นัดกระชับมิตรที่เกือบกลายเป็นนัดเดต

“ยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตกแบบนี้ แปลว่าโปรแกรมพรีเซนต์งานในหัวของกัปตันกำลังรวนอยู่เหรอคะคุณแทนคุณ” ดวงตากลมโตหันขวับกลับมามองหน้าชายหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้แค่เอื้อมทันที ขณะที่แทนคุณเองก็ชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นปฏิกิริยาตื่นตระหนกสุดขีดของเธอ ร่างบางดีดตัวถอยหลังกรูดจนสะโพกไปชนเข้ากับชั้นวางน้ำหอมในร้านมัลติแบรนด์ชื่อดังเกือบคว่ำ ดีที่มือหนาของโปรเพลเยอร์หน้านิ่งคว้าขอบไหล่ของเธอไว้ได้ทันท่วงที ปลายนิ้วอุ่นจัดที่สัมผัสผ่านเนื้อผ้าบางเบาทำเอาปันปันสะดุ้งเฮือกราวกับโดนกระแสไฟอ่อนๆ วิ่งพล่านไปทั่วร่าง “เดินระวังหน่อยสิครับ ตัวก็แค่นี้ ทำไมชอบหาเรื่องเจ็บตัวอยู่เรื่อย” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยดุเบาๆ แต่แฝงความเอ็นดูไว้จนคนฟังต้องรีบปัดมือเขาออกแล้วกอดอกเชิดหน้าหนีทันที กลบเกลื่อนความร้อนผ่าวที่พุ่งขึ้นมาลามเลียพวงแก้มใส ปันปันเม้มริมฝีปากแน่น พยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่มันดันทรยศ เต้นโครมครามเสียจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยินเสียงไปด้วย นี่มันสถานการณ์บ้าอะไรกันเนี่ย! ตอนแรกนัดกันมาเคลียร์เรื่องกลยุทธ์ทีมอีสปอร์ตไม่ใช่หรือไง ทำไมอีตากัปตันหน้าดุถึงพาเธอหลุดเข้ามาในโซนเครื่องสำอางแบรนด์โปรดของเธอได้แถมยังอ้างหน้าตายว่า *'มาซื้อของขวัญวันเกิดให้แม่ แต่เลือกไม่เป็น อยากให้สตรีมเมอร์ตาถึงช่วยดูให้หน่อย'* ให้ตายเถอะ... หน้าตาจริงจังตอนยืนเลือก ลิปสติกสีชมพูพีชกับบลัชออนตลับทองเมื่อกี้ มันชวนให้คนมองคิดไปไกลถึงไหนต่อไหนแล้วว่านี่คือการ 'เดต' นอกรอบชัดๆ! “ฉันไม่ได้ซุ่มซ่ามสักหน่อย แค่ตกใจที่คุณอยู่ใกล้เกินไปต่างหากเล่า” ปันปันสวนกลับเสียงอุบอิบ ดวงตากลมโตกลอกไปมาเพื่อหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาอย่างรู้ทัน “แล้วตกลงจะได้เลือกของขวัญไหมคะ หรือว่าจะเดินวนดูน้ำหอมผู้หญิงโซนนี้ไปจนกว่าร้านจะปิด” “ก็ไม่ได้รีบ... อยากเดินต่อนานๆ ก็ได้นะครับ” แทนคุณยิ้มมุมปากนิดๆ รอยยิ้มร้ายกาจที่นานๆ ทีจะได้เห็นทำเอาปันปันถึงกับหายใจสะดุด เขาจงใจก้าวเข้าไปใกล้กว่าเดิมจนเธอต้องรีบถอยจนหลังชิดกำแพงกระจก “อีกอย่าง... นี่มันเพิ่งเริ่มต้นมื้อเย็นของเราเองนะ ปันปัน” พับผ่าสิ! สรรพนามที่จู่ๆ ก็เปลี่ยนมาเรียกชื่อเล่นเฉยๆ แบบไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำเอาสมองของสตรีมเมอร์สาวประมวลผลแทบไม่ทัน ปกติเขาจะเรียกยัยตัวแสบ ยัยเด็กดื้อ หรือไม่ก็เรียกชื่อเต็มแบบห้วนๆ แต่นี่... น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบอยู่ข้างหูกลับนุ่มนวลเสียจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว ปันปันหน้าร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ เธอรีบยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างของคนตัวโตกว่าให้ออกห่างทันที “ใครเขานับเป็นมื้อเย็นคะ ร้านอาหารญี่ปุ่นจองไว้ตั้งทุ่มครึ่ง นี่เพิ่งจะหโมงเย็นเอง เดินช้อปปิ้งจนกระเป๋าเงินฉันจะฉีกหมดแล้วเนี่ย!” “ก็ถือว่าเป็นการลงทุนสร้างความคุ้นเคยก่อนลงแข่งแมตช์ใหญ่ไงครับ หิวไม่ใช่เหรอ... งั้นไปร้านกันเถอะ” แทนคุณหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างอารมณ์ดี ยอมถอยหลังออกไปให้อย่างง่ายดายแต่โดยดี ก่อนจะยื่นถุงกระดาษแบรนด์เครื่องสำอางที่เพิ่งจ่ายเงินไปเมื่อครู่มาตรงหน้าเธอ “อะ... ฝากถือหน่อยครับ ค่าตอบแทนที่ช่วยเลือก” ปันปันก้มมองถุงในมือสลับกับใบหน้าหล่อเหลาที่ก้มลงมองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย “อะไรเนี่ย? ของขวัญแม่คุณ ทำไมฉันต้องถือ” “ก็อันนั้นลิปสติกสีที่บอกว่าเหมาะกับผิวโทนคุณแม่... ส่วนอันนี้ ให้คุณครับ” แทนคุณพูดหน้าตาเฉยราวกับเป็นเรื่องดินฟ้าอากาศปกติธรรมดา ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กแล้วออกแรงดึงเบาๆ ให้เดินตามไปยังร้านอาหารญี่ปุ่นสไตล์คลาสสิกที่จองไว้ ปันปันยืนแข็งทื่อ สมองประมวลผลช้าไปสามวินาที ก้มมองในถุงกระดาษที่มีลิปสติกอีกแท่งรุ่น Limited Edition สีที่เธอเคยบ่นอุบอิบในไลฟ์สตรีมว่าอยากได้แต่ของหมด ปลายทางความรู้สึกวูบวาบตีรวนขึ้นมาในอกจนแทบหายใจไม่ออก อีตากัปตันหน้านิ่งนี่... ร้ายกาจชะมัด! บรรยากาศภายในร้านอาหารญี่ปุ่นแบบห้องส่วนตัวเงียบสงบ แสงไฟสีส้มสลัวขับเน้นบรรยากาศให้ดูเป็นส่วนตัวเกินกว่าจะเรียกว่าการมากินข้าวกับเพื่อนร่วมทีม ทันทีที่อาหารญี่ปุ่นเซ็ตใหญ่เสิร์ฟลงบนโต๊ะ ปันปันก็รีบคว้าตะเกียบมาคีบซูชิเข้าปากเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่าที่ยังไม่จางหาย “กินระวังหน่อยสิครับ เลอะหมดแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับที่ร่างสูงโน้มตัวข้ามโต๊ะมาใกล้ ปลายนิ้วเรียวยาวเอื้อมมาเกลี่ยเม็ดข้าวที่ติดอยู่มุมปากอิ่มออกให้อย่างแผ่วเบา สัมผัสนุ่มนวลที่แตะลงบนผิวแก้มทำเอาปันปันช็อกค้าง มือที่ถือตะเกียบหล่นลงกระทบจานเสียงดัง *เคร้ง* ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจระคนเขินอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี “คะ... คุณแทนคุณ! มือไม้มาจากไหนเนี่ย ฉันเช็ดเองได้!” ปันปันโวยวายลั่น โหลหน้าแดงแจ๋ลามไปถึงใบหู รีบยกมือขึ้นถูแก้มตัวเองป้อยๆ “หน้าแดงใหญ่แล้วนะ... เขินเหรอครับ” คนแกล้งเลิกคิ้วถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่คนอ่านเห็นแล้วต้องหมั่นไส้ในความแพรวพราวของโปรเพลเยอร์หน “ใครเขิน! ฝุ่นเข้าตาต่างหากเล่า! กินข้าวไปเลยนะ!” สตรีมเมอร์สาวแหวลั่น ปากยื่นปากยาวใส่ด้วยความขัดเขินขั้นสุด พยายามก้มหน้าก้มตาจ้วงอาหารในจานเพื่อหลบสายตากรุ้มกริ่มคู่นั้น จังหวะนั้นเอง โทรศัพท์มือถือบนโต๊ะก็สั่นครืดคราดขัดจังหวะ หน้าจอแจ้งเตือนข้อความจากแอปพลิเคชันแชตยอดฮิตเด้งขึ้นมา เป็นกลุ่มแชตลับแก๊งเพื่อนสนิทที่มินจูจอมปั่นกำลังรัวสติกเกอร์แซวรัวๆ พร้อมข้อความแสบๆ *[มินจูจอมปั่น]: อุ๊ยๆๆๆ เช็คอินร้านอาหารหรูสองต่อสองกับกัปตัน แทนที่จะไปประชุมทีม สรุปนี่คือเดตแรกของหัวหน้าด้อมปันปันกับน้องง쓰 ปะคะเนี่ย? เอ๊ะ หรือขอเป็นแฟนกันแล้ว ส่งซิกด้วยนะเพื่อน!* ปันปันเห็นข้อความนั้นแล้วแทบสำลักซุปในคอ รีบคว้ามือถือขึ้นมาพิมพ์ตอบกลับด้วยความร้อนรนเพื่อแก้ตัว *[PUN_PUN]: บ้าบอ! ใครเดต! มากินข้าวเฉยๆโว้ยยย ยัยมินจู แกหยุดมโนเดี๋ยวนี้เลยนะ!* พิมพ์เสร็จด้วยความรีบร้อนและหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นส่ำ ปันปันกดส่งข้อความไปโดยไม่ทันสังเกตเลยสักนิดว่า... ตัวเองไม่ได้กดส่งเข้าห้องแชตกลุ่มเพื่อนสนิท แต่ดันเผลอกดส่งไปให้แชตส่วนตัวของคนที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอนี่เอง! หน้าจอโทรศัพท์ของแทนคุณสว่างวาบขึ้นมาพร้อมเสียงแจ้งเตือนข้อความใหม่ ชายหนุ่มหยุดชะงัก ชำเลืองมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับสตรีมเมอร์สาวที่ตอนนี้หน้าซีดเผือด รีบคว้ามือถือตัวเองขึ้นมาดูแล้วกรีดร้องในใจด้วยความสติแตก ข้อความที่เธอเพิ่งส่งไปหมาดๆ ปรากฏเด่นชัดอยู่บนหน้าจอแชตของแทนคุณ... *[PUN_PUN]: บ้าบอ! ใครเดต! มากินข้าวเฉยๆโว้ยยย ยัยมินจู แกหยุดมโนเดี๋ยวนี้เลยนะ!* ปันปันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวสั่นเทารีบกดปุ่มยกเลิกข้อความยิกๆ แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะอีกฝ่ายกดเปิดอ่านและขึ้นสถานะ *'Seen'* ไปเรียบร้อยต่อหน้าต่อตา! แทนคุณวางตะเกียบลงช้าๆ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมกริบพินิจมองท่าทีลนลานราวกับแมวตื่นตูมของคนตรงหน้า รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดประกายขึ้นที่มุมปากหยักสวย ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำจะเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน “เดตแรกเหรอครับ?... อืม ฟังดูไม่แย่นะครับ งั้นเรามาตกลงสถานะกันให้ชัดเจนตั้งแต่ตอนนี้เลยดีกว่าไหม ปันปัน?” *(โปรดติดตามตอนต่อไป)* --- *ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและใจฟูไปกับความสัมพันธ์ปั่นปวนของทั้งคู่เสมอนะคะ*