือกแข็ง ท้องฟ้าที่เคยสดใสกลับถูกปกคลุมด้วยกลุ่มเมฆหมอกสีดำทึบที่เคลื่อนตัวเข้ามาปิดบังดวงอาทิตย์อย่างรวดเร็วราวกับถูกมนต์สะกด พร้อมกันนั้น เสียงกระซิบแหบพร่าและเย็นเยียบจนน่าขนลุกก็ดังขึ้นมาจากความว่างเปล่าข้างหลังพวกเขา—เป็นเสียงที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะได้ยินในสถานที่แห่งนี้ *“ช่างเป็นผลงานการจัดเรียงที่น่าสนใจเสียจริง... เจ้าหนู มนตร์บทนั้นเจ้ารับสืบทอดมาจาก 'ใครกันแน่'?”* เซย์เลนชะงักฝีเท้าที่กำลังจะหมุนตัวกลับ รอยยิ้มมั่นใจบนใบหน้าของเขาแข็งค้างไปในเสี้ยววินาที ขณะที่ระบบในหัวของเขาส่งเสียงร้องเตือนดังลั่นด้วยระดับความอันตรายที่สูงที่สุดที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน [เตือนภัยระดับ SSS: ตรวจพบการแทรกแซงจากตัวตนภายนอกระบบ] [เป้าหมาย: 'ผู้สังเกตการณ์แห่งความว่างเปล่า' ได้ปรากฏตัวขึ้นแล้วด้านหลังผู้เล่น] ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้นะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ — เซเลสเทียละอองเวท