ศึกชิงไมค์ไลฟ์สด

หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่สว่างวาบด้วยแสงไฟนีออนสีม่วง-ชมพูจากฟิลเตอร์สตูดิโอสตรีมมิ่ง แต่บรรยากาศในห้องนอนของปันปันตอนนี้ร้อนระอุยิ่งกว่าเตาอบ ข้าวของกระจัดกระจายระביยระบอดเพราะความลนลานขั้นสุด ยอดวิวในไลฟ์สดพุ่งทะยานแตะหลักหมื่นคนในเวลาไม่ถึงห้านาทีหลังจากที่ประกาศคำท้าทายจาก "คิงคองตัวพ่อ" สตรีมเมอร์ปากแจ๋วคู่ปรับประจำแท่นแชมป์ "กรี๊ดดด! มินจู แกช่วยฉันด้วย ยัยตัวแสบั่นทอนกำลังใจฉันทำไมเนี่ย!" ปันปันหวีดร้องใส่โทรศัพท์มือถือที่เปิดสปีกเกอร์โฟนไว้ บนหน้าจอแชตกลุ่มสีเขียว ปรากฏข้อความตัวหนายาวเหยียดจากเพื่อนรัก [มินจูไม่ใช่แม่พระ]: ยะฮู้! ใจเย็นก่อนยัยปัน สตรีมเมอร์สาวพราวเสน่ห์! ก็แกไปท้าเขาออกไมค์ก่อนเองนี่นา สมน้ำหน้า อยากปากดีดีนัก โดนท้า 1v1 ในแมตช์การกุศลแถมถ่ายทอดสดแบบเรียลไทม์ สมใจอยากแล้วมั้งแกรรร! [ปันปันคนสวยขา]: ฉันไม่ได้ตั้งใจพูดเว้ย! มันพิมพ์เร็วกว่าสมอง! แล้วดูนั่นดิ... ชุมชนแชตกำลังปั่นหัวฉันจนหูอื้อไปหมดแล้วเนี่ย ฮือออ ฉันจะเอาหน้าไปไว้ไหนถ้าแพ้คาจอ แถมไอ้หมอนั่นบอกว่าถ้าฉันแพ้ ต้องใส่ที่คาดผมหูแมวเหมียวแล้วร้องเหมียวๆ สามจบกลางสตรีมด้วยนะ! [มินจูไม่ใช่แม่พระ]: โอ๊ย น่ารักจะตาย ฉันกดโหวตให้แกแพ้ไปแล้วหนึ่งกรุบ สู้เขานะเพื่อนรัก รักนะจุ๊บุ "มินจู! อีเพื่อนทรยศ!" ปันปันปะทะคารมกับหน้าจอจนแก้มป่อง ลมหายใจฟوتฟัดด้วยความโมโหปนกังวล เธอไม่ใช่ไก่กาในเกมนี้ ฝีมือเธอก็ติดท็อปเซิร์ฟเวอร์เหมือนกัน แต่ปัญหาคือคู่แข่งคนนี้ขึ้นชื่อเรื่องการอ่านเกมขาดลอยและจิตวิทยาสูงลิ่ว การดวลเดี่ยวต่อหน้าผู้ชมหลายหมื่นคนโดยไม่มีแผนรองรับ มีสิทธิ์หัวใจวายตายก่อนป้อมแตกแน่ๆ ก๊อกๆ! เสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้งตามจังหวะเนี๊ยบๆ ที่คุ้นหู ก่อนที่บานประตูห้องจะเปิดออกโดยไม่ต้องรออนุญาต ร่างสูงโปร่งของกัปตันทีมอีสปอร์ตหน้านิ่งก้าวเข้ามาในห้องด้วยชุดลำลองเสื้อฮู้ดสีดำสนิท ใบหน้าคมคายไร้รอยยิ้มแต่อัดแน่นไปด้วยความดุดันที่ทำเอาปันปันสะดุ้งโหยง แทนคุณยืนกอดอกพิงกรอบประตู ดวงตาสีเข้มกวาดสายตามองหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่รันหน้าจอไลฟ์สดค้างไว้ ก่อนจะเลื่อนมามองเจ้าของห้องที่กำลังนั่งกุมขมับอยู่บนเก้าอี้เกมมิ่ง "เสียงดังไปถึงห้องนั่งเล่นแล้วครับคุณสตรีมเมอร์... อ้อ หรือควรเรียกว่า 'แมวน้อยที่กำลังจะโดนเชือด' ดีล่ะ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะเย้าแหย่นิดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากหยักสวยของชายหนุ่ม "นี่! คนกำลังเครียดนะนายแทนคุณ มาซ้ำเติมกันทำไมเนี่ย!" ปันปันโวยวายเสียงดัง สะบัดหน้าหนีใบหน้าหล่อเหลาที่กวนประสาทเสียจริง "เห็นไหมเนี่ยตาบ้า ไอ้คิงคองนั่นมันท้าดวลฉันออกสื่อ ถ้าฉันแพ้หน้าฉันต้องเอาไปซุกไว้ใต้พรมแน่ๆ นายช่วยฉันหน่อยสิ ในฐานะ... เอ่อ ในฐานะเพื่อนบ้านที่ดีก็ได้เอ้า!" แทนคุณเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เดินสาวเท้าเข้ามาใกล้โต๊ะทำงาน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายสะอาดๆ เจือจางจางกลิ่นไอปูนฝนโชยมาแตะจมูก ปันปันเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติเมื่อร่างสูงโน้มตัวลงมาใกล้จนไหล่แทบจะชิดกัน ดวงตาคมกริบกวาดมองคอมเมนต์วิ่งปรื๋อในสตรีมด้วยความเร็วแสง "เพื่อนบ้านที่ดีเหรอครับ?" แทนคุณทวนคำ เสียงกระซิบพร่าต่ำอยู่ใกล้ใบหูจนปันปันต้องหดคอหนี "ปกติเห็นเรียกผมว่า 'เผด็จการ' 'คุณชายน้ำแข็ง' ไม่ก็ 'ไอ้พี่หน้าดุ' นี่ครับ ทำไมพอเดือดร้อนถึงเปลี่ยนสรรพนามเร็วยิ่งกว่าเปลี่ยนสกินปืนล่ะ หึ" "ก็... ก็สถานการณ์มันพาไปนี่นา!" ปันปันเถียงเสียงอู้อี้ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ทั้งที่ในใจอยากจะหยิกแขนแกร่งสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ "สรุปว่าจะช่วยไหม หรือจะยืนดูฉันโดนแกงหม้อใหญ่หน้าไลฟ์ ถ้าฉันอับอายขายขี้หน้า นายก็พลอยเสียชื่อเสียงฐานะโค้ชกิตติมศักดิ์ที่เคยสอนฉันมาด้วยนะเว้ย!" แทนคุณถอนหายใจเบาๆ อย่างระอา แต่แววตาพราวระยับที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความนิ่งขรึมนั้นกลับฟ้องชัดเจนว่าเขากำลังสนุกกับท่าทีลนลานของเธอขนาดไหน มือหนาเอื้อมไปเลื่อนเก้าอี้อีกตัวมานั่งประกบข้างๆ ปันปันอย่างถือวิสาสะ "ขยับไปสิครับ เก้าอี้ตัวแค่นี้จะนั่งทับตักผมอยู่แล้วนะปันปัน" "ใครจะไปนั่งทับนายฟะ! เพ้อเจ้อ!" ปันปันกระเถิบก้นหนีหน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงใบหู แต่ก็ยอมขยับที่ให้ร่างสูงนั่งลงประจำการหน้าแป้นพิมพ์อย่างจำยอม "โอเค ตั้งใจฟังให้ดีนะตัวแสบ" แทนคุณเปลี่ยนโหมดเป็นโหมดโปรเฟสไชันแนลทันที น้ำเสียงจริงจังขึ้นจนปันปันต้องกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเคือง "ไอ้หมอนั่นถนัดเล่นตัวละครสายปะทะและชอบกดดันเลนตั้งแต่ต้นเกม จุดอ่อนของมันคือความมั่นใจที่สูงเกินไปจนมักจะเผลอเปิดช่องว่างตอนไล่ล่า... ถ้าเธอใช้จังหวะนี้สวนกลับด้วยคอมโบที่ผมเคยสอน รับรองว่ามันได้หงายหลังคาจอแน่" "แล้วถ้าฉันพลาดล่ะ?" ปันปันถามเสียงเบา ดวงตากลมโตช้อนมองคนข้างๆ อย่างไม่มั่นใจ "ผมอยู่ตรงนี้... ไม่มีคำว่าพลาดหรอกครับ" คำพูดเรียบง่ายแต่หนักแน่นราวกับมีเวทมนตร์สะกดทำให้หัวใจของปันปันกระตุกวูบอย่างแรง ความอบอุ่นสายหนึ่งแผ่ซ่านเข้ามาในอกจนเผลอลืมความกลัวไปชั่วขณะ แทนคุณเอื้อมมือมาวางทับลงบนหลังมือเรียวที่สั่นเทาเล็กน้อยบนเมาส์ ความเย็นจากปลายนิ้วของเขาตัดกับความร้อนผ่าวจากผิวสัมผัสของเธอได้อย่างพอิบดี "สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วกดรับคำท้าซะ... เจ้าหญิงแห่งวงการสตรีมเมอร์" แทนคุณกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความท้าทายและแรงดึงดูดที่ปฏิเสธไม่ได้ ปันปันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกตามคำบอก เธอกัดริมฝีปากแน่นก่อนจะคลิกเมาส์ปุ่มซ้ายกด "ยอมรับคำท้า" ท่ามกลางเสียงเฮลั่นของคนดูในแชตที่พุ่งทะยานหลักสองหมื่นคนในพริบตา หน้าจอเกมสตรีมมิ่งเชื่อมต่อเข้าสู่ห้องส่วนตัวของคู่แข่งทันที บรรยากาศการปะทะกำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างดุเดือด ในวินาทีที่หน้าจอโหลดเข้าสู่สนามประลอง และเสียงทักทายกวนๆ ของคู่แข่งดังลอดออกมาจากลำโพง ปันปันยังไม่ทันได้ขยับนิ้ว ข้อความแชตส่วนตัวในโทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นเตือนขึ้นมาเบาๆ ก้มลงมองหน้าจอ... ปรากฏข้อความจากผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ ส่งตรงเข้ามาว่า: [Tan_Khun]: *สู้เขานะครับเด็กดื้อ ถ้าชนะ... ผมมีรางวัลใหญ่ให้* ปันปันเบิกตากว้าง หัวใจเต้นรัวยิ่งกว่าเสียงกลองรบเมื่ออ่านข้อความนั้นจบ แทนคุณหันมามองเธอด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ร้ายกาจที่สุดเท่าที่เธอเคยเห็นมาในชีวิต! ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่ติดตาม "พีชชี่เบอร์รี่" มาจนถึงตอนนี้เลยนะคะ!