ระบบภารกิจด่วน: ช่วยชีวิตผู้ช่วยศาสตราจารย์

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอระเหยของมานาที่แตกสลายคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้—นี่ไม่ใช่กลิ่นที่ควรจะลอยอบอวลอยู่ภายในห้องทำงานส่วนตัวของสำนักงานผู้ช่วยศาสตราจารย์เวทมนตร์โบราณยามวิกาลเลยแม้แต่น้อย เซย์เลนซ่อนตัวอยู่หลังตู้หนังสือไม้มะฮอกกานีขนาดใหญ่ ดวงตาสีรัตติกาลกวาดมองผ่านช่องว่างระหว่างสันหนังสือ แสงจันทร์สีนวลที่ลอดผ่านหน้าต่างกระจกสีส่องกระทบเข้ากับคราบของเหลวสีเข้มที่หยดติ๋งลงมาจากขอบโต๊ะทำงาน เสียงฝีเท้าหนักหน่วงที่พยายามเดินด้วยความเงียบเชียบดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าด้วยภาษาเวทมนตร์โบราณที่ถูกร่ายขึ้นเพื่อตัดขาดการสื่อสารทั้งหมดภายในห้องนี้ [ ติ๊ง! ตรวจพบความผิดปกติของสนามพลังมานา ] [ ระบบตรวจจับ: มีการใช้เวทมนตร์ลอบสังหารระดับ 4 'เงาอัสนีกลืนโลหิต' ] [ คำเตือน: เป้าหมายการลอบสังหารคือ "ผู้ช่วยศาสตราจารย์เร첼" ผู้กุมความลับกุญแจผนึกแห่งชั้นใต้ดิน ] หน้าต่างสีฟ้าโปร่งแสงปรากฏขึ้นตรงหน้าเซย์เลน พร้อมกับตัวเลขค่ามานาที่ลดฮวบลงอย่างรวดเร็วเพื่อประมวลผลสถานการณ์รอบตัว สมองส่วนหน้าของเขาทำงานด้วยความเร็วสูงราวกับอัลกอริทึมที่กำลังคำนวณความเป็นไปได้ทั้งหมดในการรอดชีวิต—และการช่วยเหลือบุคคลตรงหน้า ในฐานะ "ตัวประกอบ" ที่แค่ต้องการใช้ชีวิตสงบสุขในคลาสเวทมนตร์ การก้าวขาเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับคดีลอบสังหารระดับนี้ถือเป็นความโง่เขลาขั้นสุด แต่ทว่า... ภาพของเร첼ที่เคยช่วยตรวจทานโคဒเวทมนตร์ให้เขาอย่างใจดีเมื่อสัปดาห์ก่อน กลับผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างห้ามไม่ได้ *ให้ตายสิ... ระบบนี่มันจงใจสร้างภารกิจมากลั่นแกล้งกันชัดๆ* เซย์เลนคิดในใจอย่างหัวเสียเล็กน้อย ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก and ปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้ช้าลง ที่กลางห้อง เร첼 ผู้ช่วยศาสตราจารย์สาวผู้มักจะสวมแว่นตากรอบเงินและมีท่าทางเงอะงะ บัดนี้กำลังทรุดตัวลงพิงกับชั้นหนังสืออีกด้าน ร่างกายของเธอบาดเจ็บสาหัส เสื้อคลุมสีเทาถูกย้อมด้วยเลือดสดๆ ดวงตาหลังกรอบแว่นเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกขณะที่คมดาบเคลือบมานาสีดำสนิทของนักฆ่าปริศนากำลังจ่อลงที่ลำคอระหง "หมดเวลาเล่นสนุกแล้วครับ ท่านผู้ช่วยศาสตราจารย์... ส่งบันทึกการวิจัยมาเสียดีๆ แล้วความตายของท่านจะไม่ทรมานนัก" น้ำเสียงแหบแห้งราดด้วยความเยียบเย็นดังลอดออกมาจากหน้ากากเหล็ก เร첼กัดริมฝีปากจนห่อเลือด เธอฝืนรวบรวมมานาเฮือกสุดท้ายเพื่อสร้างโล่เวทป้องกันตัว แต่ด้วยอาการบาดเจ็บทำให้วงเวทสั่นไหวและแตกสลายลงในพริบตา "ฉัน... ฉันไม่มีทางมอบมันให้พวกแกหรอก..." "ดื้อด้านเสียจริง..." นักฆ่าเงื้อมือขึ้นเตรียมปลิดชีพ *จังหวะนี้แหละ!* เซย์เลนดีดตัวออกจากที่ซ่อน เร็วเท่าความคิด ปลายเท้าสะบัดส่งแรงขับเคลื่อนด้วยคาถาเคลื่อนย้ายพริบตาขั้นพื้นฐาน แต่ถูกปรับแต่งด้วยสูตรคณิตศาสตร์เวทเฉพาะตัวจนไร้ซึ่งเสียงฝีเท้า ร่างของเขาพุ่งทะยานผ่านความมืดราวกับภูตพราย มือขวากระชับแท่งศิลาเวทที่อัดแน่นด้วยประจุไฟฟ้าแรงดันสูง เปรี้ยง! ประกายสายฟ้าสีครามพุ่งแหวกอากาศเข้าปะทะกับใบดาบของนักฆ่าอย่างจัง แรงกระแทกส่งผลให้คมดาบเบี่ยงเบนออกไปเฉียดลำคอของเร첼ไปเพียงไม่กี่มิลลิเมตร นักฆ่าสวมหน้ากากสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจ มันไม่คาดคิดว่าจะมีบุคคลที่สามแอบซ่อนอยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรก "แกเป็นใคร!" นักฆ่าคำรามลั่น หันคมดาบกลับมาหมายจะฟันร่างของผู้ที่บังอาจขัดขวาง เซย์เลนไม่ตอบคำถาม เขากระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาสีรัตติกาลสะท้อนแสงประจุไฟฟ้า ดวงจิตพุ่งทะยานเข้าสู่โหมดคำนวณการต่อสู้ "คำถามนี้ฉันควรจะเป็นคนถามมากกว่านะ... บุกรุกเข้ามาในเขตกองวิชา 1 ยามวิกาล แถมยังพกไอเทมต้องห้ามระดับอาชญากร... พวกนายเบื่อชีวิตกันแล้วสินะคะ?" คำพูดที่เจือความกวนประสาทเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยความสุขุมทำให้เร첼ที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นถึงกับเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง "เซย์... เลน? เธอ... เข้ามาได้ยังไง..." "อาจารย์เงียบก่อนเถอะค่ะ เสียเลือดมากเดี๋ยวจะเป็นลมไปเสียก่อน" เซย์เลนเอ่ยตอบอาจารย์สาวด้วยน้ำเสียงเรียաբนิ่งแต่แฝงความอบอุ่นไว้เบาๆ ก่อนจะหันไปเผชิญหน้ากับนักฆ่าที่เริ่มขยับตัวเข้ามาล้อมกรอบเพิ่มอีกสองคนจากระเบียงด้านนอก [ ติ๊ง! แจ้งเตือนสถานการณ์ฉุกเฉินระดับ SSS ] [ ผู้ช่วยศาสตราจารย์เร첼 HP เหลือ 4.5% ] [ จำนวนศัตรู: เพิ่มขึ้นเป็น 3 คน (คลาสอัศวินเงาขั้นสูง) ] [ เงื่อนไขภารกิจ: ปกป้องเร첼และไขปมปริศนาการลอบสังหารภายในเวลา 10 นาที ] บรรยากาศภายในห้องทำงานเย็นเยียบลงจนถึงขีดสุด เมื่อหนึ่งในนักฆ่าที่เพิ่งเข้ามาใหม่ปลดปล่อยจิตสังหารอันรุนแรงออกมาราวกับคลื่นพายุ พร้อมกับเสียงฝีเท้าปริศนาดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง—ราวกับว่าพวกมันไม่ได้มากันแค่กลุ่มนี้กลุ่มเดียว เซย์เลนกระชับศิลาเวทในมือแน่น เหงื่อเม็ดเล็กไหลซึมลงข้างขมับ แต่นัยน์ตากลับสว่างวาบด้วยประกายความท้าทาย ทันใดนั้น ประตูห้องทำงานไม้สักทองก็ถูกระเบิดออกเป็นจุลด้วยแรงระเบิดเวทมนตร์มหาศาล ร่างเพรียวระหงในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ของ "ลูเซียนา" องค์หญิงลำดับที่หนึ่งก้าวเดินผ่านกลุ่มควันจางๆ เข้ามา พร้อมกับดาบเรเปียร์ในมือที่เคลือบด้วยออร่าสีเงินยวงยามวิกาล ดวงเนตรสีไพลินของเธอทอดมองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่เซย์เลนด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา และเอמהด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคมบาดลึก "ดูเหมือนว่า... ฉันจะมาขัดจังหวะการแสดงปาหี่ของนายสินะ เซย์เลน?" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยนอันน่าตื่นเต้นนี้ และโปรดติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะ!