วันที่เวทมนตร์ไร้ผล

"วงแหวนเวทมนตร์กำลัง... ละลายค่ะอาจารย์!" เสียงอุทานของฟินน์ดังลั่นห้องสมุดใต้บันไดวน แรงสั่นสะเทือนจากพื้นหินแกรนิตส่งผลให้เศษฝุ่นโปรยปรายลงมาราวกับหิมะสีเทา เอเลียสพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อเรียกเปลวแสงสีครามขึ้นที่ปลายนิ้ว ทว่าสิ่งที่ปรากฏกลับมีเพียงประกายไฟริบหรี่ราวกับไม้ขีดไฟที่กำลังจะดับลงในสายลม มันไม่ใช่ความเหนื่อยล้าทางร่างกาย แต่มันคือความรู้สึกว่างเปล่า—ประหนึ่งรากแก้วของต้นไม้ใหญ่ถูกกระชากออกจากผืนดิน ทั่วทั้งอาณาบริเวณของสถาบันเวทมนตร์ลูเมนเทียในยามนี้ แสงเรืองรองจากเสาอัคนีและคริสตัลนำทางล้วนหรี่แสงลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ เซเลเน่ก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานไม้โอ๊กโบราณ ดวงตาคู่คมภายใต้กรอบแว่นเลนส์ใสไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ทว่านิ้วมือเรียวบางที่กำลังกดลงบนแผงควบคุมอักขระเวทโบราณกลับสั่นเทาเล็กน้อย—ซึ่งเป็นสัญญาณเตือนภัยที่หาได้ยากยิ่งจากบรรยากาศนิ่งสงบของเธอ "ไม่ใช่ความขัดข้องทางเทคนิคค่ะฟินน์" เซเลเน่เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าจริงจังจนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา "มานากลุ่มก้อนใหญ่กำลังถูกดูดกลืน... มีใครบางคน หรือ 'บางสิ่ง' กำลังทำลายโครงสร้างพื้นฐานของเขตอาคมทั้งหมดในคราวเดียว" เอเลียสกัดริมฝีปากแน่นจนได้กลิ่นคาวเลือดจางๆ ดวงตาของเด็กหนุ่มฉายแวววิเคราะห์ เขาใช้ทักษะเนตรแสงสว่างที่ฝึกฝนมาอย่างยากลำบากกวาดมองไปรอบห้อง แม้ว่ามานาภายในร่างกายจะเหือดแห้ง แต่โครงสร้างทางเรขาคณิตของเวทมนตร์ที่เคยสถิตอยู่ตามผนังยังคงทิ้ง 'ร่องรอย' เอาไว้ ร่องรอยที่กำลังบิดเบี้ยวและแตกสลายราวกับกระจกแตกร้าว [แจ้งเตือน: ตรวจพบการเชื่อมต่อกับจิตวิญญาณแห่งจุดเริ่มต้น เงื่อนไขการปลดล็อกบอสลับระดับ SSS: สมบูรณ์แล้ว] เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในห้วงความคิดทำให้เอเลียสต้องสูดหายใจเข้าลึกๆ ระบบเวทมนตร์ส่วนตัวของเขาไม่เพียงแต่ไม่ดับวูบ แต่มันกลับเรืองแสงสีทองสว่างวาบสวนทางกับความมืดมิดที่กำลังกลืนกินโรงเรียน "เอเลียส นายไหวไหม?" ฟินน์หันมาถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียด มือข้างหนึ่งพยายามตบผนังศิลาเพื่อเรียกใช้ธาตุดินตามสัญชาตญาณ แต่สิ่งที่ตอบสนองกลับมีเพียงเสียงก้องกังวานอับทึบ ไร้ซึ่งพลังงานเวทมนตร์ไหลเวียนเหมือนทุกวัน "ให้ตายเถอะ... เวทมนตร์บ้าอะไรเนี่ย แม้แต่ก้อนหินยังเมินฉันเลย" "เราไม่ได้สูญเสียพลังไปหรอกค่ะ" เอเลียสกล่าวพรางยื่นมือไปแตะแผงควบคุมที่เซเลเน่กำลังตรวจสอบ "มันถูกดึงออกไป... ถูกดึงให้ไหลลงไปข้างล่าง ลึกลงไปกว่าห้องใต้ดินที่เรายืนอยู่" อาจารย์เซเลเน่หันขวับมามองเด็กหนุ่ม ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "เธอสัมผัสอะไรได้ เอเลียส?" "โครงสร้างครับ—เอ้ย, ค่ะอาจารย์" เอเลียสเกือบหลุดสรรพนามคุ้นเคยออกไปเพราะความรีบร้อน เขาเปลี่ยนมาใช้คำพูดที่สำรวมขึ้นทันที "โครงสร้างเวทของที่นี่ไม่ได้ถูกทำลาย แต่มันกำลังทำหน้าที่เป็น 'สะพาน' ต่างหาก ทุกคนในโรงเรียนกำลังกลายเป็นแบตเตอรี่มีชีวิตเพื่อส่งพลังงานทั้งหมดไปเปิดประตูบางอย่าง... ประตูที่ถูกปิดตายมาตั้งแต่ยุคโบราณ" บรรยากาศในห้องสมุดเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงหอบหายใจของฟินน์และเสียงลมหวีดหวิวที่ลอดผ่านช่องหน้าต่างหิน ความเงียบนี้ไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นความกดดันที่ถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก เซเลเน่หลับตาลงชั่วขณะ ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ ราวกับตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่างได้ "ดูเหมือนว่าพวกเราจะประเมิน 'แขกที่ไม่ได้รับเชิญ' ต่ำเกินไปเสียแล้วนะคะ..." เธอยกมือขึ้น แสงสีครามเข้มพลันปรากฏขึ้นที่ฝ่ามือ แม้จะริบหรี่แต่ก็มั่นคงยิ่งกว่าใครในที่นี้ "ถ้ามานาภายนอกใช้ไม่ได้ เราก็ต้องใช้มานาภายใน ถ้าอาคมของโรงเรียนใช้งานไม่ได้ เราก็ต้องใช้ก้าวแรกของพวกเราเอง... เอเลียส, ฟินน์ เตรียมตัวให้พร้อมค่ะ" "เราจะไปไหนกันครับ... เอ๊ย, ค่ะ?" ฟินน์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แต่รอยยิ้มมุมปากแบบฉบับจอมกะล่อนยังคงปรากฏขึ้นเพื่อกลบเกลื่อนความกลัว "ลงไปชั้นใต้ดินที่ลึกที่สุดค่ะ" เอเลียสตอบแทนอาจารย์สาว ดวงตาของเด็กหนุ่มสะท้อนประกายแสงสีทองจากระบบที่ยังคงทำงานอย่างบ้าคลั่ง "ไปดูซิว่า... อะไรกำลังรอให้เราไปปลุกมันกันแน่" ทั้งสามก้าวเดินออกจากห้องสมุด มุ่งหน้าสู่บันไดวนที่ทอดยาวลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่าง ทุกย่างก้าวที่เหยียบลงไปบนขั้นบันไดหินให้ความรู้สึกเย็นเยียบราวน้ำแข็ง เสียงฝีเท้าก้องสะท้อนไปทั่วราวกับเสียงกระซิบจากอดีตกาล ทันใดนั้นเอง เบื้องล่างสุดของบันไดวนซึ่งควรจะเป็นทางตันที่ปิดตายด้วยประตูเหล็กกล้า กลับมีเสียงอัญเชิญบางอย่างดังขึ้น—เสียงคำรามต่ำทุศลลึกที่สั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจ พร้อมกับดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่เปิดขึ้นในความมืดมิด ส่องประกายเย้ยหยันทุกกฎเกณฑ์ของเวทมนตร์ที่มีอยู่บนโลกใบนี้! **โปรดติดตามตอนต่อไปนะคะ** --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเอเลียสและผองเพื่อนนะคะ!