ใครบางคนในเรือนไม้

"ถ้าป้ายังกล้าเอาโฉนดปลอมมาอ้างสิทธิ์ในที่ดินแปลงนี้อีกรอบ ฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและปลอมแปลงเอกสารราชการให้หลานชายตัวดีของป้าได้ไปนอนกินข้าวแดงในเรือนจำแทนที่จะได้ไปเที่ยวทะเล!" น้ำเสียงใสแต่คมกริบราวกับมีดแล่ปลาของรินรดาตวัดกรีดความเงียบสงบยามพลบค่ำของสวนผักอินทรีย์ให้ขาดวิ่น ป้าสมรที่ยืนหน้าดำคร่ำเคร่งอยู่หน้าประตูรั้วถึงกับสะดุ้งโหย่ง มืออูมที่กำโฉนดม้วนเก่าๆ สั่นเทาด้วยความโกรธแค้นผสมความหวาดกลัว ยายแก่จอมละโมบถลึงตาใส่หญิงสาวด้วยความแค้นเคือง แต่เมื่อปะทะเข้ากับแววตาดุดั่งเหยี่ยวของอดีตเชฟมือทองที่ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย ก็จำต้องหุบปากฉับแล้วสะบัดก้นหนีไปพร้อมกับเสียงบ่นพึมพำอาฆาตมาดร้าย รินรดาถอนหายใจยาวเหยียด ปัดเศษดินออกจากมือเรียวเล็กก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับความจริงภายในบ้าน การต่อสู้กับญาติผู้พี่และป้าจอมสูบเลือดสูบเนื้อพวกนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยในแต่ละวัน หากเธอลื่นล้มแม้แต่น้าวเดียว ที่ดินมรดกชิ้นสุดท้ายของครอบครัวคงตกเป็นของพวกมันเพื่อเอาไปผูกขาดกับนายทุนรีสอร์ตชื่อดังอย่างแน่นอน โชคดีที่เธอยังมี "มิติลับ" แหล่งเพาะปลูกมหัศจรรย์ที่ช่วยให้พืชผลเติบโตเร็วกว่าปกติและมีคุณภาพระดับพรีเมียม ทั้งยังสร้างรายได้ก้อนโตให้เธอตั้งตัวได้ในเวลาอันสั้น แต่ปัญหาในตอนนี้ไม่ใช่ป้าสมร... แต่อยู่ที่ "ใครบางคน" ที่ซ่อนตัวอยู่หลังเรือนไม้เก่าด้านหลังสวน ตลอดสามวันที่ผ่านมา รินรดาสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่าง รอยเท้าขนาดใหญ่บนดินเปียก กลิ่นบุหรี่จางๆ ที่ลอยมาตามลมในยามดึก และที่สำคัญที่สุด... วัตถุดิบชั้นดีในตู้เย็นที่มักจะพร่องไปอย่างน่าสงสัย โดยเฉพาะเนื้อหมูป่าหมักเครื่องเทศที่เธอเตรียมไว้ทำอาหาร ทหารหน่วยรบพิเศษอย่างผู้พันศิลาก็เอาแต่หายตัวไปปฏิบัติภารกิจลับตามคำสั่งเบื้องบนอย่างไร้ร่องรอย ปล่อยให้เธอต้องเผชิญหน้ากับปริศนานี้ตามลำพัง "คิดจะเล่นซ่อนหากับเชฟเก่าอย่างฉันอย่างนั้นหรือครับ... คุณแขกไม่ได้รับเชิญ" รินรดาพึมพำกับตัวเอง มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยด้วยความท้าทาย ในเมื่อเจรจากันดีๆ ไม่ได้ เธอก็มีวิธีต้อนรับแขกแบบฉบับเชฟมืออาชีพที่จะทำให้คนแอบย่องเบาต้องจดจำไปจนวันตาย รินรดาก้าวเข้าสู่ห้องครัวแสงไฟสีสวลีสาดส่องกระทบเคาน์เตอร์ไม้ขัดมัน วันนี้เธอไม่ได้ทำอาหารเพื่อประทังชีวิต แต่เธอกำลังบรรจงรังสรรค์เมนูพิเศษที่ดึงเอาวัตถุดิบจากมิติลับออกมาใช้โดยเฉพาะ—"แกงเขียวหวานเนื้อน่องลายย่างเตาถ่านออร์แกนิก" ที่เคี่ยวกับหัวกะทิสดจากมะพร้าวในสวน ผสมผสานพริกแกงตำมือสูตรโบราณที่ใส่ใบโหระพาป่าและพริกขี้หนูสวนสีเขียวสด กลิ่นหอมฉุยของเครื่องแกงที่ถูกความร้อนคั่วจนแตกมันเริ่มฟุ้งกระจายไปทั่วทั้งเรือนไม้ ลอยละลิ่วทะลุผ่านบานหน้าต่างออกไปสู่ความมืดมิดภายนอก ตามมาด้วยเมนูที่สอง "ปลาช่อนแม่น้ำนึ่งซีอิ๊วดำสมุนไพรจีน" ที่เนื้อปลาสดหวานไร้คาว ราดด้วยน้ำซอสสูตรลับที่เคี่ยวจนงวดจนมีความเหนียวข้นกำลังดี ส่งกลิ่นหอมหวานของรากผักชี กระเทียม และพริกไทยดำทะลุทะลวงประสาทรับกลิ่นอย่างรุนแรง รินรดาจงใจจัดเตรียมอาหารทั้งสองจานนี้ไว้บนโต๊ะไม้กลางห้อง ปิดฝาชีครอบไว้อย่างดี รินน้ำชาอุ่นๆ ใส่ถ้วยกระเบื้องเคลือบ แล้วแกล้งทำเป็นเดินถือตะกร้าผักออกไปล็อกประตูด้านหน้าบ้านเสียงดังเพื่อให้สัญญาณบางอย่าง ก่อนจะย่องกลับเข้ามาซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดหลังม่านทึบข้างห้องครัว พร้อมกับถือไม้พลองไม้เนื้อแข็งคู่ใจไว้มั่นในมือ เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครรู้ เสียงลมหายใจของเธอดังก้องอยู่ในความเงียบ แล้วเสียงฝีปากฝีเท้าแผ่วเบา... แทบไร้เสียง... ก็ดังขึ้นที่ระเบียงหลังบ้าน *แกร็ก...* เสียงกลอนประตูไม้ถูกดันเปิดออกอย่างระมัดระวัง ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อคลุมสีเข้มกลกลืนไปกับความมืดก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบ กลิ่นอายอันคุ้นเคยที่ผสมผสานระหว่างกลิ่นดิน กลิ่นฝน และกลิ่นอายบุรุษเพศลอยเข้ามาแตะจมูก ร่างนั้นหยุดยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะอาหารราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ รินรดากลั้นหายใจ หัวใจเต้นรัวระรัวราวกับกลองศึก นิ้วมือกระชับด้ามไม้พลองแน่น พร้อมที่จะฟาดฟันผู้บุกรุกเต็มกำลัง แต่ทว่า... เงาสูงใหญ่นั้นไม่ได้ขโมยทรัพย์สิน หรือรื้อค้นข้าวของตามที่คาดคิด มือหนาแกร่งเปิดฝาชีออกช้าๆ ไอความร้อนและกลิ่นหอมยวนใจพวยพุ่งขึ้นกระทบใบหน้าคร่ำเคร่งของชายหนุ่มทันที แสงจันทร์ที่ส่องลอดผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นโครงหน้าคมคาย จมูกโด่งเป็นสัน และดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้เสมอภายใต้มาดเคร่งขรึม ผู้พันศิลานั่นเอง! ชายหนุ่มสูดดมกลิ่นหอมล้ำลึกนั้นเข้าไปเต็มปอด ก่อนจะส่ายหัวเบาๆ พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่ฉายแววรู้ทัน "กลิ่นหอมยั่วยวนขนาดนี้... ตั้งใจเอาไว้ล่อแมวขโมยตัวจริง หรือตั้งใจจะมัดมือชกสามีที่เพิ่งกลับจากปฏิบัติภารกิจกันแน่ครับ รินรดา" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความมืด ก่อนที่ร่างสูงจะหันขวับมาทางมุมมืดที่เธอยืนซ่อนอยู่ สายตาคมกริบคู่นั้นมองทะลุผ่านความมืดมายังร่างของเธออย่างแม่นยำ ราวกับเขารู้ตัวอยู่แล้วตั้งแต่แรกว่าเธอดักรออยู่ตรงนี้! รินรดาลดไม้พลองลงช้าๆ ความตกใจแปลเปลี่ยนเป็นความหมั่นไส้ เธอก้าวออกมาจากเงาดำ แววตาวาวโรจน์ด้วยความขัดเคืองที่ถูกจับไต๋ได้ "คุณนี่มัน... ชายชาติทหารที่ไร้มารยาทเสียจริงนะศิลา แอบย่องเข้าบ้านภรรยาตัวเองกลางดึกแถมยังขโมยของกินในตู้เย็นทุกวัน คิดว่าฉันไม่รู้หรือไงว่าใครเป็นคนทำ!" เธอเท้าสะเอวต่อว่าด้วยน้ำเสียงดุดันแต่แฝงด้วยความโล่งใจที่ลึกๆ ก็ดีใจจนเนื้อเตต้นที่เห็นเขากลับมาปลอดภัย ศิลาหัวเราะในลำคออย่างอารมณ์ดี ก้าวเข้ามาประชิดตัวภรรยาคนสวยอย่างรวดเร็ว วงแขนแข็งแรงรวบเอวบางเข้าหาตัวโดยไม่เปิดโอกาสให้เธอได้ทันตั้งตัว ใบหน้าคมเข้มโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นๆ รดรินอยู่ข้างแก้มเนียน "ภารกิจลับมันเครียดมากนะครับที่รัก... แต่ไม่มีภารกิจไหนในโลกนี้ที่ยากไปกว่าการอดใจไม่ให้รีบกลับมาซดแกงฝีมือคุณหรอก" ศิลาเอ่ยเสียงพร่าชิดริมหู ก่อนจะกระซิบประโยคถัดมาที่ทำให้รันรดาต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจ "แถมข่าวกรองล่าสุดที่ฉันเพิ่งได้มา... ดูเหมือนว่าป้าสมรจะไม่ได้มาแค่ทวงโฉนดธรรมดาเสียแล้วล่ะครับ" รินรดานิ่งงัดขมึงตึงเครียดทันที "หมายความว่ายังไง?" ศิลาผละออกเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มฉายแววอันตราย "พวกมันไม่ได้อยากได้แค่ที่ดินแปลงนี้... แต่พวกมันกำลังร่วมมือกับบริษัทอสังหาฯ สีเทา เพื่อเตรียมส่งคนเข้ามาวางเพลิงเผาสวนผักของคุณในคืนนี้เพื่อบังคับให้คุณเซ็นสัญญาขายในราคาถูก" *เคร้ง!* เสียงโลหะบางอย่างกระทบกันดังสนั่นมาจากทางรั้วหน้าบ้าน พร้อมๆ กับแสงไฟสีส้มที่เริ่มสว่างวาบขึ้นท่ามกลางความมืดมิดของผืนป่าด้านหลังสวน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาสัมผัสกลิ่นอายของดินและความลับอันตระการตาไปพร้อมกันนะครับ