ทหารต้องปกป้องผัก?

เสียงก้องของไม้หน้าสามที่ฟาดกระทบกับกระสอบปุ๋ยอินทรีย์จนฝุ่นตลบอบอวล เป็นสัญญาณเตือนภัยที่ชัดเจนยิ่งกว่าเสียงระฆังใดๆ ในสวน "รักษ์อินทรีย์" "เฮ้ย! หูหนวกหรือไงวะ บอกให้ส่งโฉนดที่ดินแปลงนี้มาสي ไม่งั้นพวกกูจะรื้อแปลงผักไฮโดรฯ ของมึงให้ราบเป็นหน้ากลอง!" เสียงห้าวของชายฉกรรจ์ร่างหนาในชุดเสื้อกล้ามสีมอๆ รอยสักมังกรเลื้อยขึ้นมาถึงลำคอ ตะคอกก้องท่ามกลางความเงียบสงบยามบ่าย สมลูกน้องมือขวาของป้าสมรพกพกความกร่างมาเต็มพิกัด ด้านหลังของมันมีชายฉกรรจ์อีกสามคนถือท่อนไม้และโซ่เหล็กยืนแยกเขี้ยวส่งยิ้มหยัน รินรดายืนกอดอก ใบหน้าเรียบเฉยไร้ซึ่งความหวาดกลัว ดวงตากลมโตฉายแววเยาะหยันอย่างชัดเจน เธอกำลังใช้ผ้าขนหนูผืนเล็กเช็ดมือที่เพิ่งคลุกเคล้าดินผสมปุ๋ยหมักจากมิติลับเสร็จหมาดๆ "พวกคุณคงยังไม่เคยชินกับการทำมาหากินด้วยหยาดเหงื่อสินะครับ ถึงได้ชอบมาเที่ยวปล้นความเหนื่อยยากของชาวบ้านเขาหน้าด้านๆ แบบนี้" เสียงนุ่มทุบทำลายบรรยากาศตึงเครียด รินรดาไม่ได้พูด แต่เป็นศิลา สามีหนุ่มร่างสูงใหญ่ของเธอที่ก้าวเท้าออกมาจากโรงเรือนเพาะชำอย่างเงียบเชียบ ราวกับภูตผีที่เคลื่อนไหวไร้ร่องรอย ศิลาในยามนี้สวมเสื้อยืดสีดำสนิทที่แนบไปกับกล้ามเนื้อลำตัวหนาแน่น กางเกงคาร์โก้ขายาวทะมัดทะแมง ดวงตาสีเข้มหรี่ลงเล็กน้อย รังสีความกดดันระดับที่ใช้ขู่ขวัญอริในสนามรบถูกปลดปล่อยออกมาโดยไร้เสียง จนสมและพรรคพวกถึงกับชะงักฝีเท้าโดยไม่รู้ตัว "ไอ้... ไอ้บ้านี่ เป็นแค่ผัวชาวสวนกระจอกๆ อย่ามาทำเป็นกร่าง! อยากลองดีกับตีนกูใช่ไหมวะ!" สมเงื้อมือขึ้นพร้อมท่อนไม้ในมือเตรียมพุ่งเข้าใส่ แต่ก่อนที่ไม้ท่อนนั้นจะทันได้ตวัดลงมา ร่างสูงของศิลาก็หายลับไปจากจุดเดิมเสี้ยววินาที! *ฟึบ!* เสียงลมกระโชกเบาๆ พร้อมกับที่ศิลาปรากฏตัวประชิดร่างของสมอย่างน่าเหลือเชื่อ มือหนาคว้าข้อมือที่ถือไม้ท่อนนั้นไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบมหาศาลทำให้สมหน้าเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด กระดูกข้อมือแทบจะลั่นเปรี๊ยะ "อ๊าก! ปล่อยกูไอ้เวรนี่! มือฉันจะหักอยู่แล้ว!" สมแผดเสียงร้องลั่น "การทำร้ายทรัพย์สินของผู้อื่น และการข่มขู่กรรโชกทรัพย์ มีโทษทางอาญาชัดเจนนะครับ... แต่สำหรับคนไร้การศึกษาอย่างพวกคุณ ผมเกรงว่ากฎหมายอาจจะช้าไปสักหน่อย" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองลูกน้องอีกสามคนที่เหลือที่กำลังพุ่งเข้ามาช่วยลูกพี่ นี่ไม่ใช่การต่อสู้ของคนเมาหมัด แต่มันคือการเคลื่อนไหวที่แม่นยำ เด็ดขาด และไร้ความปรานีตามตำราของหน่วยรบพิเศษระดับท็อป ศิลาหมุนตัวหลบการเหวี่ยงโซ่เหล็กอย่างงดงาม มือข้างหนึ่งกระชากคอเสื้อของสมเหวี่ยงเข้ากระแทกกับเสาโรงเรือนอย่างจังจนมันจุกแอ่กหมดสิทธิแม้แต่จะส่งเสียงร้อง จากนั้นเพียงชั่วพริบตา เขาก็กวาดขาเตะตัดลำขาของชายคนที่ถือไม้พุ่งเข้ามาจนล้มคว่ำคะเมนตีลังกาไปนอนกองกับพื้นดิน ก่อนจะใช้สันมือกระแทกเข้าที่จุดประสาทต้นคอของอีกคนสลบเหมือดไปในคริบตาเดียว ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณ สภาพของนักเลงรับจ้างทั้งสี่นอนเกลือกกลิ้งระเนระนาดโดยที่ศิลาแทบไม่ได้ออกแรงหอบหายใจเลยแม้แต่น้อย เสื้อผ้าของเขายังคงเรียบร้อย ราวกับเขาแค่ปัดฝุ่นออกจากไหล่ ไม่ใช่เพิ่งจัดการนักเลงมืออาชีพไปสี่คน รินรดาลอบยิ้มที่มุมปาก เธอนับถือฝีมือสามีคนนี้จริงๆ แต่ขณะเดียวกัน เธอก็รู้ว่าศิลาต้องรีบซ่อนพิรุธนี้โดยเร็ว เพราะชาวบ้านแถวนี้รู้ดีว่าศิลาเป็นแค่อดีตทหารเกณฑ์ปลดประจำการที่บาดเจ็บเรื้อรัง ไม่ควรมีทักษะการต่อสู้ระดับพระกาฬเช่นนี้ ทันทีที่สถานการณ์สงบลง ศิลาก็เปลี่ยนท่าทีอย่างรวดเร็ว เขาทรุดตัวลงไอค็อกแค็กเล็กน้อย ทำท่าทางพะอืดพะอมราวกับอาการบาดเจ็บเก่ากำเริบจากการออกแรงมากเกินไป "แคกๆ... แย่จริง แรงผมไม่ค่อยจะมีอยู่แล้วเชียว เกือบไปเหมือนกันนะเนี่ยที่คุณสมเขาอ่อนข้อให้ ไม่งั้นผมคงแย่แน่ๆ" ศิลาหันมาส่งยิ้มแห้งๆ ให้รินรดาด้วยสีหน้าซื่อบื้อแนบเนียนจนน่าตี รินรดากลั้นขำแทบไม่ไหว เธอรีบวิ่งเข้ามาประคองแขนเขา ทำท่าตกอกตกใจสมบทบาทภรรยาผู้ห่วงใยสามี "คุณพี่! เจ็บแผลเก่าตรงไหนหรือเปล่าคะ ทำไมถึงใจร้อนไปปะทะกับพวกมันแบบนั้น เดี๋ยวแผลปริขึ้นมาจะทำยังไงล่ะคะเนี่ย!" รินรดาแกล้งเอ็ดเสียงดัง เผื่อว่าชาวบ้านที่แอบดูอยู่แถวรั้วสวนจะได้ยินชัดเจน สมที่นอนกุมข้อมือตัวเองหน้าซีดเผือด รีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นด้วยความหวาดกลัว ขาทั้งสองข้างสั่นเทาจนแทบก้าวไม่ออก มันชี้หน้าศิลาด้วยความอาฆาตมาดร้ายปนความสะพรึงกลัว "ฝ... ฝากไว้ก่อนเถอะมึง! อีริน! ผัวมึงมันไม่ใช่คนธรรมดา! ป้าสมรไม่ปล่อยพวกมึงไว้แน่!" สมตะโกนขู่ก่อนจะกระชากลากถูพรรคพวกที่สะลึมสะลือวิ่งหนีหายลับไปจากสวนอย่างไม่คิดชีวิต รินรดามองตามหลังพวกมันไป รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นบนเรียวปากสวย เธอกำลังจะหันมาเอ่ยปากแซวสามีจอมเนียน แต่ทว่า... จู่ๆ ลมหายใจของเธอก็สะดุดกึก เมื่อสายตากวาดไปเห็นสิ่งที่สมทำตกไว้บนพื้นดินใกล้แปลงผักสลัด... มันคือซองเอกสารสีน้ำตาลที่หลุดร่วงออกจากกระเป๋าเสื้อกั๊กของสม ด้านหน้าซองประทับตราลับสีแดงเพลิงของหน่วยงานราชการระดับสูงที่สามีเธอมักจะอ้างว่า "ลาออก" มาแล้วอย่างเด็ดขาด! ดวงตาสคมกริบของศิลาที่ยืนอยู่ข้างๆ หันมาสบตากับรินรดาพอดี ความเงียบงันที่น่าอึดอัดเข้าปกคลุมทันทีเมื่อศิลาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบต่ำที่ไร้ซึ่งความขี้เล่นเมื่อครู่ "ริน... เอกสารชิ้นนั้น คุณห้ามเปิดอ่านมันเด็ดขาด" ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและร่วมเดินทางเติบโตไปกับสวนอินทรีย์แห่งนี้นะครับ