ของขวัญนำโชคจากคนขี้กวน

"ถ้าพรุ่งนี้พวกเราแพ้ พี่เตรียมตัวโดนหนูสตรีมแฉประจานความกากออกสื่อได้เลยนะคะกัปตัน" เสียงใสๆ ที่เจือด้วยความท้าทายดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบภายในห้องซ้อมลับของสโมสร ปันปันไม่ได้พูดเปล่า มือเรียวเล็กยังจงใจเลื่อนเก้าอี้เกมมิ่งเข้ามาประชิดร่างสูงของชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าตรวจสอบแผนผังการเดินเกมในแท็บเล็ตส่วนตัวอย่างเคร่งเครียด แทนคุณเงยหน้าขึ้นช้าๆ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตากวาดมองใบหน้าเนียนใสที่ระบายด้วยรอยยิ้มเจ้าเลื้อ. เขากดมุมปากลงเล็กน้อยตามนิสัย ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่น่าหมั่นไส้ไม่เปลี่ยน "ปากดีแบบนี้ ถ้าพรุ่งนี้ชูถ้วยแชมป์ไม่ไหว ระวังจะโดนลงโทษด้วยการเป็นทาสรับใช้พี่ไปตลอดชีวิตแทนนะปันปัน" "อี๋! ใครเขาจะไปยอมกันคะ ฝันกลางวันอยู่หรือเปล่าเนี่ยคุณโปรเพลเยอร์สายดุ" ปันปันทำหน้ายู่ใส่ทันที เธอแกล้งทำเป็นสะบัดหน้าหนีพลางไขว่ห้าง แต่แววตาระยิบระยับกลับฟ้องชัดว่าไม่ได้โกรธเคืองเลยสักนิด แถมยังแอบซ่อนความหวั่นไหวไว้ใต้ท่าทีทะเล้นพวกนั้นเสียด้วยซ้ำ นี่คือค่ำคืนก่อนวันแข่งขันชิงชนะเลิศระดับประเทศ บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความกดดันที่หนาแน่นจนแทบจะคว้ามาจับต้องได้ สมาชิกคนอื่นๆ ในทีมต่างแยกย้ายกันไปพักผ่อนเพื่อเก็บพลังงานขั้นสุด แต่ปันปันและแทนคุณกลับยังคงนั่งอยู่ตรงมุมนี้ สองต่อสอง ในพื้นที่ที่เคยเป็นสนามประลองคารมและกลายเป็นพื้นที่พักพิงทางใจโดยปริยาย ย้อนกลับไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว ประโยคคำถามที่ทิ้งค้างคาไว้จากปากของแทนคุณยังคงวนเวียนอยู่ในโสตประสาทของหญิงสาว *— "ปัน... กล้าพอที่จะเดิมพันทุกอย่างเพื่อแชมป์ และเพื่อเราไหม?"* มันเป็นประโยคที่ไม่มีคำว่ารักหลุดออกมาสักคำ แต่กลับทรงพลังและทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของสตรีมเมอร์สาวเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ปันปันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เธอรู้ดีว่าเกมการแข่งขันพรุ่งนี้ไม่ได้มีความหมายแค่ถ้วยรางวัลเกียรติยศ แต่มันคือบทพิสูจน์ความสัมพันธ์ที่ลักลอบก่อตัวขึ้นท่ามกลางความอลหม่านของวงการอีสปอร์ต แทนคุณมองท่าทีที่เงียบงบผิดปกติของคนตัวเล็ก แววตาที่เคยแข็งกร้าวเวลาอยู่ในสนามแข่งกลับฉายแววอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด นิ้วเรียวยาวพับหน้าจอแท็บเล็ตเก็บลงบนโต๊ะ ก่อนจะขยับตัวเข้ามาใกล้จนปันปันต้องเผลอกั้นหายใจ "กลัวเหรอ?" เสียงทุ้มต่ำเอמהถามแผ่วเบา ราวกับจงใจกระซิบให้ได้ยินกันแค่สองคน "ใครกลัวกันคะ! หนูเป็นใคร สตรีมเมอร์ปันปันผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละค่ะ" ปันปันรีบเชิดหน้าเถียงกลับทันควันเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ทว่าสองมือกลับบิดชายเสื้อกันหนาวของตัวเองไปมาจนยับยู่ยี่ แทนคุณหลุดหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่นานๆ ครั้งจะได้ยิน และมันมักจะมีอณูความอบอุ่นแผ่ซ่านออกมาทุกครั้ง เขาเอื้อมมือไปคว้ากล่องกำมะหยี่สีดำขนาดเล็กที่วางอยู่มุมโต๊ะ เลื่อนมันไปตรงหน้าหญิงสาว "อะไรคะเนี่ย? จะให้สินบนกรรมการเหรอ บอกไว้ก่อนนะว่าหนูไม่รับซื้อง่ายๆ หรอกค่ะ" ปันปันเลิกคิ้วมองด้วยความสงสัย แก้มใสเริ่มขึ้นสีเรื่อโดยไม่ทราบสาเหตุ "เปิดดูเอาเองสิ" แทนคุณพยักเพยิดใบหน้าอนุญาต ปันปันลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเปิดฝากล่องออก สิ่งที่นอนนิ่งอยู่ด้านในคือพวงกุญแจตุ๊กตากระต่ายสวมหูฟังเกมมิ่งตัวจิ๋ว ดีไซน์กวนประสาทที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับสติกเกอร์ที่เธอใช้สตรีมอยู่ทุกวัน แถมตรงฐานพวงกุญแจยังสลักตัวอักษรย่อ 'T&P' ไว้ด้วยลายมือประณีต "อันนี้..." ปันปันเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของห้องซ้อมด้วยความประหลาดใจ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย "สั่งทำพิเศษน่ะ" แทนคุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แต่ใบหูเริ่มขึ้นสีแดงจางๆ อย่างปิดไม่มิด "เห็นเธอชอบบ่นว่าพวงกุญแจเก่ามันเยินจนน่าเกลียด... แล้วก็... คิดว่าถ้าเธอพกมันติดตัวเวลาแข่งพรุ่งนี้ เผื่อมันจะช่วยให้เธอเลิกเล่นพลาดตายโง่ๆ กลางไฟต์ได้บ้าง" "ปากเสียอ่ะ!" ปันปันร้องโวยวายทันที มือเล็กเอื้อมไปหยิกต้นแขนแกร่งของอีกฝ่ายเข้าให้หนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้ "ใครเล่นพลาดกันคะ หนูออกจะแบกทีมตลอดเวลาต่างหากเล่า!" "โอ๊ย เบาๆ มือหน่อยสิครับคุณสตรีมเมอร์ เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงจับเมาส์นะ" แทนคุณแกล้งทำเป็นซีดปากร้องโอ๊ย ทั้งที่รอยยิ้มพึงพอใจกลับระบายเต็มดวงหน้าหล่อเหลา เขาปล่อยให้เธอหยิกอยู่แบบนั้นโดยไม่คิดจะขัดขืน ปันปันหยิบพวงกุญแจนั้นขึ้นมาพิจารณาใกล้ๆ ความเย็นเฉียบของโลหะผสมผสานกับความนุ่มนิ่มของตัวตุ๊กตาให้ความรู้สึกแปลกใหม่ในหัวใจ หัวใจดวงเดิมที่เคยหวาดกลัวความพ่ายแพ้และแรงกดดันจากโลกออนไลน์ กลับรู้สึกพองโตและมั่นคงขึ้นมาอย่างประหลาด มันไม่ใช่แค่ของขวัญนำโชคธรรมดา แต่มันคือเครื่องยืนยันว่า ไม่ว่าพรุ่งนี้ผลการแข่งขันจะออกมาเป็นอย่างไร ผู้ชายคนนี้จะไม่มีวันปล่อยมือจากเธอแน่นอน "ขอบคุณนะคะ..." เสียงพูดแผ่วเบาลอดผ่านริมฝีปากบาง ปันปันก้มหน้าลงซ่อนรอยยิ้มเขินอายไว้ใต้เรือนผมสีน้ำตาลประกายทองที่ปล่อยสยาย แทนคุณมองท่าทีที่เปลี่ยนเป็นเรียบร้อยขึ้นมากะทันหันของคนตัวเล็ก เขายื่นมือหนาไปลูบกลุ่มผมนุ่มนั้นเบาๆ อย่างลืมตัว สัมผัสที่อบอุ่นและทะนุถนอมทำให้ปันปันต้องชะงัก เงามืดจากหลอดไฟเพดานทอดตัวลงมาปกคลุมบรรยากาศรอบกายให้ยิ่งดูเงียบงันและแนบชิดกันมากขึ้น "พรุ่งนี้... เล่นให้เต็มที่ ไม่ต้องกดดันนะปัน" แทนคุณกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงนุ่มนวลที่ไร้ซึ่งความกวนประสาทใดๆ ทำเอาปันปันรู้สึกเหมือนถูกสะกดจิต "ส่วนเรื่องเดิมพันที่เราคุยกันไว้... ถ้าเราคว้าแชมป์มาได้ พี่จะทวงคำตอบที่เธอกลติดค้างไว้" ปันปันสะดุ้งเฮือก รีบเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายทันที ดวงตาคมคายคู่นั้นเต็มไปด้วยความจริงจังที่อ่านทะลุปรุโปร่งทุกความรู้สึกในใจเธอ ครืดดด! เสียงสั่นเตือนจากสมาร์ทโฟนที่วางอยู่บนโต๊ะทำลายบรรยากาศสีชมพูลงอย่างกะทันหัน ปันปันสะดุ้งสุดตัว รีบดึงมือกลับแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูด้วยความตกใจ หน้าจอแสดงผลข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิต เป็นข้อความจากกลุ่มแชตลับของแก๊งเพื่อนสนิทที่ส่งรูปมีมล้อเลียนเธอกับแทนคุณรัวเป็นชุด *มินจูตัวแม่ตัวมัม: อุ๊이! สองคนนั้นไปสวีตอะไรกันในห้องซ้อมคะ ระวังกล้องวงจรปิดจับได้นะแม่!* *มินจูตัวแม่ตัวมัม: ส่งสติกเกอร์แมวทำหน้ากรุ้มกริ่ม* ปันปันหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาทันที เธอรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับเพื่อแก้ตัวด้วยความลนลาน โดยไม่ได้ทันสังเกตเลยว่า มือเจ้ากรรมดันกดสลับแชตไปส่งข้อความหาแชตส่วนตัวของแทนคุณที่นั่งอยู่ข้างๆ แทน *ปันปันเองจ้า: ยัยมินจูแกอย่ามามั่ว! ใครเขาสวีตกัน ไม่มี๊! แค่... แค่กำลังเขิน... เอ๊ย! กำลังคุยเรื่องแผนเกมต่างหากเล่า! บ้าบอที่สุดเลย!* "อุ๊บ..." เสียงหัวเราะทุ้มต่ำหลุดออกมาจากลำคอของคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ปันปันหันขวับไปมองทันทีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำราวกับลูกมะเขือเทศสุก เมื่อเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ระบายอยู่บนใบหน้าของแทนคุณ พร้อมกับหน้าจอโทรศัพท์มือถือของเขาที่ชูขึ้นมาโชว์ข้อความสดๆ ร้อนๆ ที่เธอเพิ่งเผลอกดส่งผิดแชตไปเมื่อครู่ *ปันปันเองจ้า: กำลังเขิน...* ชิบหายแล้ว! ปันปันอยากจะเอาหัวมุดลงใต้โต๊ะคอมพิวเตอร์เสียเดี๋ยวนี้ เธอลนลานจนทำอะไรไม่ถูก นิ้วเรียวรีบละล่ำละลักพยายามกดปุ่มยกเลิกข้อความ (Unsend) อย่างรวดเร็วด้วยความตื่นตระหนก แต่ทว่า... ระบบเจ้ากรรมดันแสดงผลคำเตือนสีแดงเด่นหร่าขึ้นมากลางหน้าจอ *[คุณไม่สามารถยกเลิกข้อความนี้ได้ เนื่องจากอีกฝ่ายได้อ่านข้อความแล้ว]* แทนคุณเลิกคิ้วข้างหนึ่งขึ้นอย่างกวนประสาท รอยยิ้มมุมปากขยายกว้างขึ้นไปอีกเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสารภาพความในใจแบบไม่ได้ตั้งใจนั้นซ้ำอีกรอบ ก่อนที่นิ้วเรียวยาวของเขาจะกดพิมพ์ข้อความตอบกลับส่งตรงมาหาหน้าจอของปันปันทันที ท่ามกลางความเงียบงัดที่สะท้อนเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมคราม *[แทนคุณเซียนดุ]: เขินอะไรเหรอครับคนเก่ง? ไหนบอกพี่ซิ ว่าข้อความนี้หมายความว่ายังไงกันแน่?* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความปั่นปวนและคอยเอาใจใส่ความรักของยัยปันกับพี่แทนมาโดยตลอดนะคะ!