งานเลี้ยงการกุศลล่ม

เสียงปรบมือในห้องจัดเลี้ยงแกรนด์บอลรูมของโรงแรมหรูระดับเจ็ดดาวดังขึ้นเป็นระลอก ประหนึ่งคลื่นลมที่ถูกบงการด้วยอำนาจและเงินตรา ชัยชนะ ในชุดสูททักซิโด้สั่งตัดพิเศษจากอิตาลี ยืนโดดเด่นอยู่กลางเวที รอยยิ้มเย่อหยิ่งปนความเหยียดหยามฉาบอยู่บนใบหน้าคมคาย เขากำลังประกาศกร้าวถึงยอดเงินบริจาคสมทบทุนมูลนิธิการกุศลประจำปี ซึ่งตัวเขาเองคือผู้บริจาครายใหญ่ที่สุดด้วยตัวเลขสี่สิบล้านบาท—ตัวเลขที่ทำให้เหล่าไฮโซ เซเลบ และสื่อมวลชนแถวหน้าต่างพากันก้มหัวคารวะด้วยความยำเกรง "เพื่อช่วยเหลือเด็กผู้ด้อยโอกาส... ตระกูลภัทรพงศ์ของเราไม่เคยลังเลที่จะทุ่มเทครับ" ชัยชนะกล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มทุกลึก ทว่าแฝงความเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ สายตาของเขาชำเลืองมองมายังมุมมืดของห้อง ที่ซึ่งธันวาและรินรดากำลังนั่งอยู่ รินรดากำัดชายกระโปรงชุดราตรีเรียบง่ายของเธอแน่น มือเรียวเย็นเฉียบจนธันวาต้องเอื้อมไปกุมไว้เบาๆ ฝ่ามืออุ่นๆ ของเขาถ่ายทอดความมั่นคงและปลอดภัยมาให้ "อย่าไปสนใจเปลือกนอกพวกนั้นเลยครับริน" ธันวาเอמהกระซิบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าแววตาคมกริบกลับจ้องมองไปยังความเย่อหยิ่งของชัยชนะบนเวทีราวกับพญาอินทรีที่กำลังมองเหยื่อในกรง "ฉัน... ฉันแค้นใจแทนคุณค่ะ ธันวา..." รินรดาเผลอหลุดคำเรียกติดปาก ธันวาจึงส่งยิ้มอ่อนโยนให้พลางยกนิ้วขึ้นแตะริมฝีปากเธอบาๆ เป็นเชิงเตือนสติด้วยความเอ็นดู "ผมบอกแล้วอย่างไรครับ ว่าเกมนี้... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น" บนเวที พิธีกรชื่อดังประกาศเสียงดังฟังชัดด้วยความตื่นเต้น "และในลำดับถัดไป... เราได้รับเกียรติจากท่านประธานมูลนิธิ ที่จะขึ้นมามอบโล่เกียรติคุณสูงสุดให้กับผู้บริจาคยอดเยี่ยมประจำค่ำคืนนี้... ขอเรียนเชิญคุณชัยชนะ ภัทรพงศ์ ครับ!" เสียงปรบมือดังสนั่นหวั่นไหว ชัยชนะยืดอกรับความสรรเสริญเยินยอด้วยความลำพองใจ เขากวาดสายตามองไปรอบห้องราวกับผู้ชนะที่ครองโลกใบนี้ไว้ทั้งใบ สายตาของเขาหยุดลงที่ธันวา ริมฝีปากหยักยกยิ้มเยาะเย้ย ส่งสัญญาณท้าทายอย่างไม่ปิดบัง—*มดปลวกอย่างแก ไม่มีวันเอื้อมถึงจุดนี้ได้หรอก ธันวา* ทว่า ในวินาทีที่ชัยชนะกำลังจะก้าวขึ้นรับโล่เกียรติยศนั้นเอง... *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของผู้ร่วมงานนับร้อยชีวิตในห้องพร้อมใจกันดังขึ้นอย่างกะทันหัน เสียงข้อความเข้าและเสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันธนาคารดังระงมราวกับฝนห่าใหญ่ ชัยชนะชะงักฝีเท้า ขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจ พิธีกรบนเวทีหน้าเสียเมื่อเห็นแขกเหรื่อหลายคนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แทนที่จะมองมาที่เวที "เกิดอะไรขึ้น?" ชัยชนะพึมพำกับตัวเอง ทว่า ทันใดนั้น เสียงซุบซิบนินทาก็เริ่มดังขึ้น จากเสียงเบาๆ ก็ทวีความดังจนกลายเป็นเสียงฮือฮาที่ดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งแกรนด์บอลรูม "นะ... นี่มันบ้าอะไรกัน!" นักธุรกิจรุ่นใหญ่คนหนึ่งอุทานออกมาด้วยความตกใจ ดวงตาเบิกกว้างจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์ราวกับเห็นผีสาง "ยอดบริจาค... มีคนเพิ่งโอนเข้ากองกลางของมูลนิธิ... ห้า... ห้าร้อยล้านบาท!?" เซเลบริตี้สาวข้างกายกรีดร้องออกมาด้วยความตกตะลึงจนเสียงหลง ชัยชนะหน้าถอดสีทันที เขารีบควักโทรศัพท์มือถือราคาแพงออกจากกระเป๋าเสื้อสูท นิ้วเรียวสั่นเทาด้วยความตกใจเมื่อกดเปิดแอปพลิเคชันระบบการบริจาคของมูลนิธิที่เขาเป็นผู้สนับสนุนหลัก บนหน้าจอแสดงผลยอดบริจาคปัจจุบัน... [ยอดบริจาคสะสมรวม: 540,000,000 บาท] ตัวเลขสี่สิบล้านบาทที่เขาภาคภูมิใจนักหนา บัดนี้ถูกกลืนหายไปในพริบตา ราวกับหยดน้ำในมหาสมุทร งานเลี้ยงการกุศลที่ควรจะเป็นเวทีประกาศศักดาของตระกูลภัทรพงศ์ ในตอนนี้กลับกลายเป็นเพียงงานเลี้ยงจืดชืด ไร้ค่า และน่าสมเพช เมื่อเทียบกับตัวเลขมหาศาลที่ถูกทุ่มลงมาอย่างไร้ความปรานี ชัยชนะหันขวับไปมองรอบห้องด้วยความตื่นตระหนก ใครกัน? ใครที่มีเงินสดระดับนี้และกล้าหักหน้าเขาต่อหน้าธารกำนัล? ในความเงียบงันที่เข้าปกคลุมห้องจัดเลี้ยง ธันวาก็ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เขาสวมสูทร่วมสมัยที่ตัดเย็บอย่างประณีต รัศมีแห่งความเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาจนผู้คนรอบข้างต้องถอยร่นด้วยความเกรงกลัวโดยสัญชาตญาณ รินรดานั่งมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มที่เธอรักด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ความรู้สึกตื้นตันและภาคภูมิใจไหลทะลักจนขอบตาร้อนผ่าว ธันวากวาดสายตามองไปยังชัยชนะที่หน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย ริมฝีปากหยักลึกยกยิ้มเย็นเยียบ "สี่สิบล้านบาท... น้อยไปหน่อยนะครับ สำหรับงานการกุศลระดับประเทศแบบนี้" ธันวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงก้องกังวาน ทุ้มนุ่ม แต่มันกลับดังชัดเจนในโสตประสาทของทุกคนในห้อง ชัยชนะตัวสั่นเทาด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดกลัว เขากัดฟันกรอดจนกรามขึ้นสันนูน "แก...! ธันวา! แกเอาเงินมาจากไหน! แกมันก็แค่เซลล์แมนตกอับ!" ธันวาไม่ตอบคำถามนั้น เขายกข้อมือซ้ายขึ้น ช,โชว์นาฬิกาเรือนหรูรุ่นลิมิเต็ดอิดิชั่นที่แม้แต่เศรษฐีระดับโลกยังต้องแย่งชิง ก่อนจะหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ลวดลาย ทว่าแผ่รังสีความน่าสะพรึงกลัวออกมา ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ "ระบบผู้กล้า... อนุมัติวงเงินไม่จำกัด" ธันวาพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะโยนบัตรเครดิตสีดำลงบนโต๊ะกระจกเบื้องหน้า เสียงโลหะหนักๆ กระทบพื้นผิวดังชัดเจนท่ามกลางความเงียบงัน และก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว ประตูบานคู่ด้านหลังห้องจัดเลี้ยงก็ถูกผลักเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของบอดี้การ์ดในชุดสูทสีดำนับสิบชีวิตที่เดินเรียงแถวเข้ามาอย่างเป็นระเบียบ... พร้อมกับร่างของชายชราผู้ทรงอิทธิที่สุดในประเทศ เจ้าของธนาคารกลางและผู้สนับสนุนหลักของตระกูลชัยชนะ ที่กำลังก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและโค้งคำนับให้ธันวาอย่างนอบน้อมที่สุด! --- ขอขอบพระคุณผู้อ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางในสมรภูมิเงินตรานี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่