ไอศกรีมกับความเย็นชาที่เริ่มละลาย

"บอกว่าอย่ามองไงเล่า! พีชเชอร์คะ! ถ้าคุณยังไม่เลิกแคปหน้าจอตอนฉันหน้าแตก ฉันจะส่งไวรัสไปกินระบบคลังแสงในเกมของคุณให้หมดตัวจริงๆ ด้วยนะ!" เสียงโวยวายแว้ดๆ ของปันปันดังลั่นห้องนอนที่ตอนนี้รกไปด้วยกล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและแก้วชานมไข่มุกที่ยังไม่ได้ล้าง ทันทีที่เธอได้สติจากการกดปิดสตรีมสดด้วยความลนลานจนเกือบทำโทรศัพท์มือถือราคาแพงร่วงลงไปกระแทกพื้น หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอยังคงค้างภาพยอดวิวหลักหมื่นที่พุ่งกระฉูดพร้อมกับข้อความในแชตที่วิ่งไหลเป็นน้ำตก ยิ่งคิดถึงเสียงหัวเราะทุ้มต่ำนุ่มนวลที่ลอดออกมาจากปลายสายเมื่อครู่ด้วยแล้ว ปันปันก็รู้สึกเหมือนผิวหน้าของตัวเองกำลังถูกนาบด้วยเตารีดร้อนๆ ร่างบางทิ้งตัวลงนอนราบไปกับเก้าอี้เกมมิ่ง สองมือยกขึ้นปิดใบหน้าที่แดงก่ำจนลามไปถึงใบหูด้วยความอับอายขายขี้หน้า ให้ตายเถอะยัยปัน! หลุดฟอร์มระดับตำนานขนาดนี้ จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในวงการสตรีมเมอร์เล่า! [ก็ไม่ได้อยากจะแคปหรอกนะ... แต่พอดีจังหวะนั้นคุณสตรีมเมอร์ตัวแสบทำหน้าเหมือนลูกแมวโดนเหยียบหาง มันก็น่ารักจนอดใจไม่ไหวจริงๆ นี่ครับ] ข้อความแชตจากไลน์ส่วนตัวเด้งขึ้นมาทันทีราวกับเขามีตาทิพย์ น้ำเสียงในตัวหนังสือสะท้อนถึงความขบขันและรอยยิ้มมุมปากที่ปันปันจินตนาการตามได้ทันทีโดยไม่ต้องเห็นหน้า แทนคุณ หรือที่แฟนคลับในวงการอีสปอร์ตขนานนามให้ว่า 'กัปตันปีศาจน้ำแข็ง' กำลังแกล้งเธออย่างสนุกสนานผ่านหน้าจอโทรศัพท์ "ใครลูกแมว! ฉันคือราชินีแห่งทุ่งสังหารต่างหากเล่า! แล้วก็... ห้ามเอาภาพนั้นไปเผยแพร่เด็ดขาดนะยะ ไม่งั้นฉันจะแฉความลับเรื่องที่คุณชอบแอบกินพุดดิ้งรสนมฮอกไกโดตอนตีสองให้คนทั้งทีมรู้แน่!" ปันปันรีบพิมพ์ตอบกลับไปด้วยความเร็วแสง นิ้วเรียวรัวแป้นพิมพ์ราวกับกำลังเล่นเปียโนในโหมดเดือดจัด ถึงแม้ในใจจะเต้นรำด้วยจังหวะที่ผิดเพี้ยนไปหมดตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ [ฮอกไกโดอะไรกัน... ผมไม่ได้กินของหวานพวกนั้นมาเป็นปีแล้วนะ] แทนคุณพิมพ์ปฏิเสธกลับมาทันควัน พร้อมกับส่งสติกเกอร์รูปแมวหน้ามึนทำเป็นไม่รู้ไม่ช้ามาให้อีกหนึ่งกรุ๊ป [แต่ถ้าอยากให้ผมเก็บเป็นความลับจริงๆ... เย็นนี้หลังซ้อมเสร็จ ลงมาเจอผมที่ร้านไอศกรีมหน้าตึกสโมสร ไม่อย่างนั้นภาพตอนคุณสติหลุดเมื่อกี้อาจจะไปโผล่อย่างโดดเด่นบนหน้าฟีดของกลุ่มเพจสตรีมเมอร์ชื่อดังก็เป็นได้นะครับ] "ไอ้... ไอ้คนเจ้าเล่ห์!" ปันปันกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ด้วยความหมั่นไส้ อยากจะปาโทรศัพท์ทิ้งลงถังขยะให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอคิดถึงภาพหน้าจอของตัวเองที่อาจจะกลายเป็นไวรัลมีมชั่วข้ามคืนแล้ว เธอก็ทำได้แค่ฮึดฮัดฟึดฟัดเหมือนแมวเปอร์เซียถูกขัดใจ "เออ! ไปก็ไปสคะ! แค่ไอศกรีมถ้วยเดียว ฉันกินล้างผลาญให้กระเป๋าฉีกเลยคอยดู!" ... บรรยากาศภายในร้านไอศกรีมสไตล์มินิมอลโทนสีพาสเทลอบอุ่นตัดกับความหนาสั่นของเครื่องปรับอากาศด้านนอก ร้านนี้อยู่ไม่ไกลจากตึกฝึกซ้อมของทีมสโมสรอาชีพเท่าไหร่นัก ลูกค้าในร้านค่อนข้างบางตาเนื่องจากเป็นเวลาใกล้ค่ำ ทำให้มุมติดกระจกใสบานใหญ่ค่อนข้างเงียบสงบและเป็นส่วนตัว ปันปันนั่งกอดอกทำหน้ามุ่ยอยู่ฝั่งตรงข้าม สวมฮู้ดสีครีมตัวโคร่งเพื่ออำพรางใบหน้าที่ยังคงมีร่องรอยความเขินหลงเหลืออยู่เล็กน้อย ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองชายหนุ่มร่างสูงโปรดในชุดเสื้อแจ็กเก็ตสีดำสนิทที่กำลังนั่งเปิดดูเมนูในมือด้วยท่าทีสุขุมเรียบร้อย แทนคุณในยามที่ไม่ได้อยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์หรือโต๊ะวางแผนการแข่ง เขามีเสน่ห์แบบผู้ชายอบอุ่นที่ชวนให้เผลอมองโดยไม่รู้ตัว เส้นผมสีเข้มตกลงมาปรกหน้าผากเล็กน้อยทำให้ใบหน้าคมคายนั้นดูผ่อนคลายลงจากโหมดกัปตันจอมโหดที่ลูกทีมต่างพากันหวาดกลัว "มองนานขนาดนี้... จะกินไอศกรีมหรือจะกินหน้าผมกันแน่ครับเนี่ย" แทนคุณเอ่ยขึ้นโดยที่สายตายยังคงไล่สายตาอยู่บนกระดาษเคลือบพลาสติก มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นบางเบาอย่างรู้ทัน "ใครมองคุณกันยะ! ฉันแค่กำลังประเมินว่าคุณจะหลอกเลี้ยงไอศกรีมฉันถ้วยกระจิ๋วหลิวเพื่อเป็นการไถ่โทษเรื่องเมื่อวานหรือเปล่าต่างหากเล่า" ปันปันรีบเบือนหน้าหนีไปมองวิวด้านนอกกระจกทันที สองแก้มเนียนร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อโดนจับไต๋ได้คาหนังคาเขา แทนคุณหัวเราะในลำคอเบาๆ เสียงทุ้มต่ำนั้นก้องกังวานอยู่ในความเงียบเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะวางเมนูลงแล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเธอนิ่ง "สั่งได้ทุกรสตามใจชอบเลยครับ วันนี้กระเป๋าเงินของกัปตันทีมคนนี้ยอมให้คุณสูบจนเกลี้ยงเลยก็ได้... ถือเป็นการขอโทษที่ทำให้คุณสตรีมเมอร์คนเก่งต้องเสียอาการจนเกือบช็อกโลกเมื่อวาน" "ฮึ! พูดดีมีชัยไปกว่าครึ่งนะเนี่ย" ปันปันค้อนขวับใส่หนึ่งที แต่ก็ยอมก้มหน้าลงเลือกเมนูในที่สุด ผ่านไปไม่นานนัก พนักงานสาวก็นำไอศกรีมถ้วยใหญ่ที่ตกแต่งอย่างสวยงามมาเสิร์ฟตรงหน้า ปันปันตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นรสชาติโปรดของตัวเองอย่างช็อกโกแลตเข้มข้นท็อปด้วยบราวนี่และวิปครีมล้นทะลัก ขณะที่แทนคุณสั่งเพียงไอศกรีมวานิลลาธรรมดาๆ รสชาติเรียบง่ายไร้การตกแต่งใดๆ สะท้อนตัวตนความเนี๊ยบและเรียบง่ายของเขาได้อย่างชัดเจน "อื้ม! อร่อยอ่ะ!" ปันปันตักไอศกรีมเข้าปากคำโตจนแก้มตุ่ย ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับด้วยความสุข ความเครียดและความอับอายจากเรื่องเมื่อวานมลายหายไปสิ้นเมื่อเจอของหวานเยียวยาจิตใจ แทนคุณนั่งมองคนตรงข้ามกินด้วยสายตาที่อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด แววตาคมคายคู่นั้นไม่ได้มีความดุร้ายหรือความน่าเกรงขามเหมือนเวลาที่เขาควบคุมการฝึกซ้อมของคนในทีมเลยแม้แต่น้อย มือหนายื่นทิชชูข้ามโต๊ะไปให้อย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อเห็นว่ามีคราบวิปครีมเลอะอยู่ที่มุมปากอิ่มของหญิงสาว "กินเลอะเป็นเด็กๆ ไปได้... โตจนป่านนี้แล้วยังจะให้เช็ดปากให้อีกหรือไงครับ" น้ำเสียงที่เอ่ยออกมามีความเอ็นเจือปนอยู่เต็มเปี่ยม ปันปันชะงักมือที่กำลังถือช้อนค้างไว้ เธอกะพริบตาปริบๆ หัวใจดวงน้อยกระหน่ำเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ความร้อนผ่าวพุ่งขึ้นมารวมกันที่ใบหน้าอีกครั้งในเวลาไล่เลี่ยกัน "ฉัน... ฉันเช็ดเองได้น่า!" เธอรีบคว้ากระดาษทิชชูมาจากมือเขาแล้วถูริมฝีปากตัวเองลวกๆ กลบเกลื่อนความประหม่าที่จู่ๆ ก็พุ่งสูงปรี๊ด แทนคุณไม่ได้ว่าอะไรต่อ เขายกแก้วน้ำอุ่นขึ้นจิบเบาๆ สายตายังคงทอดมองปันปันด้วยรอยยิ้มจางๆ ที่ประดับอยู่บนใบหน้า บรรยากาศรอบตัวของพวกเขาทั้งสองคนในตอนนี้เต็มไปด้วยความเงียบสงบที่แปลกตา ความเย็นชาและกำแพงหนาที่กัปตันหนุ่มมักจะสร้างไว้เพื่อเว้นระยะห่างจากคนรอบข้าง เริ่มหลอมละลายลงช้าๆ ทีละนิดท่ามกลางความหวานเย็นของไอศกรีมบนโต๊ะ "นี่..." ปันปันเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ หลังจากที่จัดการกับไอศกรีมในถ้วยจนเกลี้ยงเกลา เธอนั่งเท้าคางมองหน้าเขาด้วยความสงสัยที่เก็บไว้ในใจมานาน "ทำไม... ถึงยอมตามใจฉันขนาดนี้ล่ะคะ? ปกติคุณดุจะตายไป ใครทำอะไรไม่ถูกใจนิดหน่อยก็เตรียมตัวโดนอบรมยาวเป็นชั่วโมงแล้วนี่นา" แทนคุณวางแก้วน้ำลงช้าๆ เขาสบตากับดวงตากลมโตคู่สวยนั้นตรงๆ ไม่มีท่าทีหลบเลี่ยง ความจริงจังบางอย่างฉายชัดขึ้นในแววตาคู่นั้นจนปันปันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว "เพราะคนอื่น... ไม่ได้ทำให้ความรู้สึกนิ่งๆ ของผมมันปั่นป่วนได้ตั้งแต่แรกเห็นเหมือนคุณหรอกครับปันปัน" คำพูดเรียบง่ายแต่ทรงพลังนั้นทำเอาปันปันสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ลมหายใจสะดุดกักค้างอยู่ในลำคอ ใบหน้าร้อนผ่าวราวกับมีคนเอาไฟมาจี้ใกล้ๆ เธอยังไม่ทันจะได้เรียบเรียงคำพูดเพื่อเถียงกลับตามสไตล์ถนัด โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อฮู้ดของแทนคุณก็สั่นครืดคราดขึ้นมาทำลายบรรยากาศสีชมพูตรงหน้าเสียก่อน แทนคุณขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความขัดใจ เขายกโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอเพียงแวบเดียว สีหน้าผ่อนคลายเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดจริงจังขึ้นมาทันที "มีเรื่องด่วนที่สโมสรเหรอคะ?" ปันปันถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือความกังวลนิดๆ เมื่อเห็นสีหน้าของเขา แทนคุณพยักหน้ารับช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเธอด้วยสายตาที่อ่านยาก "ใช่... ทางผู้บริหารเรียกประชุมด่วนเรื่องการเปลี่ยนแปลงไลน์อัพผู้เล่นตัวจริงก่อนการแข่งรอบชิงชนะเลิศสัปดาห์หน้า" เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับหยิบกระเป๋าเงินขึ้นมาวางธนบัตรไว้บนโต๊ะ "ผมต้องรีบกลับไปเคลียร์เรื่องนี้ก่อน... เดี๋ยวผมเดินไปส่งคุณที่หอพักนะ" "ไม่ต้องหรอกค่ะ! ฉันเดินกลับเองได้ ใกล้แค่นี้เอง คุณรีบไปเถอะ งานสำคัญกว่านะ" ปันปันรีโบกมือปฏิเสธพัลวัน ถึงแม้ในใจจะแอบเสียดายช่วงเวลาดีๆ เมื่อครู่ที่จบลงเร็วเกินไปหน่อย แทนคุณไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาก้าวเข้ามาใกล้เธอยิ่งขึ้น ก้มตัวลงกระซิบเบาๆ ข้างใบหูด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้หัวใจของปันปันกระตุกวูบ "เรื่องของเรายังไม่จบแค่นี้หรอกนะครับ... คืนนี้ หลังผมเคลียร์ธุระเสร็จ ผมจะโทรไปสตรีมสายตรงหาคุณอีกรอบ เตรียมตัวรับมือไว้ให้ดีล่ะ ยัยตัวแสบ" พูดจบเขาก็ส่งยิ้มมุมปากให้เธอทีหนึ่งก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากร้านไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ปันปันนั่งนิ่งค้างอยู่บนเก้าอี้ พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ปันปันยกมือขึ้นกุมแก้มตัวเองที่ร้อนฉ่า รีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเพื่อจะกดส่งข้อความไปต่อว่าคนเจ้าเล่ห์ แต่ปลายนิ้วกลับต้องชะงักกึกทันทีเมื่อหน้าจอแจ้งเตือนข้อความแชตกลุ่มของทีมสโมสรเด้งขึ้นมาพร้อมกับชื่อของบุคคลที่ไม่คาดฝัน—บุคคลที่ควรจะอยู่ที่ต่างประเทศและไม่มีทางรู้เรื่องราวในตอนนี้เด็ดขาด! [สวัสดีครับน้องปันปัน... จำพี่ชายคนนี้ได้หรือเปล่าเอ่ย? พอดีพี่เพิ่งบินกลับมาถึงไทย และได้ข่าวว่าน้องกำลังป่วนหัวใจกัปตันทีมคนเก่งของเราอยู่พอดีเลยนี่นา สนใจไปทานข้าวกับพี่สักมื้อไหมครับ?] — โปรดติดตามตอนต่อไป — ขอบพระคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่านที่อยู่เคียงข้างและสนับสนุน "พีชชี่เบอร์รี่" มาโดยตลอดนะคะ!