ปาร์ตี้เต้นรำและคำเตือนปริศนา

กลิ่นอายของกุหลาบ ‘บลัดดี้ควีน’ ผสมผสานกับกลิ่นอายจางๆ ของเวทมนตร์ธาตุดาราจักรที่ถูกสะกดไว้ในผลึกแก้วคริستัลระยิบระยับ รอบตัวเซย์เลนในตอนนี้เต็มไปด้วยเสียงดนตรีบรรเลงจากวงออร์เคสตราหลวงและเสียงพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกของเหล่าขุนนางชั้นสูง ในห้องโถงจัดเลี้ยงอเนกประสงค์ของสถาบันเวทมนตร์เรเวนฟอลล์ แสงไฟจากโคมระย้าเวทมนตร์นับพันดวงสาดส่องลงมากระทบกับชุดราตรีหรูหราและชุดสูททางการ แต่สำหรับคนที่มองโลกผ่านหน้าต่างระบบสเตตัสและอัลกอริทึมการคำนวณความเสี่ยงอย่างเขาแล้ว บรรยากาศที่แสนจะรื่นรมย์นี้ไม่มีอะไรนอกจากฉากหน้าจอมารยาทที่เปราะบางยิ่งกว่าใยแมงมุม “คุณกำลังทำหน้าเหมือนคนที่กำลังคำนวณอัตราการรอดชีวิตจากการตกลงไปในปากมังกรอีกแล้วนะคะ เซย์เลน” น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมไปด้วยความเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นเบื้องข้าง ลูเซียนา องค์หญิงลำดับที่หนึ่งก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเขา ชุดราตรีสีน้ำเงินเข้มปักลวดลายกลุ่มดาวระยิบระยับขับเน้นให้เรือนร่างระหงดูสง่างามราวกับราชiनीแห่งรัตติกาล ดวงเนตรสีนิลคู่นั้นกวาดมองไปรอบห้องอย่างระแวดระวัง แม้ภายนอกเธอจะแย้มพระสรวลให้แก่บรรดาบุตรหลานดยุกที่เข้ามาโค้งคำนับ แต่ปลายนิ้วเรียวที่ถือแก้วไวน์ผลไม้กลับกำก้านแก้วแน่นจนข้อพระเนตรขาวซีด “ผมแค่กำลังคิดว่า งานเลี้ยงฉลองความสำเร็จของภาคเรียนนี้ ช่างเป็นสถานที่ที่เหมาะเจาะเสียเหลือเกิน... สำหรับการฆาตกรรมหรือการรัฐประหารขนาดเล็ก” เซย์เลนเอ่ยตอบเสียงเบา ดวงตาสสีเทาเข้มสะท้อนภาพเงาของความวุ่นวายที่ซ่อนอยู่ใต้พรมแดง เขายังคงรักษาระยะห่างที่เหมาะสมตามมารยาท แต่ประสาทสัมผัสทั้งหมดถูกยกระดับด้วยสกิล [การรับรู้ภัยคุกคามระดับสูง] ที่ทำงานเตือนเป็นเส้นสีแดงจางๆ ในครึ่งซีกสมองตลอดเวลา ในชาติก่อน ความไว้ใจคือยาพิษที่ออกฤทธิ์เร็วที่สุด เซย์เลนเรียนรู้บทเรียนนั้นด้วยหยาดเลือดและลมหายใจเฮือกสุดท้าย ดังนั้น ต่อให้ในยามนี้เขาจะมีปฏิสัมพันธ์กับลูเซียนาในฐานะคู่คิดที่ร่วมผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน หรือแม้กระทั่งความรู้สึกบางอย่างที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงันในใจ พื้นที่ปลอดภัยส่วนตัวของเขาก็ยังคงถูกปิดตายด้วยกำแพงเวทมนตร์แห่งความระแวง “คุณนี่นะ... ทำลายบรรยากาศโรแมนติกของงานราตรีหมดจริงๆ” ลูเซียนาปรายตามองเขาด้วยแววตาที่ระคนความขบขันและความอ่อนล้า “แต่แปลก... สัญชาตญาณของฉันก็กำลังกรีดร้องเตือนภัยเหมือนกันค่ะ ความหนาแน่นของมานาในอากาศรอบตัวเราผิดปกติเกินกว่าจะเป็นผลมาจากเวทมนตร์ประดับงาน” เซย์เลนหรี่ตาลงเล็กน้อย หน้าต่างระบบสีฟ้าใสปรากฏขึ้นกลางอากาศในระดับที่มองเห็นได้เพียงผู้เดียว [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผันผวนของมานาธาตุความมืดและธาตุลวงตาในรัศมี 50 เมตรรอบตัว] [คำเตือน: มีการใช้ ‘อาคมพรางเนตรระดับสูง’ ซ้อนทับพื้นที่จัดเลี้ยง] [เป้าหมายการแทรกซึม: ตรวจพบจิตสังหาร 12 จุด มุ่งตรงมาที่ระเบียงทิศเหนือ และจุดอับสายตาบริเวณเสาหินอ่อน] มุมปากของเด็กหนุ่มยกยดขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง “ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญจะมาถึงเร็วกว่ากำหนดนะครับองค์หญิง... เตรียมตัวให้พร้อมครับ เรากำลังจะเปิดฟลอร์เต้นรำด้วยการนองเลือด” ยังไม่ทันที่ลูเซียนาจะเอ่ยท้วง เสียงกรีดร้องแหลมสูงก็ดังระเบิดขึ้นจากมุมหนึ่งของห้องโถง โคมระย้าคริสตัลยักษ์ที่แขวนอยู่กลางเพดานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ก่อนที่โซ่ตรวนเวทมนตร์จะขาดผึ่งลงมาพร้อมกับเศษแก้วที่ร่วงหล่นราวกับหิมะคมกริบ ความโกลาหลเข้าครอบงำในเสี้ยววินาที เสียงกรีดร้อง เสียงแจกันแตก และเสียงฝีเท้าที่วิ่งหนีตายประสานกันเป็นความอลหม่านที่ถูกจัดฉากไว้อย่างสมบูรณ์แบบ กลุ่มเงาสีดำทมิฬนับสิบพุ่งทะยานออกมาจากม่านกำมะหยี่สีแดง พวกมันสวมหน้ากากอนธการและถือดาบเคลือบยาพิษสีม่วงเข้ม เป้าหมายของพวกมันไม่ใช่ขุนนางผู้สูงศักดิ์ที่กำลังวิ่งหนีหัวซุกหัวซุน แต่เป็นจุดที่เซย์เลนและลูเซียนายืนอยู่! “หมอบลง!” เซย์เลนคำรามสั่ง พร้อมกับควחוแขนเรียวของลูเซียนาดึงเข้ามาประชิดตัวในเสี้ยววินาทีที่ดาบเล่มหนึ่งฟาดผ่านอากาศจุดที่เธอเคยยืนอยู่เฉียดฉิว ลมจากการโจงรันนั้นกรีดผิวแก้มของเขาจนแสบแปลบ ลูเซียนาไม่มีอาการตื่นตระหนกแม้แต่น้อย สมฐานะองค์หญิงผู้ผ่านการฝึกฝนมาอย่างโชกโชน ดวงเนตรสีนิลทอประกายคมกริบ มือขาวผ่องสะบัดเบาๆ ปรากฏไอเวทมนตร์สีครามเข้มรวมตัวกันเป็นดาบน้ำแข็งยาวในพริบตา “กล้าดียังไงมาบังAา... พวกสวะชั้นต่ำ” “อย่าเพิ่งใช้วิธีรุนแรงวงกว้างครับ ลูเซียนา พวกมันมีเป้าหมายเพื่อดึงพลังมานาของคุณออกมาให้อีกฝ่ายวิเคราะห์” เซย์เลนเตือนสติด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มือซ้ายของเขากลับสะบัดออก ร่ายคาถา [โซ่ตรวนแสงดารา] ที่เรียบง่ายแต่ทรงประสิทธิภาพ พุ่งไปพันธนาการข้อเท้าของนักฆ่าผู้หนึ่งที่กำลังพุ่งเข้ามาลอบสังหารจากด้านหลังจนล้มคว่ำคะมำควาย การเคลื่อนไหวของเซย์เลนลื่นไหลและไร้ซึ่งความลังเล ทุกย่างก้าวถูกคำนวณไว้แล้วล่วงหน้าในอัลกอริทึมสมอง เขารู้จุดอ่อนของกระบวนท่าเงาทมิฬ รู้ว่าน้ำหนักตัวของศัตรูควรจะทิ้งไปทางไหน และรู้ว่าช่องโหว่ระหว่างเกราะเวทของพวกมันอยู่ตรงซี่โครงซ้าย การต่อสู้ดำเนินไปอย่างรวดเร็วและดุดันราวกับระบำแห่งความตายที่ถูกออกแบบมาอย่างประณีต ทว่า ในขณะที่เซย์เลนกำลังตวัดดาบเวทมนตร์ปัดป้องการโจมตีจากนักฆ่าคนที่สาม สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้ลมหายใจสะดุดกึก ที่มุมเสาหินอ่อนฝั่งตรงข้าม ร่างของอาจารย์ประจำชั้นคลาสเวทมนตร์ขั้นสูง ‘มาสเตอร์คาร์ล’ กำลังยืนกอดอกมองสถานการณ์ทั้งหมดด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก... รอยยิ้มที่ไม่มีความตกใจระคนอยู่เลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้าย บนมือข้างขวาของอาจารย์คาร์ล ยังมีวงแหวนเวทมนตร์สีแดงฉานที่กำลังส่งสัญญาณควบคุมกลุ่มนักฆ่าเหล่านี้อยู่เบื้องหลัง! *หนอนกระทำผิดในบ้าน... อาจารย์เป็นผู้ชักใยเองหรอกหรือ?* เซย์เลนกัดฟันกรอด ความทรงจำอันเจ็บปวดจากการถูกหักหลังในชาติก่อนพรั่งพรูเข้ามาในสมองราวกับคลื่นใต้น้ำ แต่นี่ไม่ใช่เวลามาจมดิ่งกับอดีต หน้าต่างระบบแจ้งเตือนสีแดงฉานสว่างวาบขึ้นกลางวิสัยทัศน์ พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังลั่นในหัว [แจ้งเตือนระดับวิกฤต: ตรวจพบอาคมระเบิดมานาวงกว้างถูกติดตั้งไว้ใต้พื้นห้องโถง] [เวลาถอยหลังก่อนการระเบิด: 30 วินาที] [คำสั่งฉุกเฉิน: ยกเลิกการต่อสู้และหลบหนี หรือทำการถอดรหัสแกนกลางมานาภายในเวลาที่กำหนด] ลูเซียนาที่เพิ่งจัดการนักฆ่าตรงหน้าเสร็จหอบหายใจน้อยๆ เธอหันมามองเซย์เลนด้วยสีหน้าตึงเครียด “เซย์เลน มานาใต้พื้นดินกำลังผิดปกติ... นี่มันกับดักฆ่ายกครัว!” เซย์เลนไม่ได้ตอบคำถาม เขามองสบตากับลูเซียนาเพียงเสี้ยววินาที สื่อสารกันด้วยความเข้าใจอันลึก puea ที่สร้างขึ้นผ่านสนามรบมานับครั้งไม่ถ้วน เขารู้ว่าถ้าพวกเขาหนีตอนนี้ ทั้งคู่รอดแน่ แต่ชื่อเสียงขององค์หญิงและชีวิตของนักเรียนคนอื่นจะมลายหายไปในพริบตา และที่สำคัญ... หนอนตัวใหญ่อย่างมาสเตอร์คาร์ลก็จะลอยนวล เด็กหนุ่มตัดสินใจในเสี้ยววินาที เขาปล่อยมือจากดาบเวทมนตร์ พุ่งตรงไปยังแท่นควบคุมมานาหลักของห้องโถงที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตร โดยไม่สนใจเงาดาบของนักฆ่าที่พุ่งเข้ามาหมายจะเสียบทะลุกระดูกสันหลังจากด้านหลัง! “เซย์เลน!” เสียงกรีดร้องด้วยความตกใจของลูเซียนาดังลั่นเป็นครั้งแรกในรอบปี เธอยื่นมือออกไปสุดแขน ไอเวทมนตร์สีครามระเบิดออกเป็นพายุหิมะขนาดย่อมแช่แข็งร่างของนักฆ่าผู้นั้นจนกลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งในเสี้ยววินาที แต่เธอกลับพุ่งตามร่างของเซย์เลนไปไม่ทัน เซย์เลนพุ่งตัวไปถึงแท่นควบคุม นิ้วมือทั้งสองข้างกดลงบนแป้นอักษรเวทมนตร์ด้วยความเร็วสูง รหัสผ่านซับซ้อนสิบสองหลักถูกป้อนเข้าไปตามอัลกอริทึมที่เขาประมวลผลไว้ในหัว หน้าต่างระบบรัวข้อความแจ้งเตือนความสำเร็จรัวเร็วจนลายตา [ถอดรหัสสำเร็จ 98%... 99%... 100%] [ยกเลิกการทำงานของระเบิดมานาสำเร็จ] เสียงระเบิดที่ควรจะดังสนั่นกลายเป็นการระเบิดของไอความร้อนที่พวยพุ่งขึ้นมาเบาๆ ผ่านรอยแตกของพื้นหินอ่อน ควันสีขาวพวยพุ่งปกคลุมไปทั่วบริเวณห้องโถงที่บัดนี้เงียบสงัดลงอย่างน่าประหลาด เซย์เลนยืนหอบหายใจโยนตัวอยู่หน้าแท่นควบคุม เสื้อสูททางด้านหลังขาดวิ่นจากแรงลมเฉี่ยวของการต่อสู้ เขาค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองไปยังจุดที่มาสเตอร์คาร์ลเคยยืนอยู่เมื่อครู่ แต่สิ่งที่ปรากฏกลับมีเพียงกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่ถูกเสียบไว้บนเสาหิน พร้อมกับรอยเลือดหยดเป็นทางยาว มือเรียวของเซย์เลนเอื้อมไปดึงกระดาษโน้ตแผ่นนั้นออกมา กวาดสายตาอ่านข้อความที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ แต่เฉียบคม *‘เกมเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น เจ้าหนู... จงระวังตัวให้ดีเมื่อพระจันทร์สีเลือดปรากฏเหนือยอดหอคอยทิศใต้ในคืนพรุ่งนี้’* ลูเซียนาเดินตามเข้ามาหยุดยืนเคียงข้างเขา ดวงเนตรสีนิลมองข้อความบนกระดาษด้วยแววตาที่เย็นชาจนน่ากลัว “อาจารย์คาร์ล... เป็นสายลับของฝ่ายกบฏอย่างนั้นหรือคะ?” เซย์เลนขยำกระดาษโน้ตในมือจนยับยู่ยี่ ก่อนที่มันจะสลายกลายเป็นผุยผงด้วยเปลวเพลิงสีฟ้าอ่อนที่ลุกโชนขึ้นมาจากฝ่ามือของเขา สายตาของเขามองทอดออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่มืดมิด ท้องฟ้ายามค่ำคืนเริ่มปรากฏเมฆหมอกประหลาดเคลื่อนตัวเข้ามาปกคลุมดวงจันทร์ทีละน้อย และก่อนที่สติสัมปชัญญะของเขาจะทันได้ประมวลผลความเสี่ยงทั้งหมด หน้าต่างระบบสีแดงเลือดนกก็เด้งขึ้นมาขวางกั้นวิสัยทัศน์อีกครั้ง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ทำให้หัวใจของเขาต้องกระตุกวูบ [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบการเปิดใช้งาน ‘ประตูมิติโบราณ’ ใต้หอคอยทิศใต้] [เงื่อนไขภารกิจลับระดับ SSS: ผู้เล่น ‘เซย์เลน’ และ ‘ลูเซียนา’ ถูกระบุว่าเป็นผู้เสียสละในพิธีกรรมปลุกชีพ ภายในเวลา 24 ชั่วโมงต่อจากนี้] [คำเตือนจากระบบ: คุณไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้าวเข้าไป... หรือปล่อยให้โลกใบนี้ล่มสลายไปพร้อมกับความลับที่คุณพยายามปกปิด] เซย์เลนหันไปสบตากับลูเซียนาที่ยืนอยู่เคียงข้าง ในแววตาขององค์หญิงไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความเด็ดเดี่ยวที่สะท้อนภาพเงาของเขาอยู่ภายในนั้น “ดูเหมือนว่า... เราจะไม่มีทางเลือกอื่นแล้วสินะคะ เซย์เลน” ลูเซียนาเอ่ยเสียงเรียบ แต่ริมฝีปากกลับแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจที่ด้านชาของเซย์เลนต้องไหววูบอย่างรุนแรงเป็นครั้งแรก เซย์เลนแค่นหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าด้ามดาบเวทมนตร์ของตนเองขึ้นมาถือไว้อีกครั้ง “นั่นสินะครับ... งั้นเราก็คงต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าไอ้ตัวประหลาดตัวไหนมันกล้ามาท้าทายอัลกอริทึมชีวิตของพวกเรา” (ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านค่ำคืนอันตรายนี้เคียงบ่าเคียงไหล่กับตัวละครของเรานะคะ — เซเลสเทียละอองเวท)