กับดักในสวนมะเขือเทศ

ปลายมีดสเตนเลสสตีลคมกริบเฉือนผ่านเนื้อหมูสามชั้นเคี่ยวซีอิ๊วขาวจนขาดจากกันอย่างแม่นยำ ไอน้ำสีขาวพวยพุ่งขึ้นผสมกับกลิ่นหอมกรุ่นของรากผักชี กระเทียม และพริกไทยดำที่โขลกละเอียดจนเข้าเนื้อ รินรดายืนอยู่หน้าเตาถ่านในครัวเปิดด้วยใบหน้าเรียบเฉย แต่ดวงตากลับพินิจพิเคราะห์ข้อความในสมาร์ทโฟนที่เพิ่งสั่นเตือนเมื่อสามวินาทีก่อน *“ผู้พันครับ... ข้อมูลที่เสี่ยเดชาถืออยู่เป็นของปลอม แต่เป้าหมายที่แท้จริงคือ 'ใครบางคน' ที่กำลังอยู่ในงานเลี้ยงสวนผักของคุณ... ตอนนี้ครับ!”* ข้อความสั้นๆ จากลูกน้องคนสนิมของสามีเธอทำให้รอยยิ้มมุมปากของหญิงสาวปรากฏขึ้นอย่างเยือกเย็น เธอกวาดตามองไปยังลานจัดเลี้ยงขนาดย่อมท่ามกลางแปลงมะเขือเทศราชินีออร์แกนิก แขกเหรื่อและบรรดาญาติจอมละโมบกำลังสนุกสนานกับการดื่มกิน ป้าสมรยังคงหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับเสี่ยเดชา นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ผู้มีเบื้องหลังเป็นเครือข่ายทุนสีเทา ทว่าในความสนุกสนานรื่นเริงนั้น รินรดากลับสังเกตเห็นความผิดปกติบางอย่างที่ซ่อนอยู่หลังเรือนเพาะชำแปลงที่สาม กลิ่นของสารเคมีสังเคราะห์... มันไม่ใช่กลิ่นปุ๋ยหมักชีวภาพที่เธอใช้บำรุงดินอย่างแน่นอน "อ้าว รินรดา มัวแต่ยืนเหม่ออะไรอยู่ล่ะลูก" เสียงแหลมสูงของป้าสมรดังแทรกขึ้นมาท่ามกลางเสียงพูดคุย พร้อมกับร่างท้วมที่เดินตรงเข้ามาหาพร้อมจานส้มตำในมือ "กับข้าวบนโต๊ะใกล้จะหมดแล้วนะ รีบไปทำเพิ่มสิยะ แขกผู้ใหญ่เขาชมว่าอร่อยกันยกใหญ่... หรือว่าเหนื่อยจนทำไม่ไหวแล้ว ถ้าไม่ไหวก็ยกแปลงมะเขือเทศตรงโน้นให้เสี่ยเดชาเขาไปบริหารเสียเถอะ รีสอร์ตจะได้เกิดไวๆ" รินรดาวางมีดลงบนเขียงช้าๆ เธอหันกลับไปสบตาผู้เป็นป้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความขบขัน "แปลงมะเขือเทศราคาแพงระยับของผม... เอ๊ย ของฉัน ป้าคิดว่ามันซื้อได้ด้วยเศษเงินสกปรกจากเสี่ยเดชาหรือครับ ป้าสมร?" ป้าสมรหน้าตึงขึ้นมาทันที "นี่เธอ! ปากคอเราะร้ายขึ้นทุกวันนะยะ เป็นแค่สะใภ้มีสามีเป็นทหารจนๆ ทำไมถึงได้กล้าอวดดีนัก" "จะจนหรือรวย เดี๋ยวเราคงได้รู้กันครับ" รินรดาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เฉียบคม เธอหยิบถาดใส่เมล็ดพันธุ์มะเขือเทศราชินีสีแดงสดขึ้นมาถือไว้ "ว่าแต่... คนที่เดินลับๆ ล่อๆ อยู่แถวแปลงเพาะชำทางทิศเหนือ นั่นก็คงไม่ใช่แขกของป้าหรอกกระมังครับ หรือว่าเป็น 'แขกไม่ได้รับเชิญ' ที่เสี่ยเดชาส่งมาจัดการกับพืชผลที่ยังไม่ได้เก็บเกี่ยว?" สีหน้าของป้าสมรเผือดสีลงไปถนัดตา ขณะที่เสี่ยเดชาซึ่งนั่งอยู่ไกลออกไปเริ่มขยับตัวลุกขึ้นยืนด้วยท่าทีร้อนรน ผิดวิสัยคนใจเย็นทั่วไป ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นจำนวนมากก็ดังสะเทือนเลื่อนลั่นมาจากทางแนวรั้วสวนผัก ร่างสูงใหญ่ในชุดนอกเครื่องแบบของพันเอกศิลาปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับกำลังพลในสังกัดหน่วยรบพิเศษที่เคลื่อนพลเข้าปิดล้อมพื้นที่โดยรอบอย่างเงียบเชียบและรวดเร็วราวกับกรงเล็บพญาอินทรีย์ที่ตะครุบเหยื่อ "ปิดล้อมพื้นที่ไว้ อย่าให้ใครออกไปเด็ดขาด!" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของสามีเธอดังขึ้น กวาดบรรยากาศรื่นเริงให้ดิ่งลงสู่ความตึงเครียดในพริบตา เสี่ยเดชากัดกรามแน่น มือหนาควานหาบางสิ่งในกระเป๋าเสื้อสูท ทว่าสายตาคมกริบของศิลาได้ล็อกเป้าหมายไว้เรียบร้อยแล้ว "คิดจะทำลายหลักฐานหรือครับเสี่ย? เกรงว่าเอกสารฟอกเงินในกระเป๋าของคุณตอนนี้ จะมีค่าไม่เท่ากับ 'สารพิษ' ที่ลูกน้องของคุณเพิ่งฉีดพ่นลงไปในแปลงมะเขือเทศออร์แกนิกเกรดส่งออกของภรรยาผมหรอกนะ" รินรดาก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องครัว มือเรียวบางสวมถุงมือยางสีขาวสะอาด เธอหยิบขวดแก้วใบเล็กที่บรรจุของเหลวเก็บตัวอย่างจากใบมะเขือเทศขึ้นมาโชว์ต่อหน้าทุกคน "วิทยาศาสตร์เกษตรไม่ได้สอนให้ผม... เอ๊ย สอนให้ฉันปลูกผักเป็นอย่างเดียวหรอกนะคะ... อ๊ะ ขออภัยครับ ติดปากไปหน่อย... สอนให้ผมรู้ด้วยว่า สารเคมีชนิดใดที่ออกฤทธิ์ทำลายเซลล์พืชได้ภายในสิบนาที และสารเคมีชนิดเดียวกันนี้แหละ ที่หน่วยสืบราชการลับใช้ตรวจสอบร่องรอยการลักลอบขนถ่ายสินค้าผิดกฎหมาย" บรรยากาศในสวนผักเงียบกริบจนได้ยินเสียงลมหายใจ ป้าสมรตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว นางไม่เคยคิดเลยว่าหลานสะใภ้คนนี้จะซ้อนแผนตลบหลังพวกนางได้อย่างแยบยลและเลือดเย็นถึงเพียงนี้ ศิลาเดินเคียงข้างภรรยา สายตาคมกริบดุจพญาเหยี่ยวจับจ้องไปยังเสี่ยเดชาที่พยายามถอยหลังหนี "คุณหมดทางไปแล้วครับเสี่ยเดชา เป้าหมายที่แท้จริงของคุณไม่ใช่แค่การทำลายสวนผักเพื่อกดดันให้ขายที่ดิน แต่เป็นการสร้างสถานการณ์เบี่ยงเบนความสนใจ เพื่อให้เครือข่ายของคุณหลบหนีออกนอกประเทศ... น่าเสียดายที่แผนการของคุณมันพังทลายลง ตั้งแต่วินาทีที่คุณก้าวเท้าเข้ามาในสวนผักของภรรยาผมแล้ว" "จับกุมตัวไว้!" ศิลาออกคำสั่งเสียงเฉียบขาด เจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบกรูเข้าชาร์จตัวเสี่ยเดชาและสมุนที่แอบซ่อนอยู่หลังเรือนเพาะชำทันที เสียงร้องโวยวายของป้าสมรดังระงมขึ้นท่ามกลางความอลหม่าน แต่วินาทีนั้น รินรดากลับไม่ได้สนใจเสียงโหลนน่ารำคาญเหล่านั้น สายตาของเธอทอดมองไปยังแปลงมะเขือเทศที่รอดพ้นจากการทำลายได้อย่างหวุดหวิด สามีหนุ่มหันมามองภรรยาคนเก่ง รอยยิ้มอบอุ่นปรากฏขึ้นที่มุมปากของนายทหารผู้เคร่งขรึม "เก่งมากครับที่รัก จัดการได้เด็ดขาดสมเป็นเชฟมือหนึ่งจริงๆ" "เรื่องงานครัวผมถนัด แต่งานกำจัดขยะสังคม... ผมยกให้ผู้พันจัดการต่อก็แล้วกันนะครับ" รินรดากล่าวตอบด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ ทว่า ในขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลายและทุกคนคิดว่าทุกอย่างจบลงแล้ว เสียงสั่นเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อของผู้พันศิลาก็ดังขึ้นอีกครั้ง... หน้าจอแสดงข้อความสั้นๆ จากดาวฤกษ์ (ลูกน้องมือขวา) ที่ทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าของนายทหารหนุ่มแข็งค้างในทันที *“ผู้พันครับ... เราเช็กพิกัดสัญญาณดาวเทียมของเสี่ยเดชาแล้ว ปรากฏว่าโทรศัพท์เครื่องที่ถูกยึด... เป็นแค่เครื่องกระจายสัญญาณลวง ตัวการใหญ่ที่สั่งการตระกูลป้าสมรจริงๆ ไม่ใช่เสี่ยเดชา... แต่กำลังยืนอยู่ข้างหลังคุณในตอนนี้ครับ!”* ขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับกลยุทธ์อันเฉียบคมของรินรดานะครับ