ซ้อมเข้มข้นจนคนบ่นเริ่มละลาย

เสียงคลิกเมาส์รัวๆ และเสียงคีย์บอร์ดกลไกดังสนั่นแข่งกับเสียงแอร์ในห้องซ้อมทีม *Apex Legends* ยามตีสองครึ่ง มันคือช่วงเวลาที่โลกภายนอกหลับใหล แต่โลกในจอคอมพิวเตอร์กำลังลุกเป็นไฟด้วยหยดเหงื่อและความกดดัน “ปันปัน เลิกเอาตัวละครไปวิ่งให้กระสุนสาดเล่นซะทีค่ะ ถ้ายังตายโง่ๆ แบบนี้อีกรอบ พี่จะยึดคีย์บอร์ดแล้วบังคับให้นอนคว่ำหน้าบนโต๊ะซ้อมสิบนาทีจริงๆ ด้วย” เสียงทุ้มต่ำติดดุของแทนคุณดังขึ้นเรียบๆ แต่ทรงพลังพอจะทำให้สตรีมเมอร์สาวปากแจ๋วอย่างปันปันต้องเบะปากใส่จอจนหน้ายู่ “โหย กัปตันคะ! ก็จังหวะนั้นมันจวนตัวนี่นา ใครจะไปคิดว่าตี้ฝั่งนั้นจะแอบซุ่มอยู่หลังพุ่มไม้เหมือนโจรปล้นควายป่าล่ะคะ อีกอย่าง ปันไม่ได้ตายโง่สักหน่อย ปันแค่... เสียสละชีพเพื่อชาติเพื่อเช็กพิกัดให้ทีมต่างหากเล่า!” ปันปันเถียงคอเป็นเอ็น นิ้วเรียวรีบพิมพ์ข้อความหยิกแกมหยอกลงในแชตกลุ่มเพื่อกลบเกลื่อนความผิดที่ตัวเองพลาดท่าโดนยิงน็อกเอาต์ติดต่อกันเป็นตาที่สาม [PanPan_ : พี่แทนคุณขา ใจร้ายจังอ่าาา รังแกผู้หญิงตัวเล็กๆ น่ารักๆ แบบนี้ ระวังขึ้นคานไม่รู้ด้วยน้าาา 🥺👉👈] [TanKhun : ตัวเล็กตรงไหน น้ำหนักขึ้นสองกิโลเพราะชาบูรอบดึกไม่ใช่เหรอครับ แล้วก็... เลิกส่งสติกเกอร์แมวทำหน้ากวนประสาทใส่หน้าจอได้แล้ว มีเวลาว่างพิมพ์เล่นขนาดนี้ แปลว่าแรงยังเหลือ งั้นเพิ่มแมตช์ซ้อมอีกห้ารอบค่ะ] [PanPan_ : อ้าวเฮ้ย! ไม่แฟร์นี่นา! พี่แอบส่องตาชั่งหนูเหรอเนี่ย! ヽ(#`Д´)ﾉ] ปันปันหันขวับไปค้อนใส่ร่างสูงที่นั่งอยู่โต๊ะคอมพิวเตอร์ตัวถัดไป แทนคุณในยามนี้ไม่ได้สวมฮู้ดปิดบังใบหน้าเหมือนตอนเจอภายนอกทั่วไป เส้นผมสีดำสนิทถูกเสยขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นหน้าผากและสันจมูกคมสันที่ดูดึงดูดสายตาเป็นบ้า แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนเข้ากับดวงตาคู่คมที่กำลังจดจ้องอยู่กับสถิติการเล่น ทำเอาคนมองถึงกับเผลอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก บ้าจริง... นี่เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย! ปันปันรีบสะบัดหัวไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปทันทีเมื่อนึกถึงปมในตอนที่แล้ว—ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตั้งแต่เธอก้าวเข้ามาในสังกัดนี้ จนถึงโปรแกรมการซ้อมสุดโหดหินที่แทนคุณจัดให้ มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่มันคือแผนการ... แผนการร้ายกาจบางอย่างที่กัปตันหนุ่มจอมเผด็จการคนนี้จงใจวางเอาไว้เพื่อดึงเธอให้อยู่ในกำมือ! แต่คำถามคือ... ทำไมล่ะ? “มองหน้าพี่แบบนั้น มีอะไรอยากฟ้องใหม่อีกหรือเปล่าครับ หรือว่าเพิ่งสำนึกได้ว่าฝีมือตัวเองยังห่างชั้นกับโปรเพลเยอร์เยอะ” แทนคุณเอ่ยขึ้นโดยไม่ต้องหันมามองด้วยซ้ำ ราวกับเขามีตาหลังติดไว้ “เปล่าซะหน่อยค่ะ! ปันแค่กำลังคิดว่า... แผนการฝึกมโหฬารที่พี่ตั้งใจเคี่ยวเข็ญปันเนี่ย แท้จริงแล้วพี่แอบวางแผนจะทรมานปันให้เฉาตายคาคอมพิวเตอร์ หรือว่าแอบพิศวาสความน่ารักของปันจนอยากหาข้ออ้างอยู่ใกล้ๆ กันแน่คะกัปตัน” ปันปันสวนกลับทันควัน ใช้ลูกบ้าและความกวนประสาทเข้าสู้เพื่อปิดบังจังหวะหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ แทนคุณชะงักมือที่กำลังพิมพ์แป้นพิมพ์ เขาค่อยๆ หมุนเก้าอี้หันมาเผชิญหน้ากับเธอเต็มตา รอยยิ้มมุมปากที่หาดูยากปรากฏขึ้นช้าๆ แววตาคมกริบที่มักจะจริงจังและดุใส่เธอเสมอในยามนี้กลับฉายแววระยิบระยับบางอย่างที่อ่านไม่ออก ห้องซ้อมที่เคยมีเสียงคีย์บอร์ดคำราม ตอนนี้กลับเงียบสงบลงอย่างประหลาด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ ความเงียบยามตีสามครึ่งสร้างบรรยากาศสีชมพูจางๆ ขึ้นมาโอบล้อมรอบตัวพวกเขาราวกับมีมนต์สะกด “ถ้าบอกว่าเลือกอย่างหลัง... ปันจะเชื่อไหมล่ะครับ” เสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยออกมาอย่างนุ่มนวลทำเอาสติของปันปันกระเจิงไปไกลลิบ สมองที่เคยประมวลผลเกมระดับโปรชัตดาวน์ลงทันที ปากอ้าพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องยกมือขึ้นมาพัดวีแก้เขิน “พะ... พูดบ้าอะไรเนี่ยค่ะ! ดึกมากแล้วนะ พี่เบลอเหรอถึงได้มาหยอดมุกเสี่ยวๆ แบบนี้ ปันไม่หลงกลหรอกย่ะ!” ปันปันโวยวายกลบเกลื่อน น้ำเสียงสั่นพร่าจนน่าเกลียด “ไม่ได้เบลอครับ... และก็ไม่ได้ล้อเล่นด้วย” แทนคุณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ข้างเก้าอี้ของเธอ โน้มตัวลงมาเล็กน้อยจนใบหน้าคมคายอยู่ใกล้แค่เอื้อม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสมกับกลิ่นอายความสะอาดลอยเข้ามาชวนให้หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำ “ที่ยอมเหนื่อยมานั่งเฝ้า ดุ เอาแต่ใจ และวางแผนทุกอย่าง... ก็เพื่อให้ปันปันคนนี้เก่งพอที่จะยืนอยู่ข้างๆ กันในฐานะตัวจริง ไม่ใช่แค่ตัวสำรองที่รอวันถูกเขี่ยทิ้ง... เข้าใจไหมครับ เด็กดื้อ” คำพูดที่จริงจังและอ่อนโยนในเวลาเดียวกันทำเอาปันปันถึงกับพูดไม่ออก เธอนั่งนิ่งค้าง เผลอสบตากับดวงตาคู่คมที่เต็มไปด้วยความจริงใจคู่นั้น ความโกรธเคืองเรื่องแผนการถูกวางไว้เมื่อตอนก่อนหน้ามลายหาย Sไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นซ่านลึกที่เอ่อล้นอยู่ในอก มือเรียวของแทนคุณเอื้อมมาขยี้ผมของเธอเบาๆ อย่างเอ็นดู สัมผัสที่อบอุ่นนั้นทำให้ปันปันแทบอยากจะมุดแผ่นดินหนีด้วยความเขินอาย เธอกำชายเสื้อตัวเองแน่น พยายามจะหาคำพูดกวนๆ มาแก้เขินตามสไตล์เดิม แต่ทว่า... *ก๊อกๆๆ!* เสียงเคาะประตูกระจกห้องซ้อมดังขึ้นขัดจังหวะบรรยากาศสีชมพูอย่างไม่รู้กาลเทศะ ปันปันสะดุ้งสุดตัวรีบผลักอกแทนคุณให้ออกห่างทันที ขณะที่กัปตันหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดเวลาสำคัญ แทนคุณหันไปมองยังบานประตูด้วยสายตาพิฆาต ก่อนจะต้องชะงักกึกเมื่อเห็นเงาร่างคุ้นเคยของใครบางคนยืนยิ้มแป้นอยู่หลังกระจกใส พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนในมือถือของปันปันที่เด้งขึ้นมาพอดี [MinJu_Official : อุ๊ย! ขัดจังหวะโปรเจกต์ปลูกต้นรักรอบดึกหรือเปล่าคะคุณเพื่อนรัก พอดีชั้นแวะเอาชานมไข่มุกมาส่ง... แต่ดูท่าทางแกคงอิ่มอกอิ่มใจจนไม่ต้องกินอะไรแล้วมั้งเนี่ย ฮั่นแน่! 👀✨] ปันปันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบหันกลับไปมองหน้าแทนคุณที่ตอนนี้มุมปากกระตุกเล็กน้อยด้วยความระอา ก่อนที่ประตูห้องซ้อมจะถูกผลักเปิดออก พร้อมกับการปรากฏตัวของบุคคลที่สามที่จะเข้ามาพลิกสถานการณ์ทุกอย่างให้วุ่นวายยิ่งกว่าเดิม! --- ขอขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความป่วนชวนอมยิ้มของคู่กัดคู่นี้ แล้วมาลุ้นตอนต่อไปด้วยกันนะคะ! - พีชชี่เบอร์รี่