เผชิญหน้ากับสัตว์เวทในตำนาน

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและละอองฝุ่นโบราณคละคลุ้งจนแสบจมูก ท่ามกลางความเงียบงันที่ถูกฉีกกระชากด้วยเสียงฝีเท้าหนักหน่วงซึ่งก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง เอเลียสรู้สึกได้ถึงเม็ดเหงื่อกาฬที่ผุดซึมขึ้นตามไรผม แม้ว่ารอบกายเขา เวลาจะถูกแช่แข็งให้อยู่ในห้วงสีเทาอนันต์ แต่เงาร่างที่ทอดยาวผ่านประตูบานยักษ์นั้นกลับเคลื่อนไหวสวนกระแสด้วยความเร็วน่าสะพรึงกลัว "ระบบกำลังคำนวณค่าความกดดัน... เตือนภัย ระดับพลังงานเป้าหมายเกินขีดจำกัดการประเมิน!" เสียงแจ้งเตือนสีแดงฉานสั่นระริกอยู่ในห้วงความคิดของเอเลียส เด็กหนุ่มกำด้ามไม้เท้าในมือแน่นจนข้อต่อนิ้วขาวซีด ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปยังม่านหมอกสีดำสนิทที่ค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นสิล루เอตต์ของสิ่งมีชีวิตที่ไม่อาจจัดอยู่ในตำราเวทมนตร์เล่มใดที่เขาเคยศึกษามา มันคือ "พญาอัคคีทมิฬ" สัตว์เวทบรรพกาลที่มีเกล็ดสีนิลกาฬสะท้อนประกายแสงสีครามยามต้องแสงจากปลายไม้เท้า ร่างกายของมันใหญ่โตจนจรดเพดานหอสมุด ดวงตากลมโตสีเลือดคู่ใหญ่จดจ้องมาที่เด็กหนุ่มราวกับมองมดปลวกตัวจิ๋ว "ตั้งสติไว้ เอเลียส..." เสียงหวานคุ้นเคยของอาจารย์เซเลเน่ดังแว่วมาจากเบื้องหลัง แม้ร่างของเธอจะถูกห้วงเวลาสีเทาตรึงไว้ครึ่งหนึ่ง แต่นัยน์ตาสีอเทメラสของเธอยยังคงส่งสัญญาณเตือนสติ "อย่าใช้กำลังปะทะ... โครงสร้างเวทของมันมีจุดเชื่อมโยงกับมิติซ้อนทับ ใช้แสงสว่างของเธอค้นหารอยต่อตรงนั้น!" เอเลียสสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับความตื่นกลัว หัวใจของเขาเต้นรัวระส่ำแต่มันสมองกลับทำงานด้วยความเร็วสูง ท่ามกลางสถานการณ์ที่บีบคั้น ฟินน์ที่ถูกแช่แข็งอยู่ทางด้านขวายังคงค้างท่าทางเตรียมร่ายเวทธาตุดินไว้ สหายร่วมรบคนนี้ไม่มีทางช่วยเขาได้ในตอนนี้ ทุกอย่างฝากไว้ที่ไหวพริบของเขาเองแล้ว พญาอัคคีทมิฬส่งเสียงคำรามต่ำในลำคอ คลื่นความร้อนแผดเผาจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว มันอ้าปากกว้างเตรียมพ่นเปลวเพลิงสีดำที่สามารถหลอมละลายทุกสรรพสิ่งให้กลายเป็นจุล *เสี้ยววินาทีนั้นเอง!* เอเลียสไม่ได้ถอยหลังหนี เขากลับพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไม่เกรงกลัวความตาย ปลายไม้เท้าส่องประกายแสงสีทองเจิดจ้า เขาใช้ทักษะเฉพาะตัว "เนตรดาราส่องโครงสร้าง" ที่พัฒนาขึ้นจากการเรียนรู้ร่วมกับเซเลเน่ ในสายตาของเด็กหนุ่ม โลกสีเทาพลันปรากฏเส้นใยแสงสีฟ้าโยงใยซับซ้อนราวกับใยแมงมุม นั่นคือโครงสร้างเวทมนตร์ที่ควบคุมหอสมุดและสร้างพันธนาการให้กับสัตว์เวทตัวนี้ *เจอแล้ว... จุดอ่อนที่ระบบไม่เคยบันทึกไว้!* เส้นใยแสงสีฟ้าบริเวณอกของพญาอัคคีทมิฬมีรอยรั่วขนาดเล็ก ซึ่งเกิดจากการเสื่อมสภาพตามกาลเวลาและพลังความมืดที่เข้าแทรกแซง หากเขาแทรกแซงด้วยแสงสว่างในมุมที่ถูกต้อง มันจะเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่หยุดยั้งการโจมตีได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ "ย้ากกกก!" เอเลียสเหวี่ยงไม้เท้าสุดแรงเกิด ปล่อยละอองแสงสีทองบริสุทธิ์พุ่งตรงเข้าใส่จุดบกพร่องนั้นราวกับลูกศรที่ถูกยิงจากคันศรชั้นดี ละอองแสงปะทะเข้ากับเกล็ดสีนิลอย่างแม่นยำ เกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวราวกับกระจกแตกละเอียด พญาอัคคีทมิฬชะงักกึก ดวงตาสีเลือดเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อโครงสร้างเวทมนตร์ที่มันใช้คุมขังพื้นที่แห่งนี้เกิดรอยร้าวและสลายกลายเป็นละอองแสงสีครามกระจายไปทั่วทิศทาง เวลาที่ถูกแช่แข็งพลันกลับมาเดินเครื่องอีกครั้ง! ฟินน์ที่หลุดพ้นจากพันธนาการทรุดฮวบลงคุกเข่ากับพื้น หอบหายใจอย่างหนักหน่วงด้วยความตกใจ "เกิดอะไรขึ้นวะเนี่ย!? ฉันเกือบคิดว่าเรากลายเป็นอนุสาวรีย์ไปซะแล้ว!" แต่ความตึงเครียดไม่ได้ลดลงเลยแม้แต่น้อย เมื่อพญาอัคคีทมิฬที่ควรจะพ่ายแพ้ กลับคำรามลั่นด้วยความเกรี้ยวกราดที่ถูกเด็กมนุษย์ท้าทาย มันรวบรวมพลังมาที่กรงเล็บมหึมาแล้วตบลงมายังพื้นหอสมุดอย่างบ้าคลั่ง แรงกระแทกส่งผลให้พื้นหินโบราณสั่นสะเทือนและแยกตัวออกจากกันเป็นร่องลึก ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่วบริเวณจนแทบมองไม่เห็นทาง "เอเลียส ระวัง!" เสียงตะโกนของเซเลเน่ดังลั่น พร้อมกับม่านพลังเวทสีเงินยวดยองที่ถูกกางขึ้นอย่างกะทันหันเพื่อรับแรงกระแทกแทนเด็กหนุ่ม อาจารย์สาวก้าวออกมาจากเขตเวลาที่ถูกแช่แข็งได้อย่างสมบูรณ์ แม้ใบหน้าของเธอจะซีดเซียวลงเล็กน้อยจากการฝืนใช้พลังมหาศาล แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว เอเลียสพยุงตัวเองลุกขึ้นยืน กัดฟันแน่นเมื่อรับรู้ได้ถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอีกระลอก ทว่า ท่ามกลางวิกฤตินั้น แสงสีทองจากไม้เท้าของเขากลับสว่างวาบขึ้นมาเองอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับมันกำลังตอบสนองต่อบางสิ่งบางอย่างที่ซ่อนอยู่ลึก Liรลงไปใต้พื้นดินที่เพิ่งแยกออก [ติ๊ง! ตรวจพบเงื่อนไขลับปลดล็อก: เศษเสี้ยวแห่งปฐมบรรพกาล (Fragment of Primordial)] [ระบบภารกิจระดับ SSS: "บททดสอบแห่งผู้สืบทอดแสงสีคราม" เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ!] [คำเตือน: สิ่งที่อยู่เบื้องล่างกำลังลืมตาตื่น... และมันไม่ใช่สัตว์เวทธรรมดาอย่างที่พวกท่านคิด!] สิ้นเสียงแจ้งเตือนอันเย็นเยียบของระบบ พื้นดินเบื้องหน้าของพวกเขาก็ทรุดฮวบลงไปกลายเป็นหลุมลึกไร้ก้นบึ้ง พร้อมกับไอหมอกสีครามเข้มข้นที่พวยพุ่งขึ้นมาห่อหุ้มร่างของพญาอัคคีทมิฬและดึงพวกเขาทั้งสามคนดิ่งลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างอย่างรวดเร็วโดยไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว! --- ขอบพระคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางไปกับเอเลียสเสมอนะคะ!