ตบหน้าแม่ยายหน้าเงิน

"ถ้าไร้ปัญญาหาเงินได้มากกว่าเศษเงินที่ฉันโยนให้ ก็ไสหัวออกไปจากชีวิตลูกสาวฉันซะ! อย่าลืมนะว่าแกมันก็แค่ไอ้ขยะไร้ค่าที่เกาะลูกสาวฉันกินไปวันๆ!" เสียงกรีดแหลมสูงของ ‘คุณหญิงมณีรัตน์’ แม่ยายผู้ให้กำเนิดรินรดา ยังคงก้องกังวานบาดลึกอยู่ในโสตประสาท แม้ว่าประโยคดูถูกเหยียดหยามเหล่านั้นจะถูกพ่นออกมาเมื่อสามเดือนก่อน ในวันที่ธันวาและรินรดาต้องเดินคอตกออกจากคฤหาสน์หรูใจกลางย่านเศรษฐกิจด้วยสภาพกระเป๋าแบนแฟนทิ้ง ทว่าในยามนี้ บรรยากาศรอบตัวของธันวากลับเปลี่ยนไปราวฟ้ากับเหว แรงกดดันจากทักษะใหม่ระดับ ‘โอเวอร์ลอร์ด’ ที่เพิ่งปลุกพลังสำเร็จในห้องเย็นเมื่อครู่ ยังคงแผ่ไอความร้อนระอุออกมาจากร่างจนอากาศรอบกายบิดเบี้ยวเป็นคลื่น ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษก้าวเดินอย่างมั่นคง บนใบหน้าคมคายปรากฏรอยยิ้มเย็นเยียบที่สะท้อนความเหนือชั้น รินรดากุมมือของเขาไว้แน่น ฝ่ามือเรียวบางนั้นเย็นเฉียบด้วยความประหม่าและกังวลใจ เธอมองแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่มผู้เป็นดั่งโลกทั้งใบด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย ตั้งแต่วันที่พวกเขามีเพียงมาม่าคัพประทังชีวิตในห้องเช่ารูหนู จนถึงวินาทีนี้ เธอก็ไม่เคยปล่อยมือจากเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว "ธันวาคะ... เรา... เรามาที่นี่ทำไมกันคะ?" เสียงหวานเอ่ยถามด้วยความไม่มั่นใจ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองสถาปัตยกรรมตรงหน้า—‘แกรนด์ โอเรียนทัล เรสซิเดนซ์’ คฤหาสน์หรูสไตล์ยุโรปนีโอคลาสสิก มูลค่าทะลุสามร้อยล้านบาท สถานที่แห่งนี้คือความฝันอันสูงสุดที่แม่ยายของเขาเคยใช้เหยียดหยามและประกาศกร้าวว่า ชาตินี้ต่อให้ธันวาทำงานจนตัวตายก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเดินเฉียดผ่านประตูรั้ว "ผมพาคุณกลับบ้านครับ... บ้านที่เป็นของเราอย่างแท้จริง" ธันวาหันมาสบตาภรรยา สายตาที่ทอดมองเธอนั้นอบอุ่นและเปี่ยมไปด้วยความรักความจริงใจอย่างยิ่งยวด ก่อนที่แววตาคู่นั้นจะแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบดั่งใบมีดเมื่อหันกลับไปมองประตูรั้วเหล็กดัดสีทองอร่ามเบื้องหน้า ภายในห้องรับรองสุดหรูของคฤหาสน์หลังดังกล่าว ชัยชนะ ทายาทมหาเศรษฐีหนุ่มผู้เย่อหยิ่ง กำลังนั่งไขว่ห้างจิบไวน์ราคาแพงร่วมกับคุณหญิงมณีรัตน์ผู้เป็นว่าที่แม่ยาย (ในมโนสำนึกของเธอ) บรรยากาศเต็มไปด้วยเสียงหัวเระต่อกระซิกและคำเยินยอ "คุณชัยชนะนี่ช่างมือเติบจริงๆ นะคะ ซื้อคฤหาสน์ร้อยล้านเป็นว่าเล่นแบบนี้ รินรดามันคงตาสว่างเสียทีที่ทิ้งไอ้จนตรอกนั่นมาซบักับคนระดับคุณ" คุณหญิงมณีรัตน์ยกแก้วชาขึ้นจิบพลางหัวเราะชอบใจ รอยย่นบนใบหน้าที่ผ่านการศัลยกรรมมาอย่างดีบิดเบี้ยวด้วยความสะใจ "เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ ครับคุณแม่ สำหรับผมแล้ว เงินแค่ไม่กี่ร้อยล้านแลกกับการได้ครอบครองทั้งตัวรินรดาและธุรกิจในเครือ... คุ้มยิ่งกว่าคุ้มเสียอีกครับ" ชัยชนะแสร้งยิ้มหยัน ดวงตาเจ้าเล่ห์ทอประกายโลภโมโทสัน นึกถึงภาพหญิงสาวผู้เลอโฉมที่กำลังจะตกเป็นของตน *ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!* เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะการสนทนาอันออกรส คุณหญิงมณีรัตน์ขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "ใครมันบังอาจมารบกวนเวลาอันมีค่าของเรา ไปดูซิว่าใครมา!" พ่อบ้านชราเดินไปเปิดประตูด้วยความงุนงง ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยปาก ทว่าร่างของธันวาและรินรดากลับก้าวล่วงเข้ามาในห้องรับรองเสียก่อนแล้ว แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาจากตัวของธันวา ทำให้ลมหายใจของทุกคนในห้องสะดุดกะทันหัน "แก! ไอ้สวะธันวา! แกกล้าดียังไงถึงบุกรุกเข้ามาในนี้!" คุณหญิงมณีรัตน์ผุดลุกขึ้นยืนชี้หน้าด่าทอด้วยความตกใจและโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "ยาม! รปภ. ไปไหนหมดวะ! ลากคอมันออกไปโยนทิ้งข้างถนนเดี๋ยวนี้!" ชัยชนะวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะกระเบื้องพอร์ซเลนอย่างช้าๆ เขายกย่องมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มดูถูกเหยียดหยาม พร้อมกับปรายตามองธันวาด้วยความสมเพชเวทนา "อ้าว นึกว่าใคร ที่แท้ก็ไอ้แมลงสาบที่ชอบเกาะผู้หญิงกินนี่เอง สงสัยคงจะจนตรอกจนไม่มีปัญญาแม้แต่จะหาข้าวประทังชีวิต ถึงได้พาภรรยามาขอเศษเงินแถวนี้รึไง?" ชัยชนะหัวเราะเยาะเสียงดังลั่นห้อง "บอกไว้ก่อนนะว่าที่นี่ไม่ใช่โรงทาน อยากได้เศษเงินก็ไปขอข้างถนนโน่น!" ธันวาไม่ได้แสดงอาการโกรธเกรี้ยวตามที่อีกฝ่ายคาดหวังแม้แต่น้อย เขายังคงยืนสงบนิ่ง รอยยิ้มมุมปากยิ่งทวีความน่ากลัว ชายหนุ่มสอดมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบการ์ดสีดำสนิทที่ทำจากวัสดุไทเทเนียมบริสุทธิ์ ขอบการ์ดเปล่งประกายแสงสีทองจางๆ ออกมาวูบหนึ่ง—มันคือ ‘แบล็กการ์ดโอเวอร์ลอร์ด’ บัตรเครดิตระดับจักรวาลที่ไร้ซึ่งวงเงินจำกัด "เศษเงินงั้นหรือครับ?" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น้ำหนักของคำพูดกลับหนักอึ้งราวน้ำตกผา "สิ่งที่พวกคุณกำลังภาคภูมิใจ และคิดว่าเป็นสมบัติล้ำค่า... ในสายตาของผม มันก็เป็นแค่เศษขยะที่ผมสามารถกวาดทิ้งได้ด้วยปลายนิ้วเดียว" "สามหาว! ปากดีนักนะแก!" คุณหญิงมณีรัตน์กรีดร้องด้วยความเหลืออด "คฤหาสน์หลังนี้ราคาหลักร้อยล้าน ชัยชนะเป็นคนกว้านซื้อไว้ด้วยเงินสด! คนอย่างแกชาตินี้ก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะเหยียบเข้ามาเป็นเจ้าของหรอก!" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "งั้นหรือครับ... งั้นเรามาลองดูกันไหม ว่าระหว่างคนอย่างผม กับ 'เจ้าของตัวจริง' ใครกันแน่ที่จะต้องไสหัวออกไปจากที่นี่" ชายหนุ่มหันไปสบตากับรินรดาที่กำลังยืนมองเขาด้วยความตื่นตะลึง มือหนายื่นแบล็กการ์ดสีดำสนิทส่งให้กับผู้จัดการฝ่ายขายของโครงการที่เพิ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง พร้อมกับเสียงทุ้มที่ก้องกังวานทรงพลัง "รูดซื้อคฤหาสน์หลังนี้... ทุกตารางเมตร ทุกกรรมสิทธิ์ ทั้งหมดเป็นเงินสด ไม่ต้องทอนครับ" สิ้นคำพูดนั้น ผู้จัดการโครงการรับบัตรไทเทเนียมด้วยมือที่สั่นเทา เขานำมันเสียบเข้ากับเครื่องรูดบัตรพกพาทันที บรรยากาศภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันราวกับป่าช้า ทุกสายตาจ้องมองหน้าจอเครื่องรูดบัตรอย่างใจจดใจจ่อ คุณหญิงมณีรัตน์หน้าซีดเผือด ขณะที่ชัยชนะเริ่มมีเหงื่อกาฬผุดขึ้นตามไรผม *ตี๊ดดดดดด!* เสียงสัญญาณอนุมัติจากเครื่องรูดบัตรดังขึ้นอย่างก้องกังวาน พร้อมกับไฟสีเขียวที่สว่างวาบขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงจนอ้าปากค้างของผู้มาเยือนทั้งสองคน สลิปกระดาษยาวเหยียดถูกพิมพ์ออกมาพร้อมข้อความยืนยันยอดเงินมหาศาลที่ถูกหักผ่านระบบอย่างไร้ขีดจำกัด ผู้จัดการโครงการทรุดเข่าลงกราบแทบเท้าของธันวาด้วยความนอบน้อมสูงสุดทันที "ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับ... ท่านประธานธันวา กรรมสิทธิ์ทั้งหมดถูกโอนเป็นชื่อของท่านเรียบร้อยสมบูรณ์แล้วครับ!" ________________________________________ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสะใจไปกับความเฉียบขาดของท่านประธานธันวาในตอนนี้นะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่ -