ระบบผู้กล้าเลเวลอัปฮันเตอร์เปิดใช้งาน

"คุณมั่นใจแล้วใช่ไหมครับ... ว่าจะไม่ถอนตัวตอนนี้?" เสียงทุ้มต่ำของเลขาธิการหนุ่มผู้ดูแลพอร์ตการลงทุนระดับพันล้านดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าที่มีรอยร้าวตรงมุมจอ บรรยากาศภายในห้องพักสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอับของบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและหยาดเหงื่อแห่งความกดดัน กลับเงียบสงัดลงจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจเข้าออก ธันวา ไม่ได้ตอบคำถามนั้นในทันที สายตาคมกริบของอดีตเซลล์แมนผู้ถูกเหยียบย่ำจนจมดิน กำลังจดจ้องไปยังหน้าต่างกระจกที่สะท้อนเงาใบหน้าของชายหนุ่มผู้ผ่านพ้นคืนวันอันแสนมืดมน ริมฝีปากหยักได้รูปเหยียดยิ้มเยาะให้กับโชคชะตาที่เคยเล่นตลกกับเขา มือข้างหนึ่งกุมมือเรียวบางของ รินรดา หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ ซึ่งกำลังนอนหลับใหลอยู่บนเตียงพับเก่าๆ ด้วยความเหนื่อยล้าจากมรสุมชีวิตที่โหมกระหน่ำใส่พวกเขาตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา ความอบอุ่นจากฝ่ามือของเธอคือเครื่องยืนยันเดียวว่า สิ่งที่เขาเผชิญอยู่ไม่ใช่ความฝัน "ดำเนินการต่อ... ตามแผนเดิมครับ" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเปี่ยมด้วยพลังอำนาจลึกลับบางอย่างที่แม้แต่ปลายสายยังต้องสะท้าน "ชัยชนะ กรุ๊ป จะต้องไม่เหลือแม้แต่เศษซากให้ตระกูลนั้นได้ตั้งตัว" "รับทราบครับท่าน... อีกสิบวินาที เงินก้อนแรกจะถูกโอนเข้าบัญชีลับตามเงื่อนไขของ 'ระบบ' ทุกประการครับ" ติ๊ด! เสียงตัดสายดังขึ้นพร้อมๆ กับที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของธันวาสว่างวาบขึ้นด้วยแสงสีทองอร่ามตา ข้อความแจ้งเตือนจากธนาคารกลางระดับโลกปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตา พร้อมด้วยตัวเลขศูนย์จำนวนมหาศาลที่ต่อเรียงกันจนแทบไม่น่าเชื่อสายตา [ติ๊ง! ระบบผู้กล้าเลเวลอัปฮันเตอร์ เปิดใช้งานสมบูรณ์] [ยอดเงินสดหมุนเวียนในบัญชีลับของคุณ: 1,000,000,000 บาทถ้วน] [ปลดล็อกสถานะ: มหาเศรษฐีไร้เงา เลเวล 1] หัวใจของธันวากระตุกวูบ กระแสพลังงานอุ่นวาบไหลทะลักเข้าสู่เส้นเลือดฝอยทุกอณู ร่างกายที่เคยอ่อนล้าจากการวิ่งเต้นขายประกันและถูกลูกค้าดูถูกเหยียดหยาม บัดนี้กลับเต็มไปด้วยพละกำลังและความสดชื่นราวกับเกิดใหม่ สมองปลอดโปร่งเฉียบคมราวกับถูกเจียระไนด้วยเพชร นี่ไม่ใช่ความฝัน... นี่คืออำนาจที่จะใช้ล้างบางพวกมันให้สิ้นซาก! ย้อนกลับไปเมื่อสามวันก่อน ธันวาเป็นเพียงมดปลวกในสังคมไฮโซ เขาคือนายหน้าขายประกันที่ถูก ชายหนุ่มทายาทตระกูลดังอย่าง 'ชัยชนะ' กลั่นแกล้งสารพัด ชัยชนะไม่เพียงแต่แย่งชิงโปรเจกต์ใหญ่ที่เขาเพียรพยายามทำมาแรมปีเพื่อใช้เป็นทุนแต่งงานกับรินรดา แต่ยังสั่งให้ รปภ. โยนเขาลงมาจากตึกสำนักงานท่ามกลางสายตาของพนักงานนับร้อย พร้อมกับคำดูถูกที่ยังก้องอยู่ในโสตประสาท *“ไอ้เซลล์กระจอกอย่างแก อย่าหวังว่าจะได้เหยียบเข้ามาในวงจรสังคมนี้อีกเลย แค่เงินค่ารักษาพยาบาลแฟนแก แกยังจะหาจากไหนวะ ฮ่าๆๆ!”* เสียงหัวเราะเยาะเย้ยในวันนั้น คือเชื้อเพลิงชั้นดีที่แผดเผาความอ่อนแอในใจของธันวาให้มอดไหม้ จนกระทั่งเสียงปริศนาดังขึ้นในหัวของเขาในคืนที่มืดมนที่สุด—เสียงของ 'ระบบผู้กล้า' ที่มอบทางเลือกในการแก้แค้นด้วยพลังแห่งทุนนิยมอันไร้ขีดจำกัด ธันวากวาดสายตามองไปที่ร่างของรินรดาที่ขยับตัวเล็กน้อยด้วยความหนาวเย็น เขารีบดึงผ้าห่มผืนบางมาคลุมให้เธออย่างทะนุถนอม สายตาที่มองเธอนั้นเต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งและหยาดน้ำונความตั้งใจอันแน่วแน่ "ริน... รออีกนิดนะครับ" ธันวาพึมพำเบาๆ ริมฝีปากแนบชิดลงบนหน้าผากมน "คนที่มันเคยทำลายรอยยิ้มของเธอ... มันจะต้องชดใช้ด้วยความพินาศย่อยยับทั้งชีวิต" ในขณะนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะอย่างสุภาพ ก๊อก ก๊อก ก๊อก ธันวาขมวดคิ้วเล็กน้อย ห้องพักรูมเมทราคาถูกแห่งนี้ไม่เคยมีใครมาเคาะประตูด้วยมารยาทเช่นนี้มาก่อน ส่วนใหญ่จะมีแต่เจ้าหนี้ที่มาทุบทำลายหรือคนเก็บค่าเช่าที่มาตะโกนด่าทอ เขาลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ เดินไปที่ประตูและบิดลูกบิดเปิดออกช้าๆ เบื้องหน้าของเขาคือชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ทว่าดวงตากลับฉายแววเคารพยำเกรงอย่างสุดซึ้ง ชายคนนั้นโค้งคำนับให้ธันวาทำมุมเก้าสิบองศานิ่งนาน ก่อนจะยื่นกระเป๋าเอกสารหนังแท้สีดำสนิทมาให้ "นายท่านธันวาครับ... รถโรลส์-รอยซ์ แฟנטอม สีดำด้านที่ท่านสั่งไว้ จอดรออยู่ที่ชั้นล่างเรียบร้อยแล้วครับ และนี่คือ... กุญแจเพנט์เฮาส์ลอยฟ้า ณ ใจกลางมหานคร ที่ดินทุกตารางเมตรในย่านธุรกิจตอนนี้ อยู่ในชื่อของท่านเรียบร้อยแล้วครับ" ธันวารับกระเป๋าเอกสารใบนั้นมาถือไว้ น้ำหนักของมันช่างเบาหวิว แต่กลับมีอำนาจมากพอที่จะสั่นคลอนเสาหลักของเมืองหลวงทั้งเมือง เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ดวงตาคู่คมประกายแสงสีทองวาววับภายใต้ความมืดของทางเดิน เกมการล่า... เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น ชายหนุ่มหันกลับไปมองห้องพักแคบๆ เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะก้าวเท้าออกไป ปิดประตูล็อคอดีตอันแสนร้าวราดไว้เบื้องหลังอย่างถาวร แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขากำลังจะก้าวขึ้นลิฟต์ส่วนตัวเพื่อลงไปยังรถหรูที่รออยู่ เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทสั่งตัดราคาแพงก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ธันวาหยิบขึ้นมาดู หน้าจอแสดงเบอร์โทรศัพท์ที่ไม่คุ้นเคย แต่เมื่อเขากดรับ สายตากลับต้องเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงปลายสายที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี... เสียงของคนที่ควรจะกำลังนอนฝันดีอยู่บนกองเงินกองทองของตระกูลชัยชนะ "ไอ้ธันวา! แก... แกทำบ้าอะไรลงไปวะ!" เสียงของชัยชนะตวาดลั่นโทรศัพท์ด้วยความตื่นตระหนกและเกรี้ยวกราดจนเสียงสั่นเครือ "หุ้นทั้งหมดของบริษัทฉัน... ทำไมตอนนี้มันถึงกลายเป็นของแกคนเดียววะ! แกไปเอาเงินมาจากไหน! แกเล่นตบตาอะไรฮะ!" ธันวายืนนิ่งอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ของล็อบบี้ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าคมคาย เขายกโทรศัพท์ขึ้นแนบหู น้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกแช่แข็งในฤดูหนาวเอ่ยตอบกลับไปว่า "ตกใจอะไรกันล่ะครับ คุณชัยชนะ..." ธันวาเว้นจังหวะเล็กน้อย ปลดกระดุมเสื้อสูทออกหนึ่งเม็ดอย่างใจเย็น "นี่มัน... แค่เริ่มต้นของการทวงคืนเท่านั้นเองครับ" [คลิฟแฮงค์: ปลายสายฝั่งชัยชนะกรีดร้องออกมาด้วยความสติแตกก่อนสายจะตัดไป ทว่าในวินาทีนั้นเอง ประตูลิฟต์เบื้องหน้าธันวาก็เปิดออก พร้อมกับร่างของหญิงสาวปริศนาในชุดเดรสราตรีสีแดงเพลิงที่ก้าวออกมาจากลิฟต์ พร้อมรอยยิ้มเย้ายวนที่เอ่ยกระซิบข้างหูเขาว่า "ยินดีต้อนรับกลับสู่จุดสูงสุดค่ะ... นายท่านผู้กล้า"] ... ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่