เมนูอาหารที่ใช้แก้แค้น

“ถ้าป้าสมรอยากได้ที่ดินแปลงนี้จนตัวสั่นขนาดนั้น ทำไมไม่ลองเข้ามารับของขวัญชิ้นพิเศษที่ผมเตรียมไว้ให้ล่ะครับ?” เสียงทุ้มต่ำของผู้พันศิลาดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันในห้องทำงานที่ถูกดัดแปลงเป็นศูนย์บัญชาการชั่วคราว รินรดาในชุดผ้ากันเปื้อนสีสะอาดตา แต่ในมือกลับถือมีดเชฟเชฟชั้นดีที่เพิ่งลับจนคมกริบ เธอไม่ได้มีท่าทีตื่นตระหนกกับรายงานเรื่องระเบิดเวลาที่เพิ่งได้รับมา ตรงกันข้าม แววตาของหญิงสาวกลับพราวระยับด้วยประกายแห่งการเอาคืน "พิกัดถูกเปลี่ยนงั้นหรือคะ?" รินรดาเอ่ยถามพลางบรรจงหั่นเนื้อส่วนสะโพกของหมูออร์แกนิกที่เลี้ยงเองในฟาร์ม ชิ้นเนื้อหนานุ่มถูกเฉือนเป็นจังหวะที่แม่นยำ "งั้นเราก็แค่ต้องทำให้ 'แขกไม่ได้รับเชิญ' เดินเข้ามาในหลุมพรางที่หอมหวานที่สุดก็พอแล้วล่ะค่ะ ป้าสมรชอบความโลภไม่ใช่หรือคะ? งั้นเราก็จัดงานเลี้ยงต้อนรับความโลภนั่นให้สมเกียรติไปเลย" ศิลามองภรรยาที่กำลังสาละวนอยู่กับการปรุงซอสสูตรพิเศษด้วยสายตาชื่นชม เขาถอดเสื้อนอกออก เผยให้เห็นแผลเป็นจากการปฏิบัติภารกิจที่ยังคงดูน่าเกรงขาม ก่อนจะก้าวเข้าไปช่วยเธอเตรียมเครื่องเทศ “คุณจะล่อเสือด้วยเนื้อดิบไม่ได้หรอกครับ ต้องใช้เหยื่อที่มีกลิ่นแรงจนกลบกลิ่นความตายได้มิด” “ถูกต้องเลยค่ะ” รินรดาเผยยิ้มที่มุมปาก “กลิ่นน้ำยาปูสูตรเข้มข้นที่หมักด้วยสูตรลับจากมิติของฉัน... กลิ่นที่หอมจนแม้แต่คนตายยังต้องตื่นขึ้นมาถามหาข้าวสวยร้อนๆ ป้าสมรกับพรรคพวกน่ะเหรอ ต่อให้รู้ว่าเป็นกับดัก พวกเขาก็จะวิ่งเข้าใส่ด้วยความอยากจนลืมระเบิดในมือไปชั่วขณะแน่ๆ ค่ะ” เย็นวันนั้น... แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องลงมายังแปลงผักออร์แกนิกที่ถูกจัดเตรียมให้เป็นสถานที่จัดปาร์ตี้เล็กๆ ในสวน โต๊ะยาวถูกจัดวางกลางแจ้ง กลิ่นหอมฟุ้งของแกงปูใบชะพลูเข้มข้นโชยไปไกลจนถึงชายป่าที่พรรคพวกของเสี่ยเดชาซุ่มอยู่ ป้าสมรในชุดผ้าไหมราคาแพงแต่ดูขัดตา ยืนมองภาพความรื่นเริงของรินรดาและศิลาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความริษยา “นังเด็กนี่! มีความสุขบนที่ดินที่ควรจะเป็นของฉันงั้นรึ!” ป้าสมรกัดฟันกรอด หันไปสั่งลูกน้องที่พกกระเป๋าเป้ใบใหญ่ไว้แน่น “จัดการให้เสร็จๆ ไปซะ เอาไอ้นั่นไปวางไว้ใต้โต๊ะอาหารนั่น แล้วเราจะไปฉลองกันที่รีสอร์ตหรูที่ฉันจะสร้างทับที่นี่!” ศิลาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มที่เคลื่อนตัวผ่านม่านต้นมะเขือเทศเทศด้วยหางตา เขาขยับตัวเข้าไปโอบเอวรินรดาเบาๆ กระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ซ่อนความนัยไว้ “ปลาตัวใหญ่เริ่มว่ายเข้าตาข่ายแล้วครับ” “รับทราบค่ะคุณสามี” รินรดาตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวาน เธอวางหม้อแกงปูใบชะพลูลงบนเตาถ่านที่เพิ่งจุดไฟแรง “เอาล่ะค่ะ... ได้เวลาเสิร์ฟเมนูแก้แค้นจานหลักแล้ว” ทันทีที่ชายฉกรรจ์ในคราบคนงานสวนก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะอาหารพร้อมกับเป้ที่ดูผิดปกติ รินรดาก็แสร้งทำเป็นเดินไปชนจนถาดผลไม้ตกร่วงพื้น “ว้าย! ตายจริง ขอโทษทีนะคะพอดีฉันรีบไปหน่อย” ในจังหวะที่คนร้ายชะงัก รินรดาใช้จังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด ตวัดมีดทำครัวที่เหน็บไว้ด้านหลังออกมา ไม่ใช่เพื่อทำร้าย แต่เพื่อกระชากสายรัดเป้ใบนั้นออก แล้วดีดตัวถอยหลังอย่างรวดเร็ว ศิลาพุ่งเข้าชาร์จตัวคนร้ายด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ในวินาทีเดียวกับที่รินรดาคว้าหม้อแกงปูร้อนๆ สาดใส่หน้าพรรคพวกอีกคนที่ก้าวออกมาจากมุมมืด “โอ๊ย! ร้อน! ไอ้พวกสารเลว!” เสียงร้องโหยหวนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วสวนผัก ป้าสมรที่แอบดูอยู่ถึงกับหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นลูกน้องถูกศิลาล็อกตัวกดลงกับพื้นโดยที่ในมือของทหารหนุ่มมีระเบิดเวลาที่ถูกปลดวงจรเรียบร้อยแล้วในเสี้ยววินาที “คุณป้าครับ...” ศิลาหันมามองหญิงสูงวัยที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ด้วยสายตาที่เย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง “เมนูมื้อนี้ยังไม่จบนะครับ คุณอยากลองชิม 'ความผิด' ที่ตัวเองปรุงขึ้นมาเองดูไหมครับ?” รินรดาเดินเข้าไปใกล้ป้าสมรที่ขาสั่นจนทรุดลงกับพื้น เธอวางจานแกงปูที่มีกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอลงตรงหน้าหญิงวัยกลางคน “กินสิคะป้าสมร... นี่คือผลผลิตจากที่ดินที่ป้าอยากได้นักหนาไงล่ะคะ อร่อยไหม? หรือว่ารสชาติของความล้มเหลวมันขมเกินกว่าที่จะกลืนลงคอ?” ป้าสมรเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยความอาฆาต แต่สิ่งที่เธอเห็นในดวงตาของหญิงสาวไม่ใช่ความกลัว แต่เป็นอำนาจที่เหนือกว่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน “ยังไม่จบแค่นี้หรอกค่ะ” รินรดากระซิบข้างหูหญิงวัยกลางคน “เพราะระเบิดที่พวกคุณเตรียมมา... ฉันเปลี่ยนโปรแกรมมันใหม่แล้ว และตอนนี้ มันไม่ได้อยู่ในเป้ใบนั้น แต่มันถูกติดตั้งไว้ที่ไหนสักแห่งในรถยนต์ของเสี่ยเดชา... คันที่กำลังจะออกตัวจากหน้าหมู่บ้านในอีกสามนาทีข้างหน้า” เสียงนาฬิกานับถอยหลังดังขึ้นจากลำโพงที่ซ่อนอยู่ใต้ดินของสวนผักเบาๆ แว่วมาตามสายลม ป้าสมรเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีดเมื่อเห็นแสงไฟท้ายรถของเสี่ยเดชาที่จอดอยู่ห่างออกไปเริ่มเคลื่อนตัว รินรดาแค่นยิ้มก่อนจะหันกลับมาหาศิลาที่ยืนกอดอกมองความวุ่นวายด้วยสายตาเรียบเฉย “คุณคิดว่าระเบิดลูกนั้นจะทำงานทันเวลาที่เสี่ยเดชาจะไปถึงจุดนัดพบ... หรือว่าเสี่ยเดชาจะรู้ตัวก่อนที่เขาจะกลายเป็นโกโก้ครั้นช์กันล่ะครับคุณภรรยา?” รินรดาหัวเราะเบาๆ พลางหยิบผ้าเช็ดมือขึ้นมาเช็ดคราบแกงปูที่เปื้อนปลายนิ้ว “ไม่ว่าผลจะเป็นอย่างไร... วันนี้พวกเราก็ได้ทานมื้อเย็นที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยมีมาเลยนะคะคุณผู้พัน” ทว่าในจังหวะนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์ของศิลาก็ดังขึ้นพร้อมกับข้อความจากหน่วยสืบราชการลับที่เด้งขึ้นบนหน้าจอจนรินรดาต้องชะงักมือที่กำลังจะตักข้าว *“ผู้พันครับ... ข้อมูลที่เสี่ยเดชาถืออยู่เป็นของปลอม แต่เป้าหมายที่แท้จริงคือ 'ใครบางคน' ที่กำลังอยู่ในงานเลี้ยงสวนผักของคุณ... ตอนนี้ครับ!”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดาและผู้พันศิลามาจนถึงตอนนี้ครับ หากท่านกำลังลุ้นระทึกเหมือนกับผม ลมทะเลพัดรักจะรอพบกับทุกท่านในตอนถัดไปครับ!