วันแข่งที่ตัดสินทุกอย่าง

“ถ้าตานี้แพ้ ฉันจะบังคับให้เธอไปกินบร็อกโคลีต้มสามมื้อติดต่อกันหนึ่งเดือนเต็ม ปันปัน” เสียงทุ้มต่ำที่เจือไปด้วยความจริงจังขั้นสุดดังลอดออกมาจากหูฟังเกมมิ่งไร้สายราคาแพงลิบลิ่ว น้ำเสียงนั้นไม่ได้ติดตลกเลยแม้แต่น้อย มันคือประกาศิตจากกัปตันทีมสายดุผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและเกลียดความพ่ายแพ้ยิ่งกว่าสิ่งใดในโลก ปันปันสะดุ้งเฮือก นิ้วเรียวที่กำลังจะกดสกิลอัลติเมตชะงักกึกจนเกือบทำพลาด เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อเหลือบไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ฝั่งตรงข้าม ซึ่งแสดงใบหน้าหล่อเหลาที่ตอนนี้ตึงเครียดจนแทบจะตัดเป็นเส้นตรงได้อยู่แล้ว แทนคุณกำลังนั่งหลังตรงแน่ว ดวงตาคมกริบจดจ้องอยู่กับหน้าจอการแข่งขันด้วยสมาธิระดับร้อยเปอร์เซ็นต์ บรรยากาศรอบตัวเขารuasiความกดดันมหาศาลแผ่ซ่านออกมาจนคนนั่งข้างๆ อย่างเธอหายใจไม่ทั่วท้อง ให้ตายเถอะ! บร็อกโคลีต้มสามมื้อติดต่อกันหนึ่งเดือนเนี่ยนะ?ฆ่ากันให้ตายเสียยังจะดีกว่า! สตรีมเมอร์สาวเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับตีกลองศึก เสียงเชียร์จากผู้ชมในฮอลล์และเสียงพากย์ของแคสเตอร์ดังอื้ออึงอยู่ในหู แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังสะท้อนอยู่ในอก นี่คือการแข่งขันรอบคัดเลือกที่ตึงเครียดที่สุดตั้งแต่เธอเคยลงสนามมา เดิมพันครั้งนี้ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงของทีม แต่เป็นศักดิ์ศรีของยัยเซียนเกมเมอร์ตัวจี๊ดอย่างเธอที่จะต้องไม่ยอมแพ้ให้แก่ความเผด็จการของโปรเพลเยอร์หน้านิ่งคนนี้เด็ดขาด! [MintJu_Official]: แกรรร! ปันปัน ตั้งสติ! เลนกลางมันจะมาตุ๋ยแล้วยัยบ้า! ข้อความแจ้งเตือนจากมินจูเด้งขึ้นที่มุมจอ พร้อมกับสติกเกอร์รูปแมวร้องไห้จนน้ำตาเป็นสายเลือด ปันปันเหลือบไปมองแชตด้วยหางตา ก่อนจะแค่นเสียงฮึดฮัดในลำคอ มือบางรัวคีย์บอร์ดกลับไปอย่างรวดเร็วด้วยความเร็วแสง [PunPun_Val]: รู้แล้วน่า! ไม่ต้องบอกก็เห็นเว้ยแก! วันนี้ถ้าฉันไม่พาพี่แทนคุณไปกินชาบูหม่าล่าล้างปากความเครียดได้ ฉันยอมเอาหัวมุดลงใต้โต๊ะคอมเลยคอยดู! “เลิกเล่นโทรศัพท์แล้วโฟกัสที่เกม, ปันปัน” เสียงดุๆ ของแทนคุณดังแทรกขึ้นมาทันทีราวกับเขามีตาหลัง ทั้งๆ ที่สายตาของเขายังไม่ละไปจากหน้าจอคอมพิวเตอร์เลยด้วยซ้ำ ร่างสูงขยับตัวเล็กน้อยเพื่อปรับองศาการนั่ง ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมมากดไหล่บางของเธอเบาๆ เป็นเชิงบังคับให้ตั้งใจ “อีกสามนาที มังกรใหญ่จะเกิด ถ้าตรงนี้เราคุมพื้นที่ไม่ได้ ทุกอย่างที่ซ้อมมาคือศูนย์ จำที่ฉันสอนไม่ได้หรือไง หืม?” คำว่า ‘หืม?’ ที่ลากเสียงยาวเบาๆ ในลำคอ ทำเอาปันปันรู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งใบหน้าอย่างห้ามไม่อยู่ ยัยบ้าเอ๊ย! ในสถานการณ์ที่หน้าสิ่วหน้าขวานและตึงเครียดแบบนี้ ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงยังมีความสามารถพิเศษในการทำให้หัวใจเธอเต้นผิดจังหวะได้อีกนะ! “รู้แล้วน่า! นายนี่มันจอมเผด็จการชะมัด แทนคุณ! บ่นเก่งยิ่งกว่ายายฉันอีกนะรู้ตัวไหม” ปันปันแหวกลับเสียงอุบอิบ แต่ก็ยอมวางมือถือลงแล้วหันกลับมาจดจ่อกับหน้าจอเกมตรงหน้าอย่างเต็มที่ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากของแทนคุณปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะกลับมาตีสีหน้านิ่งขรึมตามเดิม บรรยากาศในบูทแข่งขันกลับมาตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง เสียงรัวคีย์บอร์ดและเสียงคลิกเมาส์ดังระรัวประสานกันราวกับเสียงฝนตกหนัก ทีมตรงข้ามซึ่งเป็นเต็งแชมป์ประจำทัวร์นาเมนต์นี้กำลังโหมบุกเข้าใส่ฐานที่มั่นของพวกเขาอย่างไม่คิดชีวิต แรงกดดันมหาศาลบีบให้ทุกคนในทีมต้องงัดเอาไม้ตายทุกกระบวนท่าออกมาสู้ “มินจู ซัพพอร์ตฉัน! พี่แทนคุณ เปิดพื้นที่ข้างหน้าให้หน่อย ฉันจะเข้าไปเก็บตัวดากอนสยบศัตรูเอง!” ปันปันตะโกนสั่งการด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนเป็นจริงจังและเฉียบขาด สมกับฉายาเซียนเกมเมอร์ที่ไม่มีใครกล้าดูถูก “จัดไป!” มินจูขานรับผ่านไมค์โครโฟนด้วยความฮึกเหิม ในเสี้ยววินาทีนั้น ตัวละครของปันปันพุ่งทะยานผ่านแนวหน้าของศัตรูด้วยความเร็วสูง สกิลคอมโบที่ฝึกซ้อมมานับร้อยนับพันครั้งถูกปล่อยออกไปอย่างแม่นยำไร้ที่ติ แสงสีละลานตาบนหน้าจอกระพริบวาบสะท้อนกับดวงตากลมโตที่ฉายแววความมุ่งมั่นขั้นสุด เสียงเฮจากคนดูรอบฮอลล์ดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อเห็นจังหวะพลิกเกมที่สวยงามจนแทบหยุดหายใจ และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง แทนคุณก็ไม่รอช้า ตัวละครของเขากระโจนเข้าไปซัพพอร์ตและตัดกำลังฝั่งตรงข้ามได้อย่างสมบูรณ์แบบไร้รอยต่อ เคมีและการประสานงานของพวกเขาทั้งคู่ในวินาทีนี้เข้าขาและหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์ ราวกับว่าพวกเขาสามารถอ่านใจอีกฝ่ายได้โดยไม่ต้องเอ่ยคำพูดใดๆ ออกมาเลยด้วยซ้ำ *ตู้มมม!* ข้อความ ‘VICTORY’ สีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางจอคอมพิวเตอร์ท่ามกลางเสียงกรี๊ดสนั่นของผู้ชมทั่วทั้งฮอลล์ ปันปันหอบหายใจโยนตัวพิงพนักเก้าอี้ด้วยความเหนื่อยอ่อน หยาดเหงื่อบางๆ ซึมอยู่ตามไรผม แต่วินาทีต่อมา รอยยิ้มกว้างจนแก้มปริก็ระบายออกflาบนใบหน้าหวาน เธอกระโดดโลดเต้นบนเก้าอี้ราวกับเด็กๆ ก่อนจะหันไปทำหน้าทะเล้นใส่คนข้างๆ “เห็นไหมล่ะ! บอกแล้วว่าฉันทำได้! แบบนี้บร็อกโคลีต้มก็อดกินน่ะสิคะ กัปตันจอมเผด็จการ!” ปันปันยักคิ้วหลิ่วตาใส่ด้วยความหมั่นไส้ พร้อมกับชูสองนิ้วแสดงชัยชนะ แทนคุณถอดหูฟังเกมมิ่งออกช้าๆ ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ดวงตาคมกริบมองสตรีมเมอร์สาวจอมกวนที่กำลังลอยหน้าลอยตาอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา มุมปากหนายกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่อบอุ่นและอ่อนโยนจนทำให้คนที่พบเห็นต้องใจละลาย “เก่งมาก… ยัยตัวแสบ” แทนคุณเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ดังพอให้ได้ยินกันแค่สองคน ก่อนที่มือหนาจะยื่นมาขยี้ผมของเธอเบาๆ จนยุ่งเหยิงไปหมด ปันปันร้องโวยวายพร้อมกับปัดมือเขาออก แต่ใบหน้าหวานกลับแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร (หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นแรงเสียจนเธอต้องยกมือขึ้นกุมหน้าอกตัวเองไว้) แต่ทว่า… ความสุขและความโล่งใจยังไม่ทันได้จางหายไป บรรยากาศรอบตัวก็พลันเย็นเยียบลงอย่างกะทันหัน เมื่อจู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะของปันปันก็สั่นครืดคราดพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากบุคคลปริศนาที่เธอไม่ได้ติดต่อมานานแรมปีเด้งขึ้นมาหราต่อหน้าต่อตา— [Unknown]: “ยินดีด้วยนะปันปัน… หวังว่าเธอจะยังไม่ลืม ‘สัญญาของเรา’ ที่เคยให้ไว้ก่อนจะก้าวเข้าสู่วงการอีสปอร์ตนะ” ปันปันชะביกักค้าง รอยยิ้มบนใบหน้าหายวับไปในพริบตา ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ขณะที่แทนคุณที่ก้มลงมองหน้าจอเครื่องนั้นด้วยความบังเอิญ ขมวดคิ้วมุ่นทันทีเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความดังกล่าว ดวงตาคมกริบหันขวับกลับมามองหน้าเธอด้วยแววตานิ่งสนิทที่แฝงไปด้วยคำถามมากมายมหาศาล! - - - - - - - - - - - - - - - - - - ขอบคุณคุณรี้ดที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและเป็นกำลังใจให้ยัยปันปันกับพี่แทนคุณมาจนถึงรอบนี้นะคะ!