ทักษะที่ไม่มีในตำรา

"ถ้าจะทำแบบนั้น ก็ทำให้มันแนบเนียนหน่อยสิคะ... คิริน" คำพูดนั้นยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาทของผม ราวกับเป็นเสียงกระซิบจากปีศาจที่รู้ทันว่าผมกำลังเล่นตลกอะไรกับระบบ เอลิน่าเดินหายลับไปในความมืดของป่าหมอกทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้ป่าที่ดูผิดที่ผิดทางในสถานที่แห่งนี้ ผมไม่ได้ตอบกลับ เธอหายไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงเงาของตัวเองที่สะท้อนกับแสงจันทร์สีครามของเกม 'เอเทอร์เนีย ออนไลน์' ผมขยับมือที่สวมถุงมือหนังเก่าๆ ของผู้เล่นเริ่มต้น ก่อนจะกดเรียกหน้าต่างสเตตัสขึ้นมา [คิริน | เลเวล 3] [อาชีพ: ไม่มี | พลังโจมตี: 12] [สถานะ: บั๊กของระบบ (ยังไม่ระบุผลลัพธ์)] "บั๊กงั้นเหรอ?" ผมพึมพำกับตัวเอง พลางจ้องมอง 'สไลม์คริสตัล' ที่กำลังกระโดดดึ๋งๆ อยู่ตรงหน้า มันคือมอนสเตอร์ระดับต่ำที่สุดในเกมที่ผู้เล่นทุกคนมองข้าม แต่ในวินาทีที่สายตาของผมโฟกัสไปที่มัน... เส้นใยแสงสีทองสว่างวาบขึ้นมาในหัว [แจ้งเตือน: ตรวจพบค่าตัวแปรผิดปกติใน 'สไลม์คริสตัล'] [เป้าหมาย: สไลม์คริสตัล (ร่างจำลอง)] [ค่าสเตตัสซ่อนเร้น: ความต้านทานเวทมนตร์ 85% | จุดอ่อน: แกนกลางด้านหลังซ้าย (พิกัด 14:02)] ผมหยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก นี่มันไม่ใช่แค่การมองเห็นสเตตัสทั่วไป แต่มันคือการ 'เจาะระบบ' เข้าไปอ่านค่าโค้ดหลังบ้านที่ไม่มีผู้เล่นคนไหนในโลกนี้ทำได้ แม้แต่เหล่าโปรเพลเยอร์ระดับท็อปที่กุมความลับของกิลด์ใหญ่ยังทำได้เพียงแค่คาดเดาจากประสบการณ์ "ความต้านทานเวทมนตร์ 85%..." ผมแค่นหัวเราะ "นี่มันมอนสเตอร์ระดับต่ำหรือว่ากำแพงเมืองกันแน่?" ในตอนนั้นเอง เสียงฝีเท้าเบาๆ ดังขึ้นจากด้านหลัง ผมไม่ได้หันไปมอง แต่รู้ดีว่าเป็นใคร "คุณกำลังทำอะไรน่ะ คิริน?" เสียงของเอลิน่าราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความสงสัยที่ซ่อนไม่มิด เธอเดินออกมาจากเงาไม้ ดวงตาสีฟ้าครามของเธอจับจ้องมาที่มือที่ผมถือมีดสั้นเล่มกะโหลกกะลาอยู่ "นั่นมันแค่สไลม์ระดับ 1 คุณจะยืนจ้องมันนานขนาดนั้นไปทำไม?" ผมหันกลับไปสบตาเธอ พยายามคุมใบหน้าให้เรียบเฉยที่สุด "ผมแค่กำลังวิเคราะห์มัน... ในแบบที่คนอื่นไม่ทำกัน" "วิเคราะห์?" เธอเลิกคิ้วกว้าง "คุณกำลังพยายามจะบอกว่าสไลม์พื้นๆ ตัวนี้มีอะไรน่าสนใจงั้นหรือ?" ผมไม่ตอบ แต่เลือกที่จะลงมือทันที ผมพุ่งตัวออกไปราวกับลูกธนูที่ถูกปล่อยจากคันศร จังหวะการเคลื่อนที่ของผมไม่ได้ใช้ทักษะเสริมความเร็ว แต่มันคือการกะระยะที่แม่นยำจนน่าขนลุก ผมเบี่ยงตัวหลบการโจมตีของสไลม์คริสตัลที่พุ่งใส่—ซึ่งในสายตาคนทั่วไปมันคือการเคลื่อนที่สุ่ม—แต่สำหรับผม มันคือการเดินตามเส้นทางที่ระบบคำนวณไว้ให้แล้ว ฉับ! มีดสั้นปักลงที่ตำแหน่งพิกัด 14:02 อย่างแม่นยำ สไลม์คริสตัลตัวนั้นส่งเสียงร้องแหลมเล็กก่อนจะแตกสลายกลายเป็นละอองแสงโดยที่มันไม่มีโอกาสได้ทำความเสียหายแม้แต่แต้มเดียว เอลิน่าเบิกตากว้าง เธอไม่ได้ตกใจที่ผมฆ่ามอนสเตอร์ได้ แต่ตกใจที่ผม 'รู้' ว่าต้องฆ่าอย่างไรในนัดเดียว "คิริน... คุณทำแบบนั้นได้ยังไง?" เธอเดินเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นอายเวทมนตร์จางๆ จากตัวเธอ "การโจมตีจุดอ่อนในพิกัดที่แม่นยำขนาดนั้น... ต่อให้เป็นผู้เล่นระดับอาชีพ ก็ต้องใช้เวลาประเมินหน้างานหลายวินาที แต่นี่คุณ..." "ถ้าผมบอกว่าผมมองเห็นสิ่งที่ระบบไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครเห็น คุณจะเชื่อไหมล่ะครับ?" ผมลดมีดลงพลางจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ เอลิน่าไม่ได้ถอยหนี เธอเป็นคนฉลาดเกินกว่าจะกลัวคำพูดเพ้อเจ้อ แต่เธอกลับยิ้มออกมา... เป็นยิ้มที่ดูอันตรายและน่าหลงใหลในเวลาเดียวกัน "ถ้าเป็นคนอื่น ฉันคงหัวเราะใส่หน้าไปแล้ว" เธอก้าวเข้ามาจนปลายเท้าของเราห่างกันไม่ถึงคืบ "แต่ก็นะ... บั๊กที่เดินได้แบบคุณนี่แหละ คือสิ่งที่กิลด์ใหญ่ๆ กำลังตามหาเพื่อจะทำลายทิ้ง หรือไม่ก็... นำมาเป็นเครื่องมือ" "แล้วคุณล่ะ เอลิน่า? คุณเป็นพวกไหน?" ผมถามกลับ เสียงของผมไม่ได้สั่นไหว แม้จะรู้ดีว่าเธอมีพลังระดับที่สามารถลบชื่อผมออกจากเซิร์ฟเวอร์ได้เพียงแค่ดีดนิ้ว เธอยกมือขึ้นแตะไหล่ผมเบาๆ ก่อนจะกระซิบที่ข้างหู "นั่นสิคะ... บางทีฉันอาจจะเป็น 'คนไข้' ที่อยากเห็นหมอผ่าตัดคนนี้พิสูจน์ฝีมือให้ดูอีกสักหน่อยก็ได้นะ" ทันใดนั้น หน้าต่างระบบสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าเราทั้งคู่โดยไม่มีการแจ้งเตือนล่วงหน้า มันไม่ใช่ภารกิจปกติ แต่มันคือการแจ้งเตือนระดับวิกฤตที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อนในฐานข้อมูลของเกมนี้ [ประกาศจากระบบ: ผู้บุกรุกตรวจพบ - 'เอนทิตีที่ถูกลบ' ได้ทำการละเมิดเขตแดน] [คำเตือน: โหมดเอาชีวิตรอดถูกเปิดใช้งาน | เป้าหมาย: ขจัดบั๊กที่เป็นภัยต่อเสถียรภาพเซิร์ฟเวอร์] [ค่าสถานะศัตรู: ???????? | ระดับ: กฎระเบียบระดับ 0] เอลิน่าชักคทาสีเงินออกมาจากความว่างเปล่า ใบหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเยือกเย็นเป็นความตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด เธอหันมามองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป "คิริน... ระบบไม่ได้ส่งมอนสเตอร์มา แต่มันกำลังส่ง 'เพชฌฆาต' มาเก็บกวาดเราแล้ว" ผมมองไปยังเงาดำขนาดมหึมาที่กำลังเคลื่อนตัวออกมาจากรอยแยกของมิติ มันไม่มีรูปร่างที่แน่นอน มีเพียงดวงตาสีเลือดนับร้อยที่กำลังจ้องเขม็งมาที่ผม "ดูเหมือนว่า... คืนนี้เราจะไม่ได้นอนกันง่ายๆ แล้วนะครับ" ขอให้สนุกกับการเดินทางครั้งนี้ไปกับผมนะครับ ขอบคุณที่ร่วมติดตามกันครับ - ค้อนตีเหล็กสะท้านเกม