การเดินทางสู่ป่าต้องห้าม

"ถอยออกไป ห้ามก้าวเท้าขวาเด็ดขาด!" เสียงตวาดของเซเลเน่เฉียบคมราวกับใบมีดน้ำแข็ง สลัดเอเลียสออกจากอาการหูอื้อตาลายได้อย่างชะงักงัน ภายในหอสมุดโบราณที่ตอนนี้ถูกย้อมเป็นสีแดงฉานด้วยกลิ่นอายเวทมนตร์ระดับภัยพิบัติ พื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าสั่นสะเทือนราวกับแผ่นดินไหว โครงสร้างเวทมนตร์รูปวงแหวนที่ซ้อนทับกันอยู่เจ็ดชั้นกำลังแตกสลายทีละนิด ส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงเสียดแก้วหู [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: ตรวจพบตัวตนระดับภัยพิบัติ 'ผู้สูญพันธุ์แห่งยุคโบราณ'] [เงื่อนไขพิเศษถูกกระتقุ๊ก: บอสลับ 'นักบวชแห่งความมืด' ปลดผนึกสมบูรณ์ก่อนกำหนด] [คำเตือนจากระบบ: โครงสร้างเวทมนตร์ทั้งหมดในหอสมุดกำลังถูกยึดครอง... ท่านเหลือเวลาอีก 180 วินาที ก่อนที่วิญญาณของท่านจะถูกผนึกถาวร!] หน้าต่างสีฟ้าใสที่ลอยเคว้งอยู่ตรงหน้าเอเลียสสั่นกระพริบเป็นสีแดงก่ำ ตัวเลขถอยหลังลดลงอย่างไร้ความปรานี ทุกวินาทีที่ผ่านไปหมายถึงลมหายใจที่สั้นลง เด็กหนุ่มหอบหายใจถี่กระชั้น เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม สายตาของเขาจับจ้องไปยังเบื้องหน้าที่ซึ่งเงื้อมเงาของร่างหนึ่งกำลังก้าวข้ามม่านมิติออกมาจากซากบันไดวน ร่างนั้นสูงโปร่ง สวมผ้าคลุมสีดำสนิทที่ปักด้วยด้ายเงินสะท้อนแสงประหลาด ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ด แต่ดวงตาสสีม่วงเข้มคู่นั้น... เต็มไปด้วยความว่างเปล่าและอำนาจกดดันที่แทบจะบดขยี้กระดูกของพวกเขาทั้งเป็น "อาจารย์... เราเหลือเวลาไม่ถึงสามนาทีแล้วครับ" เอเลียสพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น มือขวาที่กำไม้เท้าเวทมนตร์สั่นเทาเล็กน้อย เขาใช้เนตรเวทมนตร์ธาตุแสงส่องทะลุโครงสร้างความมืดตรงหน้า และพบความจริงที่น่าสะพรึงกลัว—ใจกลางของนักบวชแห่งความมืดผู้นี้ มี 'รากแก้วแห่งความมืดบริสุทธิ์' ฝังอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งเดียวกับที่พวกเขากำลังตามหาเพื่อใช้ทำพิธีชำระล้างพลังมืดในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เซเลเน่ไม่ตอบคำถาม ร่างเพรียวในชุดคลุมสีเทาเข้มก้าวขึ้นมาขวางหน้าเอเลียสไว้ครึ่งก้าว ไอเวทมนตร์สีครามเข้มข้นแผ่พุ่งออกมาจากตัวเธอบด 1 ใน 3 ของแรงกดดันทั้งหมดได้อย่างน่าทึ่ง ใบหน้าหวานล้ำแต่เย็นชาเรียบเฉยไร้ความกลัว ดวงตาสีฟ้าครามคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อยอย่างใช้ความคิด "อย่ามองที่ตัวเขา เอเลียส" เสียงของเซเลเน่ราบเรียบแต่มั่นคงราวกับหผาหิน "มองไปที่ฐานเสาเวทมนตร์ด้านซ้ายมือ เจ้าเด็กโง่ฟินน์กำลังพยายามทำลายผนึกสำรองตรงนั้นอยู่... เราต้องซื้อเวลาให้เขาอีกร้อยวินาที" "โฮ้ย! อย่าเรียกว่าเด็กโง่สิครับอาจารย์! ทางนี้กำลังใช้แรงงานธาตุดินขุดรากถอนโคนมันอยู่นะเว้ย!" เสียงตะโกนโโหวกเหวกดังมาจากมุมมืดของชั้นหนังสือ ฟินน์ในสภาพเนื้อตัวมอมแมม คราบฝุ่นดินและเหงื่อท่วมกายกำลังใช้มือทั้งสองข้างกดลงบนพื้นหิน ศิลาธาตุดินสีเหลืองอำพันส่องแสงเรืองรองตอบสนองต่อพลังของเขา เกิดเป็นเสาหินพอดิบพอดีที่พยายามค้ำยันโครงสร้างหอสมุดไม่ให้ถล่มลงมาทับพวกเขาทั้งเป็น ทว่า นักบวชแห่งความมืดหาได้สนใจเสียงโวยวายนั้นไม่ ร่างสูงโปร่งก้าวเดินช้าๆ ราวกับเดินเล่นท่ามกลางสวนดอกไม้ ทุกย่างก้าวที่เท้าแตะพื้น วงแหวนเวทมนตร์สีดำสนิทก็ขยายตัวออกเป็นวงกว้าง กลืนกินแสงสว่างทั้งหมดในรัศมีสิบเมตรให้กลายเป็นความมืดมิด [คำเตือนจากระบบ: เวลาคงเหลือ 120 วินาที] "เอเลียส..." เซเลเน่เอ่ยขึ้นเบาๆ โดยไม่หันกลับมามอง "จำคาถาชำระล้างขั้นพื้นฐานที่เราฝึกกันเมื่อเดือนก่อนได้ไหม" เอเลียสเบิกตากว้างเล็กน้อย "จำได้ครับ... แต่ว่า นั่นมันใช้สำหรับชำระล้างคำสาปขนาดเล็กไม่ใช่เหรอครับ? เอามาใช้กับระดับภัยพิบัติ..." "เวทมนตร์ไม่ได้ถูกจำกัดด้วยขนาด แต่มันถูกขับเคลื่อนด้วยความเข้าใจ" อาจารย์สาวหันมามองเขาแวบหนึ่ง รอยยิ้มจางๆ ที่หาได้ยากยิ่งปรากฏขึ้นที่มุมปาก "เจ้ามีดวงตาที่มองเห็นโครงสร้างที่คนอื่นมองไม่เห็น... จงใช้มัน หาจุดอ่อนของวงแหวนรอบที่สาม แล้วแทรกแซงแก่นแสงสว่างลงไป ข้าจะเป็นคนเปิดทางให้เอง" หัวใจของเอเลียสกระตุกวูบ ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่านผ่านทรวงอกท่ามกลางบรรยากาศที่หนาวเหน็บ ความกลัวที่เคยเกาะกุมจิตใจค่อยๆ มลายหายไป แทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันแรงกล้า เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ หลับตาลงชั่วพริบตาเพื่อเรียกสมาธิ เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง ดวงตาสีน้ำตาลเข้มของเด็กหนุ่มก็สะท้อนแสงเรืองรองของละอองเวทมนตร์ธาตุแสงนับล้านๆ อนุภาคที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ "รับทราบครับ!" เอเลียสพุ่งตัวออกไปด้านข้างอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้เซเลเน่พุ่งเข้าประจันหน้ากับนักบวชแห่งความมืดโดยตรง คลื่นดาบเวทมนตร์สีครามสว่างวาบปะทะกับกรงเล็บแห่งความมืดจนเกิดประกายไฟระยิบระยับราวกับหมู่ดาวแตกสลาย แรงระเบิดจากการปะทะส่งผลให้ชั้นหนังสือโบราณนับร้อยเล่มพังครืนลงมา เด็กหนุ่มไม่สนใจเสียงรอบข้าง เขากัดฟันวิ่งเลาะไปตามแนวเสาหินที่ฟินน์กำลังค้ำยันไว้ เนตรเวทมนตร์กวาดมองทะลุผ่านความมืดทึบ จนกระทั่งพบจุดเชื่อมต่อของโครงสร้างเวทมนตร์ที่สั่นคลอนอยู่ตรงใจกลาง—จุดที่พลังงานความมืดและแสงสว่างกำลังหักล้างกันพอดี [คำเตือนจากระบบ: เวลาคงเหลือ 45 วินาที] "เจอแล้ว..." เอเลียสยกไม้เท้าขึ้นสูง ละอองเวทสีทองอร่ามรวมตัวกันที่ปลายไม้เท้าจนสว่างเจิดจ้าแข่งกับความมืดมิดรอบกาย เขาต้องใช้สมาธิทั้งหมดที่มีในการบีบอัดพลังแสงสว่างให้แหลมคมราวกับเข็ม เพื่อเจาะทะลวงผ่านเกราะป้องกันชั้นนอกเข้าไปชิงเอา 'รากแก้วแห่งความมืด' ออกมาก่อนที่เวลาจะหมดลง ทว่า ในวินาทีที่เขากกำลังจะร่ายเวทมนตร์ขั้นสุดท้าย นักบวชแห่งความมืดที่กำลังต่อสู้กับเซเลเน่กลับหันขวับมามองทางเขาด้วยสายตาว่างเปล่า มือเรียวยาวสีดำสนิทสะบัดเพียงครั้งเดียว คลื่นพลังมืดมหาศาลก็พุ่งตรงมายังเอเลียสด้วยความเร็วสูงเกินกว่าจะหลบพ้น! "เอเลียส! ระวัง!" เสียงตะโกนอย่างตกใจของเซเลเน่ดังลั่น พร้อมกับร่างเพรียวที่พุ่งเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ในเสี้ยววินาทีสุดท้าย— *ตูมมมม!* แรงปะทะมหาศาลซัดร่างของทั้งคู่กระเด็นชนเข้ากับผนังหินอย่างแรง เซเลเน่สำลักเลือดออกมาคำโต หยดเลือดสีแดงสดหยดลงบนพื้นหินสีขาวตัดกับบรรยากาศมืดมน ไอเวทมนตร์รอบตัวอาจารย์สาวร่วงหล่นลงจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม [แจ้งเตือนระบบฉุกเฉิน: พลังชีวิตของเป้าหมายหลัก 'เซเลเน่' ลดลงต่ำกว่า 20%] [คำเตือนจากระบบ: เวลาคงเหลือ 10 วินาที... การผนึกวิญญาณกำลังเริ่มต้น] เอเลียสเบิกตากว้าง สมองขาวโพลนเมื่อเห็นบาดแผลที่หัวไหล่ของอาจารย์สาว ความโกรธและความรู้สึกไร้พลังพุ่งพล่านขึ้นมาในอก แต่วินาทีนั้นเอง ดวงตาสีฟ้าครามของเซเลเน่ที่มองมาที่เขากลับไม่ได้มีความหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย เธอกลับส่งยิ้มอ่อนโยนให้เขาพร้อมกับกระซิบแผ่วเบา "ทำให้ดูหน่อยสิ... ลูกศิษย์ของฉัน" [คำเตือนจากระบบ: 3... 2... 1...] ความมืดมิดรอบตัวพลันหยุดนิ่ง ราวกับเวลาถูกแช่แข็ง ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเปลี่ยนเป็นสีเทาไร้ชีวิตชีวา ยกเว้นเพียงจุดเล็กๆ ที่ปลายไม้เท้าของเอเลียสที่ยังคงส่องประกายแสงสีทองเรืองรอง ท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ประตูบานยักษ์ที่ซ่อนอยู่หลังม่านความมืดค่อยๆ แง้มเปิดออก พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของใครบางคนที่ก้าวเข้ามาในหอสมุดแห่งนี้—บุคคลที่แม้แต่ระบบก็ไม่เคยบันทึกข้อมูลไว้ในสารบบ! -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปพร้อมกับเอเลียสและผองเพื่อนนะคะ หวังว่าจะชื่นชอบบทนี้ค่ะ! แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ <3