ใครบอกว่าผมเกลียดคุณกัน?

"บอกมากี่ครั้งแล้วคะว่าถ้าจะเคาะห้อง กรุณาให้เกียรติลูกบิดประตูบ้านฉันด้วย ไม่ใช่ใช้สันมือทุบแบบนักเลงทวงหนี้บ่อน้ำพุร้อนหน้าปากซอย!" ปันปันตวัดเสียงแว้ดใส่ร่างสูงโปร่งของกัปตันทีมอีสปอร์ตหน้านิ่งที่ถือวิสาสะไขกุญแจสำรอง—ที่เธอเผลอทำตกไว้ในฐานทัพซ้อมเกมเมื่อสัปดาห์ก่อน—เข้ามาในห้องสตูดิโอส่วนตัวของเธอหน้าตาเฉย แทนคุณในชุดฮู้ดสีดำสนิทไม่แม้แต่จะสะดุ้งสะเทือนกับเสียงกรีดร้องระดับแปดเดซิเบลของเธอ เขาแค่ปรายตามองแก้วชานมไข่มุกที่เหลือเม็ดไข่มุกก้นแก้วสามเม็ด ก่อนจะวางถุงกระดาษจากร้านสะดวกซื้อลงบนโต๊ะคีย์บอร์ดอย่างถือวิสาสะ "เธอเลยกำหนดส่งคลิปวิเคราะห์แมตช์รอบคัดเลือกมาสิบสองนาทีกับอีกสี่สิบห้าวินาทีแล้วค่ะ คุณปันปัน" แทนคุณเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ นอกจากรังสีความเนี๊ยบที่แผ่ออกมาจนอุณหภูมิแอร์ในห้องลดฮวบลงสององศา "และในฐานะที่ฉันเป็นหัวหน้าโปรเจกต์ ฉันมีสิทธิ์ตามตัวเคนชิโระจอมโดดร่มทุกประการ" "นี่! ฉันไม่ได้โดดร่มนะยะ แค่สมองมันกำลังแล่นตอนตีสาม เลยตื่นสายตอนเที่ยงนิดหน่อยเอง!" ปันปันรีบคว้าหมอนอิงรูปแมวอ้วนมาปิดหน้าอกหน้าใจที่กำลังกระเพื่อมขึ้นลงด้วยความโมโห พลางส่งสติกเกอร์รูปแมวหน้ากวนส้นเท้าผ่านหน้าจอแท็บเล็ตใส่หน้าเขาแบบประชดประชัน "อีกอย่าง นี่มันห้องนอนฉัน ไม่ใช่ค่ายทหารเกณฑ์ค่ะคุณกัปตันน้ำแข็งไส!" แทนคุณถอนหายใจเบาๆ เปลือกตาคมกริบกะพริบช้าๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาเบดสีพาสเทลอย่างไร้มารยาท ร่างสูงใหญ่ทำให้โซฟาตัวน้อยดูแคบถนัดตา "ถ้าเธอไม่ติดภารกิจต้องไปสตรีมร่วมกับทีมฉันเย็นนี้ ฉันคงไม่ถ่อสังขารมาถึงคอนโดแมวเหมียวจอมขี้เกียจหรอกค่ะ ลุกขึ้นไปอาบน้ำได้แล้ว ทีมเรานัดซ้อมแท็กติกตอนบ่ายสอง" ปันปันแยกเขี้ยวใส่ ขายาวใต้กางเกงขาสั้นลายการ์ตูนเตะอากาศไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ ผู้ชายอะไร หน้าตาดีระดับพระเอกซีรีส์แต่ปากคอเราะร้ายยิ่งกว่าแม่ค้าปลาทูตลาดสด แถมยังชอบทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของตารางชีวิตคนอื่นอยู่เรื่อย ใครได้ไปเป็นแฟนคงต้องเตรียมตัวกินพาราเซตามอลวันละสามเวลาหลังอาหารแน่นอน จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตก็ดังขึ้นรัวๆ บนหน้าจอคอมพิวเตอร์ *(ปิ๊ง! ปิ๊ง!)* **Minju_Kim:** *(สติกเกอร์แมวเต้นระบำ)* อีปัน! แกอยู่กับคุณแทนคุณป่ะเนี่ย? ยัยมินจูคนนี้ตาฝาดป่าววะ เห็นไอจีสตอรี่ของพี่รุจน์ทีมคู่อริลงรูปพวกแกสองคนยืนยื้อกระเป๋าหน้าลิฟท์คอนโด! แรงมากกก ช็อตฟีลตัวมารดาเวอร์! **PanPan_Official:** บ้าบอ! ใครอยู่กับตาบ้าหน้ายักษ์นี่กันยะ แกตาฝาดแล้วยัยมินจู! เขาแค่ผ่านมาแถวนี้แล้วหลงเข้าห้องฉันผิดเหมือนซอมบี้สมองเสื่อมต่างหากเล่า! **Than_K:** *(ส่งสติกเกอร์แมวนิ่งเงียบแต่สายตากดดัน)* ฉันนั่งอยู่ตรงนี้ค่ะ ปันปัน และหน้าจอแท็บเล็ตเธอก็ไม่ได้ปิดกระจกสะท้อนแสงไฟเลยแม้แต่น้อย ปันปันสะดุ้งโหย่งจนหัวเข่าเกือบกระแทกขอบโต๊ะ เธอรีบหันขวับไปมองเจ้าของร่างสูงที่ตอนนี้เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างเหนือกว่า รอยยิ้มมุมปากนิดๆ ที่ปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนเธออยากจะเอาคีย์บอร์ดฟาดหัวเขาสักทีสองที "แอบนินทาฉันในแชตส่วนตัวเหรอคะ หืม?" แทนคุณลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาใกล้โต๊ะทำงานของเธอทีละก้าว บรรยากาศรอบตัวที่เคยเว้นระยะห่างเริ่มบีบแคบลงจนปันปันต้องเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แทบไม่ทัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆปนกลิ่นมินต์สะอาดๆ ลอยเข้าจมูกจนเธอเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "ใครนินทา ไม่มี๊! พูดความจริงต่างหากว่าคุณมัน... เจ้ากี้เจ้าการ!" ปันปันเถียงเสียงแข็ง แม้ว่าหัวใจเจ้ากรรมจะเริ่มเต้นผิดจังหวะจนดังตุบตับราวกับมีกลองชุดมาตั้งอยู่ในอก "เจ้ากี้เจ้าการเหรอคะ..." แทนคุณโน้มใบหน้าลงมาใกล้จนดวงตากลมโตของปันปันต้องเบิกกว้างด้วยความตกใจ ปลายจมูกโด่งรั้นของเธอแทบจะชนกับสันจมูกคมของเขาอยู่รอมร่อ "แล้วที่เธอเคยบอกในสตรีมคราวก่อนล่ะ ว่าชอบผู้ชายสไตล์ดุๆ เคี่ยวๆ แบบฉัน... อันนั้นก็โกหกเหรอคะ?" *เพล้ง!* เหมือนมีเสียงกระจกแตกดังอยู่ในหัว ปันปันอ้าปากพะงาบๆ หน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร้อนผ่าวราวกับโดนน้ำร้อนลวก คำพูดเมื่อสัปดาห์ก่อนที่เธอเผลอพูดเล่นออกไปตอนเมาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อ่อนๆ ในไลฟ์สด ย้อนกลับมาตบหน้าฉาดใหญ่โดยที่เธอไม่ทันตั้งตัว "ฉัน... ฉันพูดตอนไหนยะ! แก๊งคนดูตาฝาด หูแว่ว มโนไปเองทั้งนั้นแหละ!" ปันปันโวยวายกลบเกลื่อน พยายามใช้สองมือผลักอกแกร่งให้ออกห่าง แต่แทนคุณกลับยืนปักหลักนิ่งสนิทราวกับเสาเข็มคอนกรีตเสริมเหล็ก แถมยังรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้ด้วยมือข้างเดียวอย่างง่ายดาย ดวงตาคมกราบกิ่งจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ นัยน์ตาคู่นั้นไม่มีความขี้เล่นเจือปนอยู่เลย มีเพียงความจริงจังบางอย่างที่ส่องประกายวาววับในระยะประชิด จนปันปันรู้สึกราวกับถูกสะกดจิตให้ติดอยู่กับที่ ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวไม่ได้แม้แต่น้อย "ปันปัน..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยเรียกชื่อเธอแผ่วเบา ราวกับกระซิบอยู่ที่ข้างใบหู ความอบอุ่นจากฝ่ามือใหญ่ที่กุมข้อมือเธอไว้ส่งผ่านความสั่นสะเทือนตรงดิ่งเข้าสู่หัวใจ ปันปันเม้มริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวเร็วเสียจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงมัน พยายามจะดึงมือกลับแต่ก็สู้แรงอีกฝ่ายไม่ได้ "ปล่อยนะยะ! จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย คนยิ่งรีบๆ อยู่... อื้อ!" "ถ้าฉันไม่ได้เจ้ากี้เจ้าการกับเธอ แล้วใครจะคอยดูแลยัยตัวแสบที่ไม่ยอมกินข้าวเช้าคนนี้ล่ะคะ?" แทนคุณเอ่ยเสียงนุ่ม น้ำเสียงที่ปกติจะเรียบสนิทและดุดัน กลับเจือความอ่อนโยนเอาไว้จนปันปันแทบละลายคาเก้าอี้ "แล้วก็... เลิกปากแข็งสักทีได้ไหมคะ" ปันปันชะงักงัน ดวงตากลมโตมองสบกับแววตาคู่คมที่ฉายแววความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่กล้าแม้แต่จะตีความ มันชัดเจนเกินกว่าจะเป็นแค่การแกล้งกันเล่น และมันก็อบอุ่นเกินกว่าที่กัปตันทีมอีสปอร์ตสายดุคนนี้จะหยิบยื่นให้ใครง่ายๆ ความเงียบงันโรยตัวปกคลุมไปทั่วห้องสตูดิโอ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ทำงานเบาๆ กับเสียงลมหายใจของคนทั้งคู่ที่สอดประสานกัน ปันปันรู้สึกเหมือนสมองหยุดทำงานไปชั่วขณะ ความกวนประสาทที่เคยมีมลายหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความวูบวาบแปลกประหลาดที่ตีวนอยู่ในช่องท้อง เธออ้าปากทำท่าจะเถียงกลับตามสัญชาตญาณเพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย แต่ริมฝีปากกลับเม้มเข้าหากันแน่นเมื่อแทนคุณขยับใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนริมฝีปากของเขาเกือบจะปัดผ่านแก้มเนียนที่กำลังขึ้นสีแดงจัด "เอ่อ... นี่คุณ..." ปันปันหลบสายตา กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวจนแทบกระกระเด็นออกมานอกอก "อย่ามา... ใกล้เกินไปนะยะ เดี๋ยวฉัน... ฉันจะฟ้องสมาคมคนรักแมวว่าคุณรังแกสัตว์สงวน!" แทนคุณหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นนุ่มนวลและทรงเสน่ห์เสียจนปันปันรู้สึกเหมือนขาอ่อนแรง เขายอมผละใบหน้าออกห่างเล็กน้อยเพื่อเปิดโอกาสให้เธอได้หายใจ แต่สายตายังคงพินิจพิเคราะห์ใบหน้าแดงก่ำของเธอไม่วางตา "สัตว์สงวนอะไรกันคะ มีแต่แมวขี้โวยวายต่างหาก" แทนคุณยิ้มมุมปาก ยอมปล่อยข้อมือของเธอให้เป็นอิสระ ก่อนจะยื่นมือไปเคาะหน้าผากมนเบาๆ ด้วยปลายนิ้ว "รีบไปอาบน้ำค่ะ ฉันให้เวลาสิบนาที ถ้ายังไม่ออกมา ฉันจะพังประตูห้องน้ำเข้าไปแบกเธอใส่บ่าจริงๆ ด้วยนะปันปัน" พูดจบ เจ้าตัวก็หมุนตัวเดินกลับไปนั่งไขว่ห้างที่โซฟาเบดอย่างไร้ความสำนึก หยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาไถหน้าจอราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทิ้งให้ปันปันนั่งหน้าแดงแจ๋ กำหมัดแน่นด้วยความหมั่นไส้ปนเขินอายจนแทบจะระเบิดตัวตายตรงนั้น *ให้ตายเถอะ! ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อสุขภาพจิตของเธอเกินไปแล้วนะ!* ปันปันสูดหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ คว้าผ้าขนหนูแล้วทำท่าจะเดินหนีเข้าห้องน้ำ แต่จังหวะนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชตส่วนตัวกับแทนคุณก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอแท็บเล็ตที่ยังเปิดค้างไว้ **Than_K:** ใครบอกว่าผมเกลียดคุณกันล่ะครับ... ยัยตัวแสบของผม? ปันปันชะงักฝีเท้า ใบหน้าที่เพิ่งจะหายร้อนกลับแดงซ่านขึ้นมาอีกรอบด้วยความรุนแรง เธอรีบหันขวับกลับไปมองคนตัวสูงที่นั่งยิ้มมุมปากอยู่บนโซฟา แต่แทนที่คุณกลับทำเป็นมองไปทางอื่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น นิ้วเรียวเล็กของปันปันสั่นระริก เธอรีบพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด้วยความลนลานแบบไม่คิดชีวิตด้วยความเขินอายขั้น **PanPan_Official:** ใครเป็นของคุณยะ! ไอ้กัปตันหน้ามึน ฉันเกลียดนายที่สุด—! *(กดส่ง)* *(ปิ๊ง!)* ตายแล้ว! เธอดันเผลอกดส่งคำว่า 'เกลียดนายที่สุด' ไปเต็มๆ แถมยังพิมพ์ด้วยอารมณ์พรั่งพรูจนลืมตัว! ปันปันหน้าซีดเผือด รีบกดค้างที่ข้อความเพื่อจะกดยกเลิกข้อความ (Delete for Everyone) ทันที แต่มันดันขึ้นหน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานขึ้นมาว่า— *(ข้อความนี้ถูกอ่านแล้วโดยคู่สนทนา)* ปันปันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ หันขวับไปมองกัปตันหน้านิ่งที่ตอนนี้กำลังก้มมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเอง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดเจนบนใบหน้าหล่อเหลานั้น ดวงตาสีเข้มเงยขึ้นสบตากับสนิทพร้อมกับริมฝีปากหยักที่ขยับเอ่ยคำพูดไร้เสียงออกมาตรงๆ ว่า... *"ปากแข็ง... ระวังจะโดนทำโทษนะคะ"* หัวใจของปันปันกระตุกวูบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับภาพหน้าจอแชตที่ปรากฏข้อความตอบกลับจากแทนคุณเด้งขึ้นมาทันทีว่า: **"งั้นเหรอคะ? แต่ผมว่า... คุณน่าจะรักผมจนถอนตัวไม่ขึ้นแล้วมากกว่ามั้ง?"** *(โปรดติดตามตอนต่อไป...)* --- ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "พีชชี่เบอร์รี่" มาโดยตลอดนะคะ!