รอยร้าวในทีมที่เกิดขึ้นโดยไม่ตั้งใจ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือของปันปันสว่างวาบขึ้นมาในความมืด พร้อมกับแจ้งเตือนข้อความแชตจากแอปพลิเคชันสีเขียวที่เด้งรัวติดต่อกันสามข้อความรวด หัวใจดวงน้อยที่เพิ่งจะเต้นระรัวเพราะความเขินอายจากประโยคก่อนหน้า กลับต้องเปลี่ยนจังหวะมากระตุกวูบด้วยความตกใจ เมื่อเห็นชื่อของกัปตันทีมอีสปอร์ตหน้านิ่งปรากฏอยู่พร้อมคำถามที่เหมือนจี้ปมความผิดพลาดของเธอเข้าอย่างจัง *[แทนคุณ]: ปันปัน อยู่ไหนครับ?* *[แทนคุณ]: ทำไมสตรีมเมอร์คนดังถึงยังไม่เข้าห้องซ้อมซ้อมทีม?* *[แทนคุณ]: นี่เรานัดกันไว้บ่ายสองโมงไม่ใช่เหรอครับ หรือว่าคุณลืมตารางซ้อมสำคัญของวันนี้ไปแล้ว* นิ้วเรียวที่กำลังจะพิมพ์ข้อความแก้ตัวด้วยความร้อนรน ชะงักกึกทันทีเมื่อสายตาปะทะเข้ากับตัวเลขมุมขวาบนของหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ฟ้องเวลา บ่ายสองโมงสิบห้านาที! ตายแล้ว... ตายแน่ๆ ปันปันอุทานในใจ สมองประมวลผลความซวยที่กำลังพุ่งชนเข้าอย่างจัง เธอจำสลับกับตารางสตรีมเดี่ยวของพรุ่งนี้ได้อย่างไรเนี่ย! ปันรีบกดเข้าห้องซ้อมเสียงในดิสคอร์ดทันทีด้วยมืออันสั่นเทา เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่จากปลายสายดังลอดไมโครโฟนเข้ามาทันทีที่สัญญาณเชื่อมต่อติด บรรยากาศในห้องซ้อมเงียบกริบจนน่ากลัว สมาชิกคนอื่นในทีมต่างพากันเงียบเสียงกริบ ราวกับกำลังนั่งอยู่ท่ามกลางสนามรบที่ระเบิดเวลาใกล้จะทำงาน "มาแล้วเหรอครับ นึกว่าคุณปันปันลืมไปแล้วว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบอะไรในทีมนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบไร้ซึ่งความขี้เล่นเหมือนทุกทีเอ่ยขึ้นทันที แทนคุณไม่ได้ตะคอก แต่ความนิ่งและเรียบเฉียบนั้นกลับสร้างแรงกดดันให้ปันปันรู้สึกเหมือนตัวหดเหลือแค่สองนิ้ว "ปัน... ปันขอโทษค่ะ พอดีเมื่อคืนปันเช็กตารางผิดนิดหน่อย..." เสียงหวานเอ่ยอ้อมแอ้มแก้ตัวด้วยความรู้สึกผิดที่พุ่งสูงจนจุกอก ปกติเธอไม่ใช่คนไม่รักษาเวลา แต่ความเบลอจากการหักโหมตัดต่อคลิปสตรีมเมื่อคืนทำให้เธอพลาดมหันต์ "นิดหน่อยเหรอครับ?" แทนคุณทวนคำ เสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ ที่หลุดออกมานั้นช่างบาดลึกหัวใจคนฟังเหลือเกิน "คำว่าทีม มันไม่ได้แปลว่าอยากมาตอนไหนก็ได้นะครับปันปัน การที่คุณหายไปเฉยๆ แบบนี้ ทำให้ทุกคนต้องรอ และทำให้แผนซ้อมที่เราเตรียมมาทั้งอาทิตย์ต้องรวนไปหมด คุณเห็นแก่ตัวเกินไปหน่อยรึเปล่า" คำว่า 'เห็นแก่ตัว' พุ่งชนเข้ากลางใจปันปันเต็มแรง ความรู้สึกน้อยใจที่ถูกดุต่อหน้าสมาชิกคนอื่นในทีมตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย จากตอนแรกที่ตั้งใจจะเอ่ยปากขอโทษดีๆ ความรั้นและทิฐิเจ้ากรรมก็เริ่มทำหน้าที่ของมันทันที "ปันไม่ได้ตั้งใจนี่คะ! ก็แค่มาสายไปสิบห้าเอง ทำไมต้องใช้น้ำเสียงแบบนี้ใส่กันด้วยล่ะ!" ปันปันเผลอขึ้นเสียงใส่บ้าง ความอึดอัดและอารมณ์กรุ่นโกรธเริ่มทำงาน "สิบห้ามนุษย์เหรอครับ? แต่สำหรับคนอื่น เวลาสิบห้ามนุษย์ของพวกเขามีค่ามากนะ ปันปัน... คุณไม่เคยจริงจังกับอะไรนอกจากเรื่องยอดวิวในสตรีมเลยใช่ไหม" แทนคุณสวนกลับทันควัน น้ำเสียงจริงจังและจริงใจจนเกินเหตุของเขายิ่งราดรดน้ำมันลงบนกองเพลิงอารมณ์ของเธอ "ถ้าคิดว่าปันมันแย่มากนัก ไม่มีวินัยมากนัก พี่แทนจะมาสนใจปันทำไมล่ะคะ! อยากได้คนเก่งคนเป๊ะทำไมไม่ไปหาคนอื่นมาร่วมทีมแทนปันซะเลยล่ะ!" ปันปันตบโต๊ะเสียงดังลั่นห้องจนไมโครโฟนรับเสียงกระแทกดังสนั่น ก่อนจะกดตัดสายออกจากห้องซ้อมดิสคอร์ดทันทีโดยไม่รอฟังคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น หหยาดน้ำใสๆ เอ่อคลอเบ้าตาด้วยความคับ องใจ เธอไม่ได้ตั้งใจจะทำตัวแย่ขนาดนั้นสักหน่อย ทำไมเขาถึงต้องพูดจาใจร้ายใส่กันแรงขนาดนี้ด้วยนะ! ในขณะเดียวกัน ทางด้านห้องซ้อมฝั่งแทนคุณ บรรยากาศกลับยิ่งอึมครึมจนสมาชิกคนอื่นแทบไม่กล้าหายใจแรง กัปตันทีมหนุ่มนั่งนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตัดการเชื่อมต่อค้างไว้ มือหนากำเมาส์แน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาวซีด ความรู้สึกผิดพุ่งพล่านเข้ามาในอกทันทีที่เห็นอารมณ์โกรธปะทุขึ้นจากปลายสาย เขาไม่ได้ตั้งใจจะใช้คำพูดรุนแรงขนาดนั้นเลยสักนิด แค่เพียงเพราะความเป็นห่วงและหงุดหงิดที่เห็นเธอพักผ่อนน้อยจนหน้าซีดเซียวเมื่อวานนี้ แต่วิธีการสื่อสารของเขามันดันแย่เกินไปจนกลเป็นการทำร้ายความรู้สึกกันไปเสียได้ "โธ่เว้ย..." แทนคุณสบถเบาๆ กับตัวเอง ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดโทรออกหาเพื่อนสนิทที่เป็นกาวใจประจำกลุ่มทันที (ฮัลโหล คุณกัปตันหน้าดุ โทรมาหาฉันเวลานี้ มีเรื่องอะไรยะ หรือว่าไปทำอะไรยัยปันปันเข้าอีกแล้ว?) เสียงปลายสายของมินจูรับด้วยน้ำเสียงติดตลก แต่เมื่อได้ยินเสียงถอนหายใจหนักหน่วงของแทนคุณ น้ำเสียงเธอก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที "มินจู... ฉันว่าฉันทำพังแล้วล่ะ" แทนคุณเอ่ยเสียงเครียด "ฉันเผลอดุ [...] พูดจาแรงใส่ปันปันเรื่องตารางซ้อม จนตอนนี้ยัยนั่นโกรธแล้วตัดสายหนีไปเลย" (สมน้ำหน้า!) เสียงมินจูแหวลั่น (แกนี่มันทึ่มเรื่องผู้หญิงสมชื่อจริงๆ แทนคุณ! ยัยปันมันเพิ่งจะโหมงานหนักจนป่วยเมื่ออาทิตย์ก่อนนะเว้ย แกไม่รู้เหรอว่าช่วงนี้มันเครียดเรื่องอะไรบ้าง แทนที่จะปลอบหรือเตือนดีๆ แกดันไปใช้โหมดประธานบริษัทพิพากษาลูกน้องใส่ซะงั้น ยัยปันใจบางจะตายแกก็รู้!) คำพูดของมินจูเหมือนค้อนปอนด์ทุบลงกลางหัว แทนคุณเพิ่งฉุกคิดขึ้นได้ว่าช่วงนี้ปันปันมักจะแอบนอนดึกเพื่อเคลียร์งานตัดต่อคลิปโปรโมททีมที่เธออาสาทำเพิ่มให้โดยไม่ยอมบอกใคร เพื่อที่เธอจะได้แบ่งเบาภาระในทีมลงบ้าง แต่เขากลับมองเห็นแค่ความสะเพร่าเรื่องเวลาของเธอเท่านั้นเอง "แล้วฉันควรทำยังไงดี..." แทนคุณถามเสียงอ่อน ความมั่นใจในฐานะโปรเพลเยอร์ระดับท็อปหายวับไปกับตาเมื่อต้องเผชิญกับเรื่องหัวใจ (ตามง้อสิยะ รอให้เทวดามาดลใจเหรอ? รีบขับรถไปหาที่คอนโดด่วนเลย ก่อนที่ยัยปันมันจะบล็อกเบอร์แกถาวร!) สายถูกตัดไปพร้อมกับคำแนะนำที่เฉียบขาด แทนคุณไม่รอช้ารีบคว้ากุญแจรถบนโต๊ะทันที เขารู้ว่าความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นระหว่างเขากลัวจะพังทลายลงก็เพราะความปากไวและอารมณ์ร้อนของตัวเองนี่แหละ ทว่า ในขณะที่แทนคุณกำลังก้าวขาออกจากห้องซ้อมเพื่อรีบไปเคลียร์ปัญหาหัวใจ เสียงแจ้งเตือนข้อความแอปพลิเคชันลับที่ตั้งค่าเฉพาะสำหรับคนพิเศษก็ดังขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ในมือของเขา *[PUN_PUN]: เลิกยุ่งกับปันสักทีค่ะ... ปันเกลียดคนใจร้ายที่สุด!* ข้อความสั้นๆ แต่บาดลึกถึงขั้วหัวใจถูกส่งเข้ามา พร้อมกับสถานะที่เปลี่ยนเป็นออฟไลน์ทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พิมพ์อธิบายอะไรกลับไปเลยแม้แต่คำเดียว *- - - - - - - - - - - - - - - - - -* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและคอยโบกพัดวีให้ความสัมพันธ์ของเจ้าก้อนความสดใสกับคุณกัปตันสายดุมาถึงตอนนี้ ฝากส่งกำลังใจให้ตาแทนคุณคนซึึนรีบไปง้อเจ้าความดื้อก่อนจะโดนเทแบบถาวรกันด้วยนะคะ! 💖