คำเตือนจากอดีต

คราบหมึกสีดำเข้มข้นที่ซึมลึกจมลงไปในเนื้อกระดาษโบราณราวกับมีชีวิต ไม่ใช่ร่องรอยของการเขียนด้วยปากกาขนนกทั่วไป หากแต่มันคือการผนึกพลังเวทมนตร์ขั้นสูงที่ถูกร่ายทับซ้อนกันนับร้อยชั้น เพื่อกักเก็บความจริงอันน่าสะพรึงกลัวไม่ให้หลุดรอดออกสู่สายตาของคนนอก เอเลียสกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ปลายนิ้วเรียวยาวของเด็กหนุ่มที่มักใช้ตรวจสอบโครงสร้างเวทมนตร์ บัดนี้กำลังสั่นเทาเล็กน้อยยามสัมผัสลงบนผิวสัมผัสสากมือของกระดาษสมุดบันทึกเล่มเก่าคร่ำคร่า แสงสว่างสีครามจางๆ ที่เปล่งประกายออกมาจากปลายนิ้วของเขาไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศรอบตัวอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งขับเน้นให้ความมืดมิดภายในห้องใต้บันไดวนชั้นลึกสุดดูวังเวงและกดดันจนแทบหายใจไม่ออก "ระวังหน่อย เอเลียส... โครงสร้างเวทมนตร์ป้องกันรอบบันทึกเล่มนี้ไม่ได้มีไว้แค่กันปลวก แต่มันถูกออกแบบมาเพื่อบดขยี้สติสัมปชัญญะของคนที่อ่านมันโดยเฉพาะ" เสียงทุ้มต่ำแต่นุ่มนวลอันเป็นเอกลักษณ์ของเซเลเน่ดังขึ้นจากมุมมืด หญิงสาวในชุดคลุมบรรณารักษ์สีเข้มก้าวเท้าเข้ามาใกล้ โคมไฟเวทมนตร์ในมือของเธอส่องประกายแสงสีนวลขับไล่เงาตะคุ่มรอบตัวออกไปชั่วขณะ ดวงตาคู่คมที่มักจะซ่อนความเย็นชาเอาไว้เสมอ บัดนี้กลับฉายแววเคร่งเครียดอย่างที่เด็กหนุ่มไม่เคยเห็นมาก่อน "ผม... ผมแค่อยากรู้ว่าทำไมรากฐานของหอคอยเวทมนตร์ฝั่งตะวันตกถึงมีรอยร้าวที่ซ่อมแซมด้วยเวทมนตร์บทเดียวกับที่ผนึกห้องนี้ครับอาจารย์" เอเลียสเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับขยับแว่นตาที่เริ่มมีละอองไอเย็นเกาะเพราะอุณหภูมิรอบตัวที่ลดฮวบลงอย่างผิดธรรมชาติ "และยิ่งตรวจสอบโครงสร้างทางเวทมนตร์มากเท่าไหร่ ผมก็ยิ่งพบว่า... โครงสร้างทั้งหมดของโรงเรียนเราไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อประสานกัน แต่ถูกสร้างขึ้นเพื่อ 'กดทับ' บางสิ่งบางอย่างเอาไว้ต่างหาก" ฟินน์ที่ยืนพิงผนังหินอยู่ไม่ไกล ยันตัวตรงขึ้นทันที รอยยิ้มกะล่อนที่มักจะประดับอยู่บนใบหน้าจางหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงแววตาระแวดระวัง มือหนาของเด็กหนุ่มผมยุ่งกำด้ามศิลาเวทมนตร์ธาตุดินในกระเป๋าเสื้อแน่นโดยไม่รู้ตัว "พูดเป็นเล่นน่าเอเลียส... นายหมายความว่าสถาบันเวทมนตร์อันทรงเกียรติแห่งนี้ ที่พวกเรากินนอนและฝึกฝนเวทมนตร์กันอยู่ทุกวัน ที่จริงแล้วมันคือ... 'คุก' อย่างนั้นเหรอ?" ฟินน์ถามเสียงเครียด พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ กำแพงหินแกรนิตที่จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนมันกำลังบีบแคบเข้ามา เซเลเน่ถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาบางหลับลงชั่วพริบตาก่อนจะลืมขึ้น เธอวางมือเรียวลงบนไหล่บางของเอเลียส แรงกดอุ่นๆ จากฝ่ามือของอาจารย์สาวช่วยดึงสติของเด็กหนุ่มให้หลุดพ้นจากวังวนความคิดอันดำมืดที่บันทึกตรงหน้าพยายามดึงดูดเข้าไป "เธอคิดถูกแล้ว เอเลียส... และนั่นคือเหตุผลที่ฉันพยายามห้ามไม่ให้เธอขุดคุ้ยเรื่องนี้" เซเลเน่กล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจัง "บันทึกเล่มนั้นไม่ได้บันทึกประวัติศาสตร์ความรุ่งโรจน์ของโรงเรียน แต่มันคือ 'คำเตือน' จากผู้อำนวยการคนแรก... ผู้ซึ่งเสียสละชีวิตและวิญญาณเพื่อสร้างเวทมนตร์สีครามขึ้นมาปกป้องพวกเราจากหายนะที่มนุษยชาติเกือบสูญพันธุ์" เด็กหนุ่มพยักหน้ารับช้าๆ ความกลัวที่เคยเกาะกุมหัวใจเริ่มถูกแทนที่ด้วยความกระหายใคร่รู้ตามประสาของคนที่มีพรสวรรค์ในการมองทะลุปรุโปร่ง เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตั้งสมาธิ รวบรวมละอองแสงสีครามบริสุทธิ์ไว้ที่ดวงตา แล้วก้มลงอ่านข้อความตัวอักษรโบราณที่ปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษทีละคำ *‘วันที่สิบห้า เดือนแห่งสนธยา... หายนะไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันหลับใหลอยู่ใต้รากฐานของหอคอยแห่งนี้... หากวันใดที่เวทมนตร์สีครามเสื่อมถอยลงจนถึงขีดสุด และผนึกบทที่เจ็ดถูกทำลาย สิ่งที่ถูกกักขังไว้ใต้บันไดวนจะตื่นขึ้น... และมันจะกลืนกินวิญญาณของนักเรียนทุกคนเพื่อใช้เป็นสะพานข้ามกลับคืนสู่โลกมนุษย์...’* ทันทีที่สายตาของเอเลียตกวาดอ่านประโยคสุดท้ายจบ ผนังหินรอบด้านก็เกิดอาการสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง! ฝุ่นผงและเศษปูนร่วงกราวลงมาจากเพดาน ราวกับแผ่นดินไหวขนาดย่อม โคมไฟเวทมนตร์ในมือของเซเลเนากะพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงเหลือเพียงแสงสีครามจางๆ จากปลายนิ้วของเอเลียสเท่านั้นที่ยังคงส่องสว่าง "เกิดอะไรขึ้น! แผ่นดินไหวเหรอ?" ฟินน์ตะโกนแข่งกับเสียงคำรามต่ำๆ ที่ดังสะท้อนขึ้นมาจากใต้พื้นดิน ลึกลงไปยิ่งกว่าชั้นใต้ดินที่พวกเขายืนอยู่ เซเลเน่กวาดสายตามองไปรอบห้องด้วยความตื่นตระหนก ร่างเพรียวระหงขยับตัวเข้ามาบังเอิญอยู่หน้าเด็กทั้งสองคนโดยสัญชาตญาณ มือเรียววาดยันต์เวทมนตร์ป้องกันขึ้นกลางอากาศอย่างรวดเร็ว "ไม่ใช่แผ่นดินไหว... มีบางอย่างกำลังทำลายผนึกเวทมนตร์ชั้นที่เจ็ด!" เอเลียสหันขวับกลับไปมองที่สมุดบันทึกโบราณบนโต๊ะหิน บัดนี้คราบหมึกสีดำที่เคยนิ่งสนิทกลับเดือดพล่านขึ้นราวกับน้ำร้อน รอยแยกสีแดงฉานสายหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้ากระดาษ และมันกำลังแผ่ขยายลุกลามออกไปทั่วห้องด้วยความเร็วสูง เสียงกระซิบกระซาบแหบพร่าหลายร้อยเสียงดังระงมขึ้นมาจากความมืดมิดเบื้องล่าง ราวกับมีวิญญาณนับล้านกำลังกรีดร้องโหยหาอิสรภาพ เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลด้วยความเร็วสูงสุด ละอองแสงสีครามในดวงตาตรวจจับโครงสร้างเวทมนตร์ที่กำลังพังทลายลงทีละส่วน เขารู้ทันทีว่าหากปล่อยให้รอยร้าวนี้ลามไปถึงเสาหลักของหอคอย ทุกอย่างจะสายเกินแก้ "ฟินน์! ใช้ศิลาธาตุดินตรึงพื้นตรงมุมห้องทั้งสี่ไว้ อย่าให้โครงสร้างทรุดตัวลงมากกว่านี้! ส่วนอาจารย์เซเลเน่... ช่วยผมประสานพลังแสงสว่างเข้ากับอาคมป้องกันทีครับ!" เอเลียสออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้เนื้อตัวจะสั่นเทาด้วยความกลัวก็ตาม ฟินน์ไม่รอช้า ขว้างศิลาเวทมนตร์ลงพื้นพร้อมกับกระแทกฝ่ามือลงไป เกิดเป็นเสาหินแกรนิตพุ่งขึ้นค้ำยันเพดานและพื้นห้องไว้ทันท่วงที ขณะที่เซเลเน่ร่ายเวทมนตร์บทใหญ่อย่างรวดเร็ว แสงสว่างเจิดจ้าพวยพุ่งออกจากมือเรียวเข้าประสานกับแสงสีครามของเอเลียส เกิดเป็นตาข่ายเวทมนตร์สีทองผสมสีครามปกคลุมห้องใต้บันไดวนเอาไว้เพื่อต้านทานแรงกดดันจากเบื้องล่าง ทว่า ท่ามกลางความชุลมุนของการประคับประคองสถานการณ์ เสียงแจ้งเตือนลึกลับที่ไม่มีใครคาดคิดก็ดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาทของเอเลียส—เสียงที่ราบเรียบ เย็นเยียบ และไร้อารมณ์ ราวกับประกาศิตจากความตาย *[ระบบตรวจสอบโครงสร้างเวทมนตร์ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับ SSS กำลังตื่นจากการหลับใหล...]* *[คำเตือน: เงื่อนไขการปลดปล่อยผนึกครบถ้วน 100% — บอสลับแห่งหอคอยเวทมนตร์ "ผู้กลืนกินดารา" ได้ลืมตาตื่นขึ้นแล้ว...]* เอเลียสเบิกตากว้างด้วยความตกใจ สุดยอดโครงสร้างเวทมนตร์ที่เขาพยายามซ่อมแซม พังทลายลงในพริบตาเมื่อพื้นห้องเบื้องหน้าของพวกเขาแยกตัวออกจากกันอย่างช้าๆ เผยให้เห็นดวงตาสีแดงฉานคู่มหึมาที่กำลังจ้องมองขึ้นมาจากความมืดมิดไร้ก้นบึ้ง... และเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่ดังขึ้นสะท้อนก้องอยู่ในหัวของทุกคน ก็ทำให้พวกเขารู้ทันทีว่า การผจญภัยครั้งนี้ได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของคำว่า "บทเรียนในโรงเรียน" ไปไกลลับตาแล้ว — ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเวทมนตร์บทนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ — เซเลเนียละอองเวท