ความรักที่ก่อตัวท่ามกลางความเสี่ยง

"ถอยออกไป..." เสียงกระซิบที่ลอดผ่านไรฟันของรินรดามีความสั่นพร่าเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะความกลัวต่อเงาร่างที่ทาบทับลงมาจากด้านหลัง แต่เป็นเพราะแรงปะทะทางอารมณ์ที่พุ่งพล่านจนเกือบควบคุมไม่อยู่ เมื่อปลายกระบอกปืนเก็บเสียงของหน่วยรบพิเศษถูกปลดล็อกเซฟอย่างเงียบเชียบโดยผู้พันศิลาผู้เป็นสามี ในโรงเรือนเพาะปลูกออร์แกนิกที่ควรจะสงบเงียบ กลิ่นหอมจางๆ ของดินชื้นและใบโหระพาอิตาลีกลับถูกแทนที่ด้วยกลิ่นอายอันตรายของเหล็กกล้าและคราบเขม่าดินปืน โทรศัพท์มือถือเครื่องกระถูกยึดของเสี่ยเดชายังคงวางอยู่บนโต๊ะไม้ไผ่ หน้าจอสว่างวาบด้วยข้อความเตือนภัยระดับสูงสุดจากฐานปฏิบัติการทหารชายแดน และคนที่กำลังยืนอยู่เบื้องหลังพวกเขา... คนที่กุมบังเหียนแผนการทั้งหมดในการฮุบที่ดินสวนผักของเธอเพื่อฟอกเงินให้กับเครือข่ายค้ายาข้ามชาติ หาใช่ใครอื่น— "แหม... ผู้พันศิลาทำหน้าเหมือนเจอผีไปได้นะครับ" เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเท้าออกจากมุมอืดมืดของเงาเสาโครงสร้างโรงเรือน ร่างสูงโปรดในชุดสูทสั่งตัดพิเศษปรากฏตัวขึ้น ใบหน้าคมคายเจือรอยยิ้มเยือกเย็นที่รินรดากลั่นแกล้งจดจำได้ทันทีจากเอกสารลับคดีเก่า 'คุณสารัตน์' รองประธานบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ผู้เป็นนายทุนเบื้องหลังของป้าสมร รินรดากำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความแค้นที่สั่งสมมาจากการถูกตระกูลป้าสมรรังแกและพยายามฮุบผืนแผ่นดินหยาดเหงื่อแรงกายของเธอพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด แต่ก่อนที่เธอจะทันก้าวออกไปซัดหน้าไอ้คนสารเลวด้วยหมัดตรงตามหลักการป้องกันตัวที่ผู้พันศิลาเคี่ยวเข็ญให้ มือหนาของสามีก็เอื้อมมาแตะที่ไหล่ของเธอเบาๆ เป็นเชิงห้ามปราม "คุณรอด24ชั่วโมงจากข้อหาบุกรุกไม่ได้หรอกครับ... สารัตน์" ผู้พันศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนทนา แต่ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีย์กลับจดจ้องทุกอณูการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย "สัญญาณดาวเทียมไม่ได้จับแค่โทรศัพท์ของเสี่ยเดชา แต่เราบันทึกเสียงคำสั่งโอนเงินเข้าบัญชีของป้าสมรที่คุณเป็นคนกดอนุมัติไว้ทั้งหมดแล้ว" สารัตน์ยิ้มเยาะ เขาไม่ได้มีท่าทีตื่นกลัวแม้แต่น้อย มือเรียวยาวล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทอย่างใจเย็น "ท่านผู้พันครับ... โลกนี้น่ะ กฎหมายไม่ได้มีไว้สำหรับคนที่มีเงินหนาหรอกนะครับ มันมีไว้สำหรับคนที่รู้ว่าควรจะปิดปากใครก่อนที่ความจริงจะหลุดออกมาต่างหาก..." สิ้นคำพูดนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ทหารรบพิเศษรุ่นพรางตัวก็กระหึ่มก้องฟ้า บดบังเสียงลมยามค่ำคืนจนสนั่นหวั่นไหว ลมกระโชกแรงพัดเอาใบผักสลัดในแปลงปลูกกระจัดกระจาย ไฟสปอตไลท์แรงสูงส่องทะลุหลังคาพลาสติกใสลงมาตรึงร่างของสารัตน์ไว้กลางวงล้อมอย่างสมบูรณ์แบบ ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้าของนักธุรกิจหนุ่มผู้ฉ้อฉลกลับยิ่งกว้างขึ้น "คุณคิดว่าผมมาคนเดียวหรือครับ..." สารัตน์กระซิบ รินรดาสูดหายใจเข้าลึก กลิ่นอายของความตึงเครียดทำให้สมองส่วนวิเคราะห์ของเธอทำงานอย่างรวดเร็ว เธอเหลือบมองสามีที่ยืนอยู่เคียงข้าง ไหล่กว้างที่เคยผ่านสนามรบมาโชกโชนกำลังปกป้องเธอไว้ครึ่งตัว ความอบอุ่นสายหนึ่งไหลซ่าน1เข้าสู่หัวใจท่ามกลางสถานการณ์ที่แขวนอยู่บนเส้นด้าย "ผมไม่สนหว่าคุณจะมากับใคร..." รินรดาก้าวออกมาเผชิญหน้า น้ำเสียงของเธอแม้จะนุ่มนวลแต่เฉียบคมบาดลึก "แต่ที่ดินผืนนี้ หยาดเหงื่อทุกหยดที่ฉันปลูกผักลงไป คุณไม่มีวันได้แตะแม้แต่ปลายนิ้ว... และบัญชีสกปรกของคุณ ฉันจะทำให้มันเป็นปุ๋ยชั้นดีสำหรับแปลงผักออร์แกนิกของฉันนี่แหละ!" สารัตน์หุบยิ้มทันทีเมื่อเจอคำพูดตอกกลับที่เจ็บแสบและเด็ดเดี่ยวของอดีตเชฟสาวผู้ไม่เกรงกลัวใคร ผู้พันศิลาเหลือบมองภรรยาด้วยความภาคภูมิใจ ดวงตาคู่นั้นทอประกายความรักและความเสน่หาลึกซึ้งที่แม้แต่ในยามศึกสงครามเขาก็ไม่เคยลืมเลือน มือหนาเอื้อมไปกุมมือเรียวที่เย็นเฉียบของเธอไว้แน่น บีบเบาๆ เป็นสัญญาณว่า *'ผมอยู่ตรงนี้ ทุกอย่างจะเรียบร้อย'* "ภารกิจนี้ ผมขออนุญาตเคลียร์พื้นที่ส่วนตัวของเรานะครับที่รัก" ผู้พันศิลาหันมาเอ่ยกับเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่ทำเอารินรดาใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ "ตามสบายเลยค่ะ... เอ๊ย ตามสบายเลยครับคุณสามี" รินรดาลอบค้อนวงน้อยแก้เขิน แม้ในยสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวาน เธอก็ยังมิวายเกือบหลุดมาดสาวมั่น ทันใดนั้นเอง ก่อนที่หน่วยจู่โจมพิเศษจะพังประตูเข้ามาจับกุมสารัตน์ สัญญาณเตือนภัยจากระบบมิติพิเศษในห้วงความคิดของรินรดาก็สั่นเตือนขึ้นอย่างรุนแรง หน้าจอโฮโลแกรมโปร่งแสงปรากฏข้อความเตือนสีแดงฉาน: *[แจ้งเตือนภัยเร่งด่วน: ตรวจพบสารเคมีปนเปื้อนในระบบน้ำบาดาลแปลงผักโซน C กำลังถูกปล่อยจากบุคคลปริศนาภายนอกรั้ว!]* รินรดาเบิกตากว้าง หันขวับไปมองทางทิศเหนือของสวนผักซึ่งเป็นจุดติดตั้งแทงค์น้ำหลัก สารัตน์หัวเราะลั่นออกมาในวินาทีนั้น "ฮ่าๆๆ ต่อให้พวกคุณจับผมได้ แต่ผักอินทรีย์ราคาแพงลิบลิ่วของเธอก็กำลังจะตายเรียบภายในสิบนาทีนี้ เพราะน้ำยาเคมีเข้มข้นที่ผมสั่งให้คนไปเปิดวาล์วไว้!" ผู้พันศิลาหน้าตึงเครียดขึ้นในทันที ดวงตาคมกริบหันขวับมามองภรรยา ทว่ารินรดาไม่รอช้า เธอสะบัดมือออกจากการกุมมือของสามีชั่วคราว รอยยิ้มเย็นเยียบผุดขึ้นที่มุมปากของอดีตเชฟผู้กุมความลับระดับจักรวาล "คิดว่าฉันมีดีแค่ปลูกผักงั้นหรือคะ... เอ๊ย ครับ!" รินรดาแค่น1หัวเราะเบาๆ ก่อนจะสะบัดมือเรียกขวดแก้วบรรจุของเหลวเรืองแสงสีฟ้าสดใสออกจากมิติลับในพริบตาเดียว น้ำยาสลายพิษอินทรีย์ระดับเทพที่ผลิตจากระบบสโลว์ไลฟ์ ถูกโยนขึ้นฟ้าแล้วตบด้วยฝ่ามือส่งตรงเข้าสู่ระบบท่อส่งน้ำหลักด้วยความเร็วแสง! เพียงเสี้ยววินาที เสียงไซренаเตือนภัยสารเคมีก็ดับวูบลง พร้อมกับกลิ่นหอมหวานละมุนของดอกไม้ป่าที่โชยตลบอบอวลไปทั่วทั้งไร่ กลบกลิ่นเหม็นเน่าของสารเคมีจนหมดสิ้น สารัตน์อ้าปากค้าง ดวงเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง "เป็นไปได้ยังไง! นั่นมัน... น้ำยาอะไรกัน!" ผู้พันศิลาไม่ได้ปล่อยให้โอกาสหลุดมือ สันมือหนาฟาดเข้าที่ท้ายทอยของสารัตน์อย่างแม่นยำจนร่างของนักธุรกิจจอมเจ้าเล่ห์ล้มพับลงไปกองกับพื้นในคราวเดียว ก่อนที่เขาจะหันกลับมาคว้าเอวบางของภรรดารัดเข้าหาตัวแนบแน่น ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างใบหูท่ามกลางเสียงเฮลิคอปเตอร์ที่กำลังลงจอด "คุณทำผมทึ่งซ้ำแล้วซ้ำเล่า... ยอดดวงใจของผม" ผู้พันศิลากระซิบเสียงพร่าด้วยความรักและหลงใหลอย่างที่สุด รินรดายิ้มรับในอ้อมกอดอุ่น เธอซบหน้าลงกับอกแกร่งสูดกลิ่นกายคุ้นเคย แต่ทว่า— เสียงฝีเท้าหนักอึ้งนับสิบคู่ที่กำลังวิ่งกรูเข้ามาจากทางประตูหน้าสวนผัก กลับไม่ได้มาจากหน่วยทหารของสามี... แต่เป็นเสียงตะโกนร้องเรียกชื่อเธอด้วยความตื่นตระหนกของใครบางคนที่น่าจะถูกควบคุมตัวไว้ที่สถานีตำรวจแล้ว! "คุณรินรดา! คุณรินรดาอยู่ไหนคะ! แย่แล้ว... แม่... แม่ของพวกเราถูกลักพาตัวไปจากห้องขังแล้ว!" เสียงร้องไห้โฮของลูกพี่ลูกน้องตระกูลป้าสมรดังแทรกเข้ามาในความมืด พร้อมกับเงาร่างของใครบางคนที่พุ่งทะยานเข้ามาคว้าชายเสื้อของผู้พันศิลาไว้ด้วยความหวาดกลัวสุดขีด— -------------------------------------------------------------- ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "ลมทะเลพัดรัก" มาจนถึงตอนนี้ด้วยนะครับ!