ความจริงใจหลังจอกับเรื่องเล่าในอดีต

"เลิกทำหน้าเหมือนหมาหงอยสักทีได้ไหมคะ ปันไม่ได้ตั้งใจจะรู้ความลับอะไรของคุณสักหน่อย!" เสียงหวานติดจะหงุดหงิดนิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องซ้อมของสโมสร แทนคุณไม่ได้เอ่ยปากเถียง ท่าทางนิ่งเงียบจนน่ากลัวของกัปตันทีมโปรเพลเยอร์หน้านิ่งคนนี้กำลังทำให้บรรยากาศรอบตัวมันอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก หน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ยังคงเรืองแสงสีฟ้าสลัวสะท้อนเข้ากับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยร่องรอยความเหนื่อยล้า... และบางสิ่งที่ลึกล้ำกว่านั้น แววตาที่มักจะเยือกเย็นและเฉียบขาดเวลาอยู่หน้าจอการแข่งขัน ในตอนนี้กลับไหวระริกคล้ายกำลังรำลึกถึงเรื่องราวบางอย่างที่เขาไม่เคยยอมเปิดปากบอกใครมาก่อน จากเหตุการณ์โป๊ะแตกในตอนที่แล้วที่ปันปันดันไปล่วงรู้หน้าต่างโปรแกรมลับเก่าเก็บในเครื่องส่วนตัวของเขาเข้า หน้าจอที่เต็มไปด้วยตารางการฝึกซ้อมที่อัดแน่นตั้งแต่ตีห้าจนถึงเที่ยงคืนติดต่อกันมาเป็นเวลาหลายปี รวมถึงชื่อบัญชีผู้เล่นปริศนาที่ถูกแบนอย่างไร้เหตุผลเมื่อสามปีก่อน มันไม่ใช่แค่เรื่องของเกม แต่มันคือแผลเป็นในใจของคนที่เติบโตมากับความกดดันและความคาดหวังมหาศาล "คุณปัน... เคยสงสัยไหมคะว่าทำไมฉันถึงเกลียดความพ่ายแพ้ขนาดนั้น" แทนคุณเปิดปากพูดขึ้นมาในที่สุด น้ำเสียงของเขานุ่มทุ้มและเจือความแหบพร่าเล็กน้อย มันไม่มีเค้าโครงของความกวนประสาทหรือความดุเดือดเหมือนทุกครั้งที่เขาชอบตักเตือนเวลาเธอเล่นเกมพลาดเลยสักนิด ปันปันที่กำลังจะอ้าปากเถียงกลับต้องชะงัก เธอกลืนคำพูดแสบสันทั้งหมดลงคอไปเมื่อเห็นสายตาของอีกฝ่าย ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆ ก่อนจะค่อยๆ ขยับเก้าอี้ถอยหลังออกห่างเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่าง แต่ร่างกายกลับไม่ยอมขยับหนีไปไหนไกลอย่างที่ใจคิด "ก็... ใครๆ ก็ไม่ชอบแพ้ทั้งนั้นแหละค่ะ กัปตันแทนผู้แสนจะเพอร์เฟกต์จะไปเข้าใจอะไรกับคนธรรมดาอย่างปันล่ะ แพ้ทีก็แค่โดนแฟนคลับแซวในแชต ไม่เห็นจะต้องเครียดจนเก็บกดเปิดสตรีมมาราธอนยี่สิบสี่ชั่วโมงเหมือนคุณนี่นา" ปันปันพยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการสวนกลับด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอดตามนิสัย แต่ใบหน้าใสกลับเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความทำตัวไม่ถูกเมื่อเขายังคงจ้องมองเธอไม่วางตา แทนคุณถอนหายใจออกมาเบาๆ เสียงถอนหายใจที่ยาวนานราวกับต้องการปล่อยวางความหนักอึ้งที่แบกรับมานานปี เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเดินช้าๆ ไปหยิบกระป๋องน้ำอัดลมจากโต๊ะข้างๆ มาเปิดดื่มแก้กระหาย ก่อนจะพิงสะโพกเข้ากับขอบโต๊ะทำงาน ฝ่ามือหนายกขึ้นเสยผมสีเข้มที่ตกลงมาปรกหน้าผากอย่างลวกๆ ท่าทางนั้นช่างดูเซ็กซี่และชวนมองจนปันปันต้องแอบลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ตอนที่ฉันอายุเท่าคุณ... ฉันไม่ได้มีชื่อเสียง ไม่ได้มีสปอนเซอร์ใจดีคอยสนับสนุน และไม่ได้มีทีมงานคอยจัดเตรียมทุกอย่างให้แบบนี้หรอกนะคะ" แทนคุณเริ่มต้นเล่า น้ำเสียงของเขาเรียบเรื่อยแต่มันกลับดึงดูดความสนใจของเธอไว้ได้อย่างอยู่หมัด "ตอนนั้นฉันเป็นแค่เด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ติดเกมในสายตาของครอบครัว โดนพ่อแม่ด่าว่าไร้อนาคต เอาแต่ขังตัวเองอยู่ในห้องเช่าแคบๆ ซ้อมวันละสิบหั่วโมงโดยที่แทบไม่มีข้าวกิน" ปันปันเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย เธอนึกภาพผู้ชายเนี๊ยบๆ ที่ใส่สูทผูกไทด์หรือเสื้อทีมอีสปอร์ตราคาแพงคนนี้กำลังลำบากไม่ออกเลยจริงๆ "แล้ว... แล้วยังไงต่อคะ" เธอเผลอหลุดปากถามด้วยความอยากรู้ น้ำเสียงที่เคยแข็งกร้าวเปลี่ยนเป็นอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว "แล้ววันที่ฉันพาตัวเองไต่อันดับจนขึ้นมาถึงจุดสูงสุดของการแข่งขันระดับประเทศ... วันก่อนการแข่งขันรอบชิงชนะเลิศแค่คืนเดียว..." แทนคุณเว้นวรรคไปครู่หนึ่ง กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน ดวงตาคมกริบหลุบลงมองต่ำ "คนที่ฉันเรียกว่า 'เพื่อนร่วมทีม' ที่ไว้ใจที่สุด กลับรับเงินใต้โต๊ะจากคู่แข่งแล้วแกล้งตัดการเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตของฉันในช่วงเวลาสำคัญ ทำให้ทีมถูกปรับแพ้และฉันถูกแบนจากการแข่งขันตลอดชีพด้วยข้อหาล้มมวยที่ฉันไม่ได้ทำ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเงียบที่น่าอึดอัดเหมือนตอนแรก หากแต่มันเต็มไปด้วยความหนักอึ้งและร่องรอยความเจ็บปวดที่ถูกซ่อนไว้ใต้พรมมานาน ปันปันรู้สึกราวกับมีก้อนสะอื้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ ภาพของกัปตันทีมหน้านิ่งผู้หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีคนนี้พังทลายลงในความรู้สึก เหลือเพียงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ถูกหักหลังอย่างโหดร้ายในอดีต "ฉัน... ฉันขอโทษนะคะ ปันไม่รู้..." สตรีมเมอร์สาวเม้มริมฝีปากแน่น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก มือเรียวเล็กบีบเข้าหากันโดยอัตโนมัติ เธอนึกถึงความงี่เง่าของตัวเองที่ชอบไปกวนประสาทเขา ชอบล้อเลียนเวลาเขาเข้มงวดเรื่องเวลา โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่าเบื้องหลังรอยยิ้มหยันและท่าทีดุๆ นั้น เขาต้องผ่านอะไรมาบ้าง "คุณไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ ปันปัน" แทนคุณระบายยิ้มบางๆ ออกมา เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูทะเล้นกวนประสาทเหมือนเวลาที่เขาชอบหยอดเธอในแชต แต่มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย "เพราะตั้งแต่วันที่ฉันได้เจอคุณ... ได้เห็นความพยายามแบบไม่เข้าท่าของคุณ ได้ฟังเสียงโวยวายเวลาที่คุณเล่นเกมแพ้ มันทำให้ฉันรู้สึกว่า... โลกใบนี้ไม่ได้มีแค่การทรยศหักหลังหรอกนะ มันยังมีคนน่ารำคาญบางคนที่คอยทำให้ฉันอยากตื่นมาทำงานทุกวันด้วยเหมือนกัน" "นี่! ว่าปันน่ารำคาญเหรอคะ!" ปันปันแสร้งทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่กำลังพุ่งทะยานขึ้นมาถึงใบหู สองมือบางยกขึ้นกอดอกแล้วหันหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนแก้วตาสดใสที่เริ่มร้อนผ่าว "คนเขากำลังซึ้งอยู่ดีๆ ทำไมต้องหยอดมุกเสี่ยวใส่ด้วยเนี่ย!" แทนคุณหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นดังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ จนกระทั่งเธอรู้สึกถึงไออุ่นจากร่างกายของคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ ปันปันสะดุ้งสุดตัว หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวราวกับกลองเพลเมื่อมือหนาเอื้อมมาจับพนักเก้าอี้ของเธอไว้ทั้งสองข้าง กักตัวเธอให้อยู่ในอ้อมแขนของเขาโดยปริยาย "ไม่ได้หยอดมุกค่ะ... พูดความจริงต่างหาก" ลมหายใจอุ่นๆ รดอยู่ข้างใบหูของเธอ น้ำเสียงกระซิบแผ่วเบานั้นทำเอาสติสตางค์ของปันปันกระเจิงไปไกลจนกู่ไม่กลับ "ขอบคุณนะคะที่บังเอิญไปเจอความลับนั้นเข้า... และขอบคุณที่ทำให้ฉันรู้ว่า การเริ่มต้นใหม่อีกครั้งกับใครสักคน มันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดเลย" ปันปันหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาเตาไฟมาจ่อใกล้ๆ เธอยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของเขาออกเบาๆ แต่แทนที่คุณกลับยิ่งโน้มตัวลงมาใกล้ขึ้น จนปลายจมูกโด่งรั้นเกือบจะชนกับแก้มเนียนของเธออยู่รำคาญ "ถะ... ถอยไปเลยนะ! กัปตันฉวยโอกาส!" เธอแหวลั่น พยายามซ่อนรอยยิ้มกว้างที่หุบแทบไม่ไหว ในจังหวะที่หัวใจของทั้งสองคนกำลังเต้นตรงกันในจังหวะที่อบอุ่นและใกล้ชิดที่สุด เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานก็ดังขึ้น *ติ๊ง!* ขัดจังหวะบรรยากาศโรแมนติกเสียสนิท ปันปันเหลือบสายตาไปมองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างวาบขึ้นมาด้วยความตกใจ ชื่อบัญชีผู้ส่งข้อความปรากฏเด่นหร่าบนหน้าจอ... เป็นบัญชีของ 'มินจู' เพื่อนสนิทตัวแสบที่ส่งข้อความภาพถ่ายหน้าจอการถ่ายทอดสดลับของสโมสร พร้อมข้อความสั้นๆ ที่ทำเอาเลือดในกายของปันปันแทบจะหยุดไหล *[มินจู]: แก! อีตาแทนคุณแอบตั้งชื่อสตรีมส่วนตัวลับหลังพวกเรา ว่า 'ว่าที่แฟนในอนาคตของปันปัน' นานยังแกรรรร๊! รีบไปดูด่วนโป๊ะแตกชิบหายแล้วเพื่อนรัก!* ปันปันเบิกตากว้างค้างเติ่ง ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้เป็นหิน เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัวหรือคิดหาคำแก้ตัวใดๆ จู่ๆ หน้าจอคอมพิวเตอร์หลักของห้องซ้อมที่เชื่อมต่อกับระบบสตรีมมิ่งส่วนกลางก็เด้งแจ้งเตือนขึ้นมาเสียงดังสนั่น พร้อมกับข้อความแชตจากระบบที่ประกาศสถานะการถ่ายทอดสดของแทนคุณที่ถูกตั้งค่าเป็น 'สาธารณะ' โดยอัตโนมัติ ทั้งๆที่เขายังไม่ได้กดเปิดกล้องด้วยซ้ำ! ดวงตากลมโตหันขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อมทันที ขณะที่แทนคุณเองก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาตื่นตระหนกสุดขีดของเธอ ติดตามตอนต่อไปด้วยใจระทึกนะคะว่างานนี้ปันปันจะแก้ตัวอย่างไรกับความโป๊ะแตกขั้นสุดยอดครั้งนี้ และแทนคุณจะจัดการกับความลับที่ถูกเปิดเผยกลางสตรีมอย่างไร - พีชชี่เบอร์รี่