หลงทางในมหาลัยยังไม่แย่เท่าหลงรัก

“นี่นาย! จะพาไปไหนเนี่ย บอกว่าเดินเองได้ไงเล่า! คนมองกันทั้งคณะแล้วนะ!” ปันปันโวยวายเสียงอุบอิบขณะที่ข้อมือเล็กถูกมือหนาของแทนคุณกุมไว้แน่น เขาไม่ได้สนใจสายตาของบรรดานักศึกษาที่ยืนเกาะกลุ่มกันอยู่ข้างสนามบาสเลยสักนิด ชายหนุ่มยังคงก้าวเดินด้วยจังหวะสม่ำเสมอ ผิดกับเธอที่ต้องกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามแรงดึงจนเกือบจะสะดุดล้มอยู่หลายครั้ง “เดินเอง? สภาพดูเหมือนคนจำทางได้งั้นเหรอ?” แทนคุณหยุดกึกกะทันหันจนคนตัวเล็กที่มัวแต่ก้มมองรองเท้าผ้าใบตัวเองพุ่งเข้าชนแผ่นหลังกว้างเต็มแรง “เนี่ยนะ... ทางไปโรงอาหารที่นายบอกว่า ‘ชัวร์’ ยัยปันปัน เดินมาสิบนาทีแล้วเรายังวนอยู่ที่เดิม... นี่มันหลังตึกคณะวิศวะฯ รอบที่สามแล้วนะ” ปันปันหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะเขินหรอกนะ แต่เพราะความอายล้วนๆ! ก็ใครจะไปคิดล่ะว่างานกีฬามหาลัยปีนี้มันจะจัดอีเวนต์ซับซ้อนจนทางเดินกลายเป็นเขาวงกตขนาดนี้ เธอแค่หลงทิศนิดหน่อยเองมั้ง! “ก็... ก็มันไม่มีป้ายบอกทางนี่นา! นายก็อย่ามาโทษฉันคนเดียวสิ แทนคุณเจ้าของมหาลัยหรือไงถึงต้องรู้ทุกซอกทุกมุม!” เธอสวนกลับ ปากเก่งกลบเกลื่อนความประหม่าที่เริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อถูกนัยน์ตาคมกริบของอีกฝ่ายจ้องมองแบบจับผิด แทนคุณถอนหายใจยาว พลางปล่อยมือจากข้อมือเธอแล้วเปลี่ยนมาเป็นกอดอกแทน “ฉันเป็นกัปตันทีมอีสปอร์ต ไม่ใช่กูเกิลแมพ แต่ถ้าต้องพาคนหลงทางกลับฐานให้ถูก... ก็พอทำได้” เขาพูดทิ้งท้ายแค่นั้น ก่อนจะหันหลังเดินนำไปทางซอกตึกที่ดูเงียบสงัดกว่าปกติ ปันปันรีบเดินตามต้อยๆ ไม่กล้าห่าง พลางหยิบมือถือขึ้นมาเช็กแชตกลุ่มที่มินจูส่งข้อความมาถล่มทลาย *มินจู: มึง! หายไปไหนกันสองคน! หายไปเกินสิบนาทีแล้วนะ อย่าบอกนะว่าไปสวีทกันสองต่อสองในซอกตึก!* *มินจู: [สติกเกอร์คนยิ้มกรุ่มกริ่ม]* ปันปันทำหน้าบึ้ง รีบพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว *ปันปัน: หลงทางโว้ย! ไม่ใช่สวีท! ตอนนี้ไอ้คุณชายแทนคุณกำลังทำตัวเป็นไกด์ทัวร์ผีสิงอยู่เนี่ย!* ยังไม่ทันจะได้กดส่ง นิ้วเรียวยาวของคนข้างหน้าก็เอื้อมมาแตะขอบจอมือถือเธอเบาๆ ปันปันสะดุ้งสุดตัวจนเกือบทำเครื่องร่วง “พิมพ์อะไรนักหนา แชตสำคัญกว่าการหาทางกลับเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามโดยไม่หันมามอง ปันปันรีบเก็บมือถือเข้ากระเป๋ากางเกงทันที “เปล่าสักหน่อย! คุยกับมินจูเฉยๆ ว่าทำไมคนคูลๆ อย่างนายถึงหลงทางเหมือนกัน” แทนคุณหยุดเดินอีกครั้ง เขาหันมาหาเธอช้าๆ แววตาที่เคยนิ่งสงบดูเหมือนจะมีความไหววูบบางอย่างซ่อนอยู่ “ฉันไม่ได้หลงทาง...” “อ้าว? แล้วที่เดินวนมาสามรอบนี่เรียกว่าอะไร?” “เรียกว่าอยากเดินด้วยกันนานๆ ไง” คำพูดหน้าตายถูกพ่นออกมาเหมือนเรื่องดินฟ้าอากาศ แต่ทำเอาปันปันถึงกับชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก หัวใจเจ้ากรรมดันเต้นรัวแรงจนแทบจะได้ยินเสียงดังแข่งกับเสียงดนตรีประกอบงานกีฬาสีที่แว่วมาจากไกลๆ “พูด... พูดบ้าอะไรของนาย!” ปันปันแสร้งตะโกนกลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่แล่นริ้วขึ้นไปถึงใบหู พยายามเดินเลี่ยงไปอีกทาง แต่แทนคุณกลับก้าวเข้ามาขวางไว้ได้ทันท่วงที พื้นที่ระหว่างเขาทั้งสองคนแคบลงจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากร่างกายของกันและกัน “หน้าแดงขนาดนี้... ไม่สบาย หรือว่าเขิน?” เขาก้มลงมาถามใกล้ๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวของคนตรงหน้าทำให้สติของปันปันกระเจิง “ใครเขิน! ฝุ่นมันเข้าตา!” เธอหันหน้าหนี แต่สายตาก็ไปปะทะกับรอยยิ้มมุมปากที่แสนร้ายกาจของเขารอยยิ้มเดียวกับในแชตที่ส่งมาให้เธอเมื่อตอนต้นวัน... รอยยิ้มที่เป็นเหมือนกับดักให้เธอต้องติดกับดักทางใจเข้าอย่างจัง แทนคุณไม่ปล่อยให้เธอได้โอกาสหนี เขาเอื้อมมือไปหยิบเศษใบไม้แห้งที่ติดอยู่บนผมของเธอออกให้ช้าๆ สัมผัสเบาหวิวที่ทำให้คนตัวเล็กแข็งทื่อเหมือนถูกสตั๊น “ถ้าฝุ่นเข้าตา เดี๋ยวฉันเป่าให้... แต่ถ้าเขิน ก็แค่บอกมาตรงๆ ฉันไม่ได้ดุขนาดนั้นสักหน่อย” คำว่า ‘ไม่ได้ดุ’ ของเขามันช่างย้อนแย้งกับฉายา ‘โปรเพลเยอร์สายดุ’ ของเจ้าตัวเสียเหลือเกิน ปันปันกลืนน้ำลายลงคอ พยายามรวบรวมสติที่หลุดลอยไปกลับมา “อย่ามาทำเป็นพูดดีน่า... นายมันกะล่อนชัดๆ” “กับคนอื่นฉันไม่เคยพูดดีด้วยหรอก” เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน “แต่กับเธอ... ดูเหมือนฉันจะคุมจังหวะตัวเองไม่ได้เลยนะ” ปันปันเบิกตากว้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับจังหวะหยอดแบบไม่ให้ตั้งตัวของคนตรงหน้า ทันใดนั้น เสียงตะโกนเรียกชื่อพวกเธอดังแทรกเข้ามาจากทางเลี้ยวของตึก “ไอ้ปัน! ไอ้คุณชายแทน! อยู่ตรงนี้เองเหรอวะ!” เป็นมินจูที่วิ่งหอบแฮ่กเข้ามาพร้อมกับแก๊งเพื่อนในคณะ สีหน้าของเธอเปลี่ยนจากความเร่งรีบเป็นความสงสัยทันทีที่เห็นบรรยากาศแปลกๆ ระหว่างทั้งคู่ “เอ่อ... พวกมึงทำไรกันวะ? ทำไมหน้าแดงกันทั้งคู่?” ปันปันผละออกจากแทนคุณแทบจะทันที พยายามจัดแจงเสื้อผ้าให้เข้าที่ “เปล่า! ไม่มีอะไร! แค่... แค่แดดมันร้อน!” แทนคุณไม่ได้พูดอะไร เขากลับยืนกอดอกมองมินจูด้วยสายตาเรียบเฉยเหมือนเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก่อนที่มินจูจะทันได้ถามอะไรไปมากกว่านั้น หน้าจอมือถือของปันปันที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงก็สั่นรัว แจ้งเตือนแชตส่วนตัวจากแทนคุณเด้งขึ้นมาบนนาฬิกาข้อมือของเธอ *แทนคุณ: [Message]: “กลับไปถึงห้องแล้วอย่าลืมทักมานะ... เพราะดูเหมือนว่า ‘ทางกลับบ้าน’ ของฉันนับจากวันนี้ จะมีแค่เธอคนเดียวแล้วล่ะ”* ปันปันแทบจะหยุดหายใจเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ มือที่ถือโทรศัพท์สั่นระริก เธอเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาไม่ได้หันมามองเธอแต่เดินนำหน้ากลุ่มเพื่อนไปเงียบๆ ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ขยายตัวขึ้นในใจของปันปัน มินจูขยับเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบ “อีปัน! ทำไมไอ้คุณชายมันเดินตัวลอยขนาดนั้นวะ? มึงไปทำอะไรให้เขาของขึ้นหรือเปล่า?” ปันปันหันไปมองแผ่นหลังกว้างของแทนคุณ แล้วก้มลงมองหน้าจอที่ยังโชว์ข้อความหวานเลี่ยนนั้นค้างไว้ เธอไม่ได้ตอบมินจู แต่ในใจกลับสั่นไหวอย่างรุนแรง ราวกับว่ากำแพงที่เธอสร้างไว้ป้องกันใจเริ่มพังทลายลงตั้งแต่วินาทีที่เขากดส่งข้อความนั้นมา... โดยที่เธอยังไม่ทันจะได้เตรียมใจเลยสักนิด! แล้วความวุ่นวายในงานกีฬามหาลัยที่ดูเหมือนจะจบลงด้วยดี กลับกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล... ขอบคุณรี้ดเดอร์ที่น่ารักทุกคนที่คอยติดตามความจี๊ดจ๊าดของปันปันและแทนคุณนะคะ!