เมื่อกัปตันกลายเป็นคนขี้หยอด

"พี่แทนคุณ! จะส่งรูปพุงหลามๆ ของน้องหมามาในแชตทีมเพื่ออะไรคะเนี่ย? มันกวนสมาธิคนซ้อมนะรู้ไหม!" ปันปันพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ จนปอยผมหน้าม้าปลิวว่อน เธอแทบอยากจะทุ่มไอแพดทิ้งลงบนโต๊ะไม้ในคาเฟ่เจ้าประจำ ถ้าไม่ติดว่าเจ้าของแชตที่ส่งรูปน้องคอร์กี้พุงกางตัวนั้นมา คือกัปตันทีมอีสปอร์ตสุดเนี๊ยบที่เพิ่งจะตำหนิเธอเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนเรื่องการวางตำแหน่งตัวละครผิดพลาด นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ตอบโต้กลับไปอย่างรวดเร็ว ตามสไตล์คนปากจัดที่ยอมไม่ได้ **PunPun_Official:** [สติกเกอร์หมีถือป้ายห้ามเข้าเขตแดน] **PunPun_Official:** กัปตันคะ ถ้าว่างมากขนาดเอารูปน้องหมามาสแปมแชตทีม ช่วยไปตรวจตารางซ้อมของพวกตัวสำรองหน่อยไหมคะ? อย่ามาทำให้เสียสมาธิคนจะทำคะแนน! ไม่ถึงสามวินาที ข้อความตอบกลับก็เด้งขึ้นมา... ความเร็วระดับนี้นี่มันหุ่นยนต์ชัดๆ! **TanKun_Captain:** ก็เห็นช่วงนี้เราซ้อมหนักจนหน้าบูดเหมือนน้องหมาในรูป **TanKun_Captain:** เลยอยากให้พักบ้าง **TanKun_Captain:** หรือว่า... เขินที่เห็นผมแกล้ง? ปันปันชะงัก นิ้วที่กำลังจะพิมพ์ด่าค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นผิดจังหวะเหมือนจังหวะเกมรัวคอมโบที่พลาดเป้าไปนิดเดียว "เขินบ้านพี่สิ! ใครเขาเขินกัปตันจอมเนี๊ยบกัน!" เธอพึมพำกับตัวเอง พยายามควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติ ทั้งที่ใบหูเริ่มเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ "แก... ยิ้มอะไรของแกน่ะปัน?" มินจูที่นั่งดื่มโกโก้อยู่ฝั่งตรงข้ามถามพลางหรี่ตาจับผิด "เห็นแชตพี่แทนแล้วหน้าแดงเชียว ไหนขอดูหน่อยสิว่ากัปตันสุดหล่อเขาว่าไง" "ไม่มีอะไร! ยุ่งน่ามินจู!" ปันปันรีบคว่ำหน้าจอไอแพดลงทันที ก่อนจะคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดูดจนหมดแก้วแก้เขิน "อุ๊ยตาย... อาการคนเก็บอาการไม่อยู่" มินจูหัวเราะคิกคัก "ช่วงนี้กัปตันเขามาแปลกนะ ปกติเห็นบ่นเรื่องระเบียบวินัยเป็นไฟ แต่พักนี้ดูขยันหยอดเหมือนโดนโปรแกรมเมอร์เขียนโค้ดใส่หัวใจมาใหม่เลยแฮะ" ปันปันเม้มปากแน่น เธอเองก็รู้สึกได้ถึงความเปลี่ยนไปนั้น แทนคุณในวันวานคือคนที่เธอต้องคอยหลบสายตาดุๆ เวลาเล่นพลาด แต่แทนคุณคนนี้... คนที่ส่งข้อความมาตอนตีสองเพื่อบอกว่า 'นอนได้แล้ว พรุ่งนี้ถ้าตื่นสายผมจะไปปลุกถึงห้อง'—มันไม่ใช่กัปตันที่เธอรู้จัก! ขณะที่เธอกำลังจะหาเรื่องแก้เขินด้วยการโพสต์รูปลงสตอรี่ประจานกัปตันจอมหยอด เสียงแจ้งเตือนสายเรียกเข้าก็ดังขึ้น เป็นสายตรงจากแทนคุณ ปันปันลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะกดรับด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูแข็งกร้าวที่สุด "มีอะไรคะกัปตัน ถ้าจะโทรมาปั่นหัวกันขอบอกว่าเสียเวลาค่ะ" "ออกมาข้างนอกหน่อยสิ" เสียงทุ้มต่ำของปลายสายดังลอดเข้ามาด้วยความนิ่งสนิท "ผมอยู่หน้าร้าน" "ห๊ะ? มาทำไมคะ!" "มาทวงสัญญา... สัญญาที่ว่าถ้าวันนี้ปันซ้อมผ่านเกณฑ์ ผมจะพาไปเลี้ยงข้าวไง" ปันปันเบิกตากว้าง เธอจำได้แม่นว่าไม่ได้ตกลงอะไรแบบนั้น! กัปตันคนนี้มันร้ายกาจขึ้นทุกวัน เธอคว้ากระเป๋าแล้วรีบลุกขึ้นทันที ทิ้งให้มินจูนั่งหัวเราะร่าอยู่ข้างหลังอย่างสะใจ เมื่อก้าวออกไปหน้าร้าน ภาพของชายหนุ่มร่างสูงในเสื้อฮู้ดสีดำสนิทที่ยืนพิงรถสปอร์ตคันหรูอยู่ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาต้องเหลียวมอง แทนคุณไม่ได้ดูเนี๊ยบเหมือนตอนอยู่สนามแข่ง แต่เขากลับดูมีเสน่ห์แบบดิบๆ และดูผ่อนคลายกว่าที่เคยเห็น "มาเร็วดีนี่" แทนคุณยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ดูเหยียดหยามเหมือนทุกครั้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำเอาปันปันไปไม่เป็น "พี่แทน... พี่ไปเอาความมั่นหน้ามาจากไหนว่าหนูจะยอมมาด้วย?" ปันปันทำใจดีสู้เสือ พยายามกลบเกลื่อนความประหม่าด้วยการกอดอก แทนคุณไม่ตอบ เขาขยับเข้ามาใกล้จนปันปันต้องถอยหลังไปชนกับกระจกร้าน ความสูงที่ต่างกันทำให้เขาต้องก้มลงมามองเธอในระดับสายตา "ก็เห็นแชตตอบกลับเมื่อกี้... ดูท่าทางจะหงุดหงิดที่ผมไม่ไปหาถึงที่มากกว่า" "ไอ้...!" "ไปกันเถอะ ผมจองร้านไว้แล้ว" เขาไม่รอให้เธอได้โต้ตอบ มือหนาถือวิสาสะคว้าข้อมือเธอไว้เบาๆ แล้วดึงให้เดินตามไปที่รถ ตลอดทางที่นั่งในรถ ความเงียบงันที่แสนอึดอัดแต่กลับอบอุ่นอย่างประหลาดปกคลุมไปทั่ว แทนคุณดูตั้งใจขับรถมากจนปันปันไม่กล้าชวนคุย แต่สายตาของเขามักจะเหลือบมองเธอผ่านกระจกมองหลังอยู่บ่อยครั้ง ยิ่งทำให้หัวใจที่เต้นผิดจังหวะของเธอยิ่งโหมกระหน่ำเหมือนโดนอัลติเมตใส่ "ทำไมวันนี้ดูใจดีจัง" ปันปันตัดสินใจโพลงถามออกมาทำลายความเงียบ แทนคุณชะลอรถติดไฟแดง เขาหันมามองเธอเต็มตา สายตาที่เคยดุจ้องจับผิดเปลี่ยนไปเป็นความอ่อนโยนที่แฝงความจริงจัง "เพราะเห็นเราพยายามมากเกินไปไง... บางทีปันก็แบกรับอะไรไว้คนเดียวมากเกินไปนะ รู้ตัวไหม?" ประโยคนั้นทำเอาปันปันนิ่งงัน เธอเป็นคนปากจัดที่ใช้เกมเป็นเกราะกำบังเสมอมา ไม่เคยมีใครสังเกตเห็นว่าภายใต้ความกวนประสาทนั้น เธอแบกความกดดันในฐานะสตรีมเมอร์ไว้มากมายแค่ไหน "พี่แทน..." "ไม่ต้องพูดอะไรหรอก" แทนคุณยื่นมือมาขยี้ผมเธอเบาๆ ก่อนจะหันไปมองถนนต่อ "แค่อยากให้รู้ว่า... ในทีมนี้ไม่ได้มีแค่ปันที่ต้องรับผิดชอบทุกอย่าง มีผมอยู่ด้วยทั้งคน" คำพูดนั้นช่างเรียบง่าย แต่มันกลับทลายกำแพงในใจปันปันจนพังไม่เป็นท่า เธอแอบหันหน้าไปมองนอกหน้าต่างเพื่อซ่อนรอยยิ้มที่ห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกที่เคยตีกันยุ่งเหยิงเริ่มก่อตัวเป็นความอบอุ่นที่เธอไม่เคยสัมผัสมาก่อน รถหยุดลงหน้าสวนสาธารณะลับๆ ที่มีแสงไฟประดับประดาอย่างสวยงาม แทนคุณจอดรถแล้วลงมาเปิดประตูให้เธออย่างสุภาพบุรุษ เขาจูงมือเธอเดินเข้าไปข้างใน ลึกเข้าไปจนถึงจุดที่ห่างไกลจากความวุ่นวาย "ที่นี่... สวยจัง" ปันปันพึมพำ "ผมรู้ว่าที่นี่เหมาะกับการพักผ่อน" แทนคุณหยุดเดิน แล้วหันมาเผชิญหน้ากับเธอ "แต่ที่จริง... ผมมีเรื่องอยากจะบอกปัน เรื่องที่ผมไม่ได้แชตไปบอกในไลน์" "เรื่องอะไรคะ? เรื่องตารางซ้อมเหรอ?" ปันปันแกล้งถามเฉไฉ ทั้งที่รู้ดีว่าบรรยากาศแบบนี้มันไม่ใช่เรื่องงานแน่ๆ แทนคุณขยับเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดรินบนใบหน้า แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจังจนน่ากลัว "ปันปัน... ผมไม่ได้อยากเป็นแค่กัปตันที่คอยสั่งงานเราหรอกนะ" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้จนจมูกเกือบจะชิดกัน ปันปันตัวแข็งทื่อ สมองประมวลผลอะไรไม่ทันอีกต่อไป "แล้วพี่อยากเป็นอะไร?" เธอถามเสียงสั่น แทนคุณยกมือขึ้นทัดปอยผมที่ปรกหน้าเธอ สายตาคู่นั้นจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอเหมือนจะค้นหาความจริงบางอย่าง ก่อนที่เขาจะกระซิบข้างหูเธอด้วยเสียงที่แหบพร่า "ถ้าผมบอกว่าผมอยากเป็น 'คนดูแล' ให้กับคนปากจัดอย่างปัน... ปันจะว่ายังไง?" ปันปันหน้าแดงวาบเหมือนไฟลุกท่วม เธอเพิ่งจะอ้าปากเตรียมด่าแก้เขิน แต่ทว่า... จู่ๆ เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ในกระเป๋าเธอก็ดังรัวจนน่าตกใจ! ไม่ใช่ข้อความปกติ แต่มันคือการแจ้งเตือนจาก 'มินจู' ที่ส่งรูปแคปหน้าจอแชตกลุ่มของทีมอีสปอร์ตมาให้... ในนั้น แทนคุณเพิ่งจะพิมพ์ข้อความทิ้งไว้ก่อนที่จะขับรถมารับเธอว่า: *'ถ้าวินาทีนี้ผมจีบปันปันจริงๆ พวกนายคิดว่าผมจะโดนตบกี่ที?'* ปันปันตาโต รีบเงยหน้ามองคนตรงหน้าทันที แต่แทนคุณกลับยิ้มบางๆ เหมือนจงใจให้เธอเห็นมันตั้งแต่แรก... ในจังหวะนั้นเอง ชายร่างสูงอีกคนในชุดเสื้อแจ็กเก็ตทีมคู่แข่งที่เธอจำได้แม่นว่าเป็น 'อดีตคู่ปรับ' ของแทนคุณ ก็ก้าวออกมาจากหลังต้นไม้ใหญ่ พร้อมกับสมาร์ทโฟนที่กดบันทึกวิดีโออยู่เต็มหน้าจอ! "แหม... กัปตันสุดเนี๊ยบสารภาพรักกลางสวนแบบนี้ ถ้าคลิปนี้หลุดไป... ทีมเราจะเสียศูนย์หรือจะได้คู่รักคู่ใหม่กันแน่ครับ?" หัวใจของปันปันแทบหยุดเต้น เมื่อตระหนักได้ว่าทุกอย่างเป็นแผนการที่ถูกวางไว้ หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของมหกรรมความวุ่นวายครั้งใหญ่ที่เธอไม่อาจหลีกหนีได้อีกต่อไป! พีชชี่เบอร์รี่ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ยังคงติดตามความสัมพันธ์ของทั้งคู่มาถึงตอนนี้นะคะ!