เสียงกระซิบยามวิกาล

ก้านธูปในกระถางทองเหลืองร่วงหล่นลงมาปะทะขี้เถ้า ส่งเสียงแผ่วเบาราวกับเสียงถอนหายใจของคนตาย ภายในห้องหนังสือหลวงยามรัตติกาลล่วงเลยเข้ายามสาม เงาตะคุ่มของชั้นตำราสูงตระหง่านทอดตัวยาวทับถมกันราวกับซากปรักหักพังของอำนาจ ลู่ว่านหนิงไม่แม้แต่จะชายตามองกองฎีกาเบื้องหน้า นางกำลังใช้พู่กันขนหมาป่าจุ่มหมึกชั้นดีอย่างใจเย็น ปลายพู่กันตวัดลากเส้นอักษรจีนโบราณลงบนกระดาษสาเนื้อบางเบาราวกับปีกจักจั่น ทุกอักษรที่นางจารึกคือหลักฐานมัดตัวที่สามารถส่งตระกูลหลี่ว์ไปสู่ลานประหารได้ทั้งโคตร "เจ้าใจกล้าเกินไปแล้ว... ว่านหนิง" สุ้มเสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นจากมุมมืดหลังฉากกั้นลายมังกรจำศีล องค์ชายฉู่จวินเซียวในอาภรณ์สีนิลสนิทกลมกลืนไปกับความมืดมิด พระองค์ไม่ได้ก้าวเดินออกมาทันที ทว่ากลิ่นอายกดดันอันเยือกเย็นและดุดันกลับแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วห้องจนอากาศแทบเจือจาง ลู่ว่านหนิงหยุดมือที่กำลังเขียน นางไม่สะดุ้งสะเทือนแม้แต่น้อย ร่างระหงในชุดกระโปรงผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นสีขาวหม่นค่อยๆ หมุนตัวกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาดอกท้อคู่คมกริบเปล่งประกายเยือกเย็นราวกับน้ำค้างแข็งบนยอดเขา "หากหม่อมฉันไม่ใจกล้าพอ องค์ชายคงไม่มีเอกสารบัญชีลับของกองคลังทหารชุดนี้ไปวางไว้บนโต๊ะทรงงานของฮ่องเต้หรอกเพคะ" นางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดั่งคมมีดที่ซ่อนอยู่ในฝักแพร ฉู่จวินเซียวแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากความมืดเข้าสู่แสงสว่างรำไรจากโคมไฟกระดาษ พระพักตร์หล่อเหลาดุดันคมคายปรากฏรอยยิ้มหยันที่มุมพระโอษฐ์ ทว่าดวงเนตรพญาอินทรีคู่นั้นกลับจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยประกายความลุ่มลึกยากหยั่งถึง พระองค์ย่างพระบาทเข้ามาใกล้ทีละน้อย จนกลิ่นอายบุรุษและกลิ่นจันทร์หอมประจำพระองค์โชยปะทะนาสิกของนาง "เจ้ากำลังเล่นกับไฟ... อัครเสนาบดีหลี่ว์ซานไม่ใช่สุนัขแก่ที่ไร้พิษสง ตาแก่จิ้งจอกเฒ่าผู้นั้นกุมอำนาจเบ็ดเสร็จในราชสำนักมาสามสิบปี เส้นสายรากฐานฝังลึกถึงห้องบรรทมของฮ่องเต้ การที่เจ้าใช้บัญชีลับปลอมนี้ล่อเสือออกจากถ้ำ เท่ากับเอาคอไปพาดไว้บนเขียง" พระองค์ตรัสด้วยน้ำเสียงต่ำพร่า พระani (พระ45องศา) โน้มพระvoter เข้าไปใกล้จนใบหน้าห่างกันเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มเนียนนุ่มของนาง ลู่ว่านหนิงไม่ถอยหลังหนี นางเงยหน้าสบพระเนตรคมกลาบนั้นตรงๆ ริมฝีปากบางเฉียบแย้มยิ้มบางเบา ราวกับดอกไม้ที่แย้มกลีบกลางพายุหมุน "ไฟย่อมเผาผลาญผู้ที่เล่นกับมันก่อนเสมอ... แต่ถ้าไฟกองนั้นสามารถเผาพวกกังฉินให้มอดไหม้ไปพร้อมกัน หม่อมฉันต่อให้ต้องกลายเป็นเถ้าถูลก็คุ้มค่าเพคะ" นางเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่ลดระดับลงจนกลายเป็นเสียงกระซิบ "พระองค์เองก็ทรงรอเวลานี้มานานไม่ใช่หรือเพคะ? การลอบพบกันในห้องหนังสือยามวิกาลเช่นนี้... คงไม่ใช่เพราะทรงเป็นห่วงความปลอดภัยของหม่อมฉันกระมัง" เคมีอันตึงเครียดระຫວ່າງคนทั้งสองพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด มันคือเกมหมากกระดานที่เดิมพันด้วยชีวิตและบัลลังก์ ฉู่จวินเซียวทอดพระเนตรสตรีตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนเกินบรรยาย ในร่างระหงที่ดูบอบบางราวกับจะปลิวตามลมนี้ กลับซ่อนจิตใจที่แข็งแกร่งและดุดันยิ่งกว่าขุนศึกสนามรบ พระหัตถ์หนายื่นไปสัมผัสปอยผมที่หลุดลุ่ยข้างกกหูของนางอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นอบอุ่นและทะนุถนอม ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความดุดันเด็ดขาด "เจ้าทำให้เราคาดไม่ถึงเสมอ... ว่านหนิง" พระองค์กระซิบชิดริมใบหูของนาง "แต่จำไว้ หากหมากตานี้พลาดพลั้ง เจ้าไม่มีทางรอด... และเราก็จะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนพรากเจ้าไปจากเราด้วย" ทว่า ในวินาทีที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองกำลังหลอมรวมความรู้สึกอันลุ่มลึกและอันตรายเข้าไว้ด้วยกันนั้นเอง *กริ๊ก...* เสียงสะกิดเบาๆ ราวกับกลไกของแผ่นกระเบื้องใต้พื้นห้องหนังสือเคลื่อนตัวดังขึ้นจากมุมมืดหลังชั้นตำราทิศประจิม! ฉู่จวินเซียวเปลี่ยนสีพระพักตร์ในเสี้ยวพริบตา พระหัตถ์ที่เคยสัมผัสเส้นผมของนางแปรเปลี่ยนเป็นคว้าด้ามกระบี่ประจำพระองค์อย่างรวดเร็วดุจสายฟ้าฟาด ร่างสูงตระหง่านก้าวบังร่างของลู่ว่านหนิงไว้เบื้องหลังทันที พร้อมกับที่ประตูบานหน้าต่างด้านนอกถูกกระชากเปิดออกด้วยแรงลมกรรโชกยามวิกาล กลิ่นอายโลหะจางๆ ลอยคละคลุ้งเข้ามาปะปนกับกลิ่นหมึก... และเงาร่างของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นทาบทับอยู่บนบานประตูกระดาษสา พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบพร่าอันน่าสะพรึงกลัวที่เอ่ยขึ้น "พะ... พะ... พระองค์เสด็จมาเร็วกว่าที่กระหม่อมคาดการณ์ไว้พะย่ะค่ะ... องค์ชายสี่" รี้ดเดอร์ที่รักทุกท่านคะ เตรียมใจรับแรงกระแทกในตอนต่อไปกันให้ดีนะคะ ดอกโบตั๋นพันปีขอบพระคุณทุกกำลังใจที่มีให้กันเสมอมาค่ะ