ภารกิจตีบวกไอเทมพิชิตใจใคร?

หน้าจอมือถือที่สั่นสะครืนอยู่บนโต๊ะทำงานไม่ได้ทำให้หัวใจของแทนคุณเต้นรัวเท่ากับเสียงเพลงใสๆ ที่ยังคงลอยวนอยู่ในหูจากสตรีมของปันปันเมื่อครู่... ให้ตายสิ ยัยเด็กนี่คิดจะทำอะไรกันแน่ ถึงได้กล้าทิ้งหน้าจอไว้แล้วหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยแบบนั้น นิ้วเรียวยาวกดรับสายจากเบอร์แปลกด้วยความหงุดหงิดระคนเป็นห่วง ทว่าปลายสายกลับไม่ใช่เสียงพูดคุยปกติ หากแต่เป็นเสียงหอบหายใจเบาๆ ปนเสียงคลิกเมาส์รัวๆ และเสียงบ่นพึมพำคนเดียวที่คุ้นเคย (‘ฮالوๆ เทสต์เสียง... พี่แทนคุณคะ อยู่หรือเปล่าเนี่ย!’) "รู้ไหมว่าทำคนอื่นเขาหัวใจจะวาย..." แทนคุณกรอกเสียงทุ้มต่ำลงไปใน [1] โทรศัพท์ด้วยความหมั่นไส้ครึ่งหนึ่ง เป็นห่วงอีกครึ่งหนึ่ง "เล่นเกมบ้าอะไรถึงไม่ดูเวลา ปล่อยให้คนอื่นรอหน้าสตรีมจนเหงือกแห้ง" (‘แหม กัปตันคะ ก็ของแรร์ชิ้นนั้นมันดรอปยากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรนี่คะ! ถ้าปันไม่เฝ้าหน้าจอไว้ มีหวังโดนกิลด์อื่นปาดหน้าเค้กไปแน่ๆ... ว่าแต่รีบมาช่วยกันเลยนะ ดันเจี้ยนชั้นเจ็ดนี่โหดเป็นบ้า ปันใกล้จะไม่ไหวแล้วเนี่ย!’) น้ำเสียงออดอ้อนแกมบังคับนิดๆ ทำเอาคนฟังถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ แทนคุณส่ายหัวเบาๆ กับความหัวรั้นของยัยตัวแสบ แต่สุดท้ายมือหนาก็เอื้อมไปคว้าหูฟังเกมingมาสวมอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเปิดคอมพิวเตอร์และเข้าสู่เกมคู่บุญทันที ภารกิจตีบวกไอเทมพิชิตใจใคร? — บางทีชื่อภารกิจที่ระบบสุ่มให้วันนี้ อาจจะไม่ได้แปลว่าไอเทมในเกมอย่างเดียวเสียแล้วกระมัง ในห้องสตรีมที่ยังคงเปิดค้างไว้ ปันปันกำลังนั่งกุมขมับอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ สภาพหัวยุ่งเหยิงเพราะความเครียดจากการลงดันเจี้ยนระดับนรกแตก ทันทีที่ตัวละครของกัปตันทีมหน้านิ่งอย่าง 'TK_TanKun' ปรากฏตัวขึ้นกลางจอพร้อมกับไอเทมบัฟครบมือ ช่องแชทในสตรีมก็แทบแตกเป็นเสี่ยงๆ ด้วยความฟินของเหล่ามัมแมร์และกองอวยที่ตามมาหวีด *“กรี๊ดดด! กัปตันมาช่วยน้องแล้วแม่จ๋า!”* *“เรือหลวงแล่นแล้วค่ะจังหวะนี้ หวานเจี๊ยบ!”* *“พี่แทนคุณสายเปย์ตัวจริง เสียงจริง น้องปันรอดแล้วโว้ยยย”* ปันปันเห็นข้อความพวกนั้นแล้วอยากจะเอาหัวโขกคีย์บอร์ดให้รู้แล้วรู้รอด ยัยมินจูเพื่อนตัวดีคงเป็นคนคาบข่าวไปบอกเขาแน่ๆ ถึงได้ทำให้กัปตันหน้านิ่งคนนั้นต้องมาตามเช็ดตามล้างให้ถึงที่นี่ (‘มัวแต่นั่งเหม่ออะไรอยู่ปันปัน ขยับตัวละครหลบสกิลบอสเดี๋ยวนี้!’) เสียงดุๆ ผ่านไมโครโฟนดังขึ้น ทรงพลังและเด็ดขาดจนสตรีมเมอร์สาวสะดุ้งสุดตัว รีบกดคีย์บอร์ดรัวยิบเพื่อบังคับตัวละครสายซัพพอร์ตของตัวเองให้หลบการโจมตีวงกว้างของบอสประจำดันเจี้ยนอย่างเฉียดฉิว "ก็มันตกใจนี่คะ! ใครใช้ให้จู่ๆ โผล่มาเล่า..." ปันปันเถียงเสียงอ้อมแอ้ม แต่ก็ยอมวิ่งไปหลบหลังแทงค์ตัวโตของแทนคุณแต่โดยดี "ว่าแต่พี่แทนคุณจะเอาจริงเหรอคะ ดันเจี้ยนนี้อัตราดรอปของแรร์มันแค่ 0.01% เองนะ ลงไปก็เหนื่อยเปล่า" (‘ถ้าฉันไม่มา ยัยเด็กดื้อแถวนี้คงนั่งเล่นจนเช้าแล้วไม่ได้นอนอีกตามเคย... เงียบแล้วซัพพอร์ตฉันดีๆ ปันปัน’) คำพูดเรียบๆ แต่แฝงความใส่ใจแบบซึนๆ นั้นทำเอาปันปันเม้มปากแน่น ซ่อนรอยยิ้มกว้างที่ฉีกจนถึงใบหูไว้ไม่มิด ความเหนื่อยล้าจากการนั่งจ้องหน้าจอกว่าห้าชั่วโมงมลายหายไปในพริบตา เหลือเพียงความอุ่นวาบที่แผ่ซ่านอยู่ในอกอย่างน่าประหลาด บรรยากาศในปาร์ตี้สองคนดำเนินไปอย่างรู้ใจ แทนคุณคุมจังหวะการโจมตีได้อย่างไร้ที่ติ ส่วนปันปันคอยซัพพอร์ตและเติมเลือดให้อย่างแม่นยำ ราวกับว่าพวกเขากลายเป็นร่างเดียวกันในโลกดิจิทัลแห่งนี้ เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงท่ามกลางเสียงคลิกเมาส์และเสียงบ่นงصบของปันปันสลับกับเสียงดุเบาๆ ของแทนคุณ ในที่สุด หน้าจอก็ปรากฏแสงสีทองอร่าม พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนตัวโต *[System: ยินดีด้วย! คุณได้รับไอเทมระดับตำนาน 'Phoenix Tear' สำเร็จ]* "กรี๊ดดดด! ได้แล้วจริงๆ ด้วย!" ปันปันกระโดดโลดเต้นจนเก้าอี้เกือบคว่ำ ลืมภาพลักษณ์สตรีมเมอร์สาวสายคูลไปเสียสนิท "พี่แทนคุณเห็นไหมๆๆ เราทำได้แล้ว!" (‘อืม เห็นแล้ว... เลิกกระโดดได้แล้ว เดี๋ยวก็หัวฟาดโต๊ะหรอก’) แทนคุณหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่อบอุ่นและนุ่มนวลที่สุดเท่าที่ปันปันเคยได้ยินมา ชelทำให้บรรยากาศรอบตัวของเขากับเธอกลายเป็นสีชมพูฟุ้งกระจายจนคนดูในสตรีมพากันพิมพ์แซวไม่หยุด "งั้นถือเป็นรางวัลที่ช่วยกันจนได้ของแรร์..." ปันปันกระแอมเบาๆ ปรับเสียงให้เป็นปกติ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำพักน้ำแรงที่รวบรวมมาทั้งหมด "พรุ่งนี้... ไปกินชาบูกันค่ะ! ปันเป็นเจ้ามือเอง ห้ามปฏิเสธด้วย!" ปลายสายเงียบไปชั่วขณะ จนปันปันเริ่มใจแป้ว กลัวว่าเขาจะปฏิเสธเหมือนทุกที แต่แล้วเสียงทุ้มต่ำก็ตอบกลับมาด้วยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอบิดเบี้ยวไปในทิศทางที่คาดไม่ถึง (‘เปลี่ยนจากชาบูกัน... เป็นไปกินข้าวที่บ้านฉันแทนดีไหม ปันปัน’) ปันปันเบิกตากว้าง หูอื้ออึงจนแทบไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก สมองประมวลผลคำว่า 'ไปกินข้าวที่บ้านฉัน' วนไปซ้ำๆ จนรวนไปหมด ยัยเด็กปากเก่งถึงกับพูดไม่ออก ใบ้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ จนต้องเอามือจับแก้มตัวเองที่ตอนนี้คงแดงแจ๋ไม่ต่างจากมะเขือเทศสุก ในจังหวะที่ปันปันกำลังอ้าปากพะงาบๆ จะตอบอะไรสักอย่าง หน้าจอมือถือของเธอก็เด้งข้อความแจ้งเตือนจากแอปพลิเคชันแชทสีเขียวขึ้นมาเสียก่อน เป็นข้อความจากแทนคุณที่ถูกส่งตรงมาส่วนตัว *[แทนคุณ: ถ้าเขินมาก... พรุ่งนี้มารับฉันที่หน้าคอนโดเลยนะ ยัยตัวแสบ]* ปันปันสะดุ้งเฮือก รีบกดปิดสตรีมสดทันทีด้วยความลนลานจนเผลอกดผิดปุ่ม กลายเป็นว่าหน้าจอถ่ายTยอดวิวค้างไว้ที่ภาพเธอหน้าแดงแจ๋ซบลงกับคีย์บอร์ดอย่างหมดสภาพ ขณะที่เสียงหัวเราะทุ้มต่ำอย่างอารมณ์ดีของกัปตันหน้านิ่งยังคงก้องสะท้อนอยู่ในหูผ่านสายโทรศัพท์ที่ยังไม่ได้วางสาย! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความฟินด้วยกันในตอนนี้นะคะ พีชชี่เบอร์รี่สัญญาว่าตอนหน้าจะเสิร์ฟความฟินให้จิกหมอนขาดกระจุยแน่นอนค่ะ!