อย่ามายิ้มแบบนั้น ผมใจคอไม่ดี

"ถ้านายยังไม่เลิกทำหน้าบูดเหมือนตูดมดแบบนี้ ฉันจะปาไอแพดใส่หน้าแล้วนะแทนคุณ!" เสียงแหลมใสของปันปันที่ปนไปด้วยความหงุดหงิดดังขึ้นกลางห้องซ้อมทีม อีสปอร์ตที่เงียบกริบ เธอตบโต๊ะเบาๆ ก่อนจะจ้องหน้ากัปตันทีมหน้านิ่งที่นั่งกอดอกอยู่ฝั่งตรงข้ามแทนคำตอบ "ปันปัน เธอสเต็ปพลาดไปสองจังหวะในไฟต์เมื่อกี้" แทนคุณตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเย็นเยือกจนคนฟังอยากจะกระโดดเข้าไปหยิกแก้ม "แทนที่จะมาโวยวายใส่ฉัน ไปโฟกัสกับคูลดาวน์สกิลของเธอเถอะ" "โอ๊ย! ก็นี่มันห้องซ้อมนะ ไม่ใช่ห้องผ่าตัด! นายจะตึงเปรี๊ยะไปไหนคะคุณกัปตัน!" ปันปันพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเหลืออด มือเรียวสวยคว้าเมาส์มาควงเล่นประชดประชัน "คนอื่นเขาไปพักกินชานมไข่มุกกันหมดแล้ว เหลือแต่ฉันเนี่ยที่ต้องมานั่งฟังนายบ่นเหมือนแม่ขี้บ่นจนหูจะชา!" แทนคุณถอนหายใจยาว แววตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาจับจ้องไปที่ใบหน้าเนียนใสของหญิงสาวตรงหน้า เขาไม่ใช่คนใจร้าย แต่มาตรฐานของเขามันสูงจนคนรอบข้างแทบจะกระอักเลือด และความจอมซนของปันปันก็เป็นสิ่งที่ทำให้เขารู้สึก 'ควบคุมไม่อยู่' อยู่บ่อยครั้ง "ไปกินชานมซะ" แทนคุณพูดขึ้นสั้นๆ ปันปันชะงัก "หา? นายไล่ฉันเหรอ?" "ฉันบอกให้ไปกิน แล้วกลับมาฝึกต่ออีกหนึ่งชั่วโมง" แทนคุณลุกขึ้นยืน ร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อแจ็คเก็ตทีมสีดำสนิทเดินอ้อมโต๊ะมาหยุดอยู่ข้างๆ เก้าอี้ของเธอ "ถ้ายังทำสเต็ปเดิมพลาดอีก พรุ่งนี้ฉันจะยึดไอดีสตรีมของเธอมาดูเอง...ว่าไปทำอะไรอยู่ถึงไม่มีสมาธิ" ปันปันเบิกตากว้าง พลางเงยหน้ามองคนที่ยืนค้ำหัวอยู่ "นายมันปีศาจ! ร้ายกาจที่สุด!" แทนคุณไม่ได้ตอบโต้ด้วยการด่าทอเหมือนทุกครั้ง เขาก้มหน้าลงมาหาปันปันจนลมหายใจอุ่นๆ รดใบหน้าเธอ ปันปันที่กำลังจะอ้าปากเถียงกลับต้องชะงักค้างไปทันที เมื่อเห็นมุมปากของอีกฝ่ายยกขึ้นเล็กน้อย... ไม่ใช่รอยยิ้มเยาะเย้ย ไม่ใช่ยิ้มมุมปากกวนประสาท แต่มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนจนน่าใจหาย ดวงตาคมคู่นั้นทอประกายวูบหนึ่ง ก่อนจะยิ้มออกมาบางๆ เหมือนคนเผลอตัว "รีบไปสิ... เดี๋ยวฉันซื้อให้" ปันปันรู้สึกเหมือนหัวใจเต้นผิดจังหวะ ใบหน้าของเธอเห่อร้อนขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้ เธอรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง พยายามทำตัวให้ลีบเล็กที่สุดเพื่อซ่อนความประหม่า "อย่ามายิ้มแบบนั้น... ผม... เอ้ย! ฉันใจคอไม่ดีนะ!" ปันปันตะกุกตะกัก พลางหยิบมือถือขึ้นมาแกล้งพิมพ์แชตแก้เขิน *ปันปันตัวจี๊ด: [มินจู! ช่วยด้วย! กัปตันมันโดนของหรือเปล่า ทำไมจู่ๆ ถึงยิ้ม? ยิ้มแบบน่ารักด้วย! ฉันจะบ้าตายแล้ว!]* เสียงแจ้งเตือนแชตจากมินจูดังขึ้นทันที แต่มือของปันปันกลับสั่นจนเกือบทำมือถือร่วง *มินจูสายปั่น: [กรี๊ดดด! แกอย่าบอกนะว่าโดนดาเมจความหล่อกัปตันเข้าให้แล้ว? นี่มันโอกาสทองนะยัยปัน! อ่อยสิคะรออะไร!]* ปันปันถลึงตาใส่หน้าจอ ก่อนจะแอบชำเลืองมองแทนคุณที่เดินไปหยิบแก้วน้ำที่มุมห้องด้วยท่าทางสุขุมนิ่งสนิทเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่นั่นแหละคือสิ่งที่ทำให้เธอปั่นป่วนที่สุด "มองอะไร" แทนคุณหันกลับมาถาม ทั้งที่ยังไม่ได้มอง "เปล่า! ใครมอง!" ปันปันรีบกดล็อกหน้าจอมือถือทันทีจนเกือบพลาดกดส่งแชตผิดห้อง เธอกำลังจะถอนหายใจโล่งอกที่รอดพ้นมาได้ แต่ทว่า หน้าจอที่เธอกดล็อกพลาดไปนั้น มันกลับแสดงผลแชตที่เธอกำลังพิมพ์ค้างไว้ส่งไปยัง 'แทนคุณ' โดยตรง! ปันปันตาค้างเมื่อเห็นสัญลักษณ์ติ๊กถูกสีฟ้าขึ้นโชว์หน้าจอทันทีที่ส่งออกไป *ปันปันตัวจี๊ด: [กัปตันมันโดนของหรือเปล่า ทำไมจู่ๆ ถึงยิ้ม? ยิ้มแบบน่ารักด้วย! ฉันจะบ้าตายแล้ว!]* แทนคุณชะงักไปที่มุมห้อง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ข้อความที่เด้งขึ้นมาบนหน้าจอของเขาทำให้ร่างสูงหยุดนิ่งไปทันที ความเงียบเข้าปกคลุมห้องซ้อมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันเป็นความเงียบที่กดดันและเต็มไปด้วยกระแสไฟฟ้าที่มองไม่เห็น แทนคุณค่อยๆ หันกลับมามองปันปันที่ตอนนี้อยากจะแทรกแผ่นดินหนี รอยยิ้มที่เมื่อครู่ยังดูใจดี บัดนี้กลับกลายเป็นรอยยิ้มกึ่งเอ็นดูกึ่งท้าทาย "ใจคอไม่ดี... งั้นเหรอครับปันปัน?" ปันปันตัวแข็งทื่อ ร่างกายเหมือนถูกแช่แข็งเมื่อกัปตันหน้านิ่งเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ พร้อมกับแววตาที่อ่านไม่ออกเลยว่าหลังจากนี้เขาจะทำอย่างไร ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อนะคะว่าปันปันจะแก้ตัวอย่างไรกับความโป๊ะแตกครั้งนี้ - พีชชี่เบอร์รี่