กฎเหล็ก 5 ข้อของกัปตันขี้บ่น

"กระดาษแผ่นเดียวเนี่ยนะ... จะเปลี่ยนชีวิตฉันให้กลายเป็นทาสรับใช้ของนายกัปตันหน้าดุคนนี้" ปันปันส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นใสจ้องมองเอกสารขนาดเอสี่บนโต๊ะไม้สีอ่อนในคาเฟ่สุดชิคอย่างเอาเรื่อง กระดาษแผ่นนั้นถูกเลื่อนมาตรงหน้าเธอด้วยปลายนิ้วเรียวยาวที่สะอาดสะอ้านของแทนคุณ กัปตันทีมอีสปอร์ต 'Phantom' ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและระเบียบวินัยขั้นสุด ชายหนุ่มนั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม เสื้อฮู้ดสีดำสนิทขับให้ผิวของเขายิ่งดูขาวจัด ริมฝีปากหยักสวยเม้มเข้าหากันเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งที่ทำเอาคนฟังอยากจะปาสติกเกอร์รูaลิงก์คว่ำใส่หน้าสักที "ถ้าอยากได้สิทธิ์ลงแข่งในฐานะตัวจริงรอบคัดเลือกโซนเอเชีย... เซ็นซะ" แทนคุณพูดสั้นๆ แต่สายตาคมกริบคู่นั้นไม่มีทีล้อเล่นเลยสักนิด ย้อนกลับไปเมื่อคืนก่อน ประโยคแชตเจ้าเล่ห์ของพ่อคุณที่ส่งมาหยอดกลางกลุ่มรวมพลคนรักเกม ทำเอาปันปันแทบสำลักน้ำเก๊กฮวย *'ว่าที่หวานใจกัปตันทีมคนนี้... ฉันจองตัวไว้เรียบร้อยแล้ว'* ประโยคบ้าบออะไรนั่นทำเอาโทรศัพท์มือถือเกือบหลุดมือตกลงไปจูบพื้นห้องนอน ดีที่ยัยมินจูเพื่อนรักส่งสติกเกอร์กรี๊ดสลบมาแซวรัวๆ จนเธอนอนไม่หลับไปค่อนคืน และตื่นมาเช้านี้ด้วยขอบตาดำคล้ำเป็นหมีแพนด้าแบบนี้แหละ! "นายมันเผด็จการชัดๆ!" ปันปันโวยวายเบาๆ กลัวว่าคนรอบข้างจะหันมามอง แต่สีหน้ายังคงพองลมจนแก้มป่อง "ไหนดูซิ... กฎเหล็กอะไรของนายนักหนา ห้ามตื่นสาย? ห้ามกินขนมกรุบกรอบหน้าคอม? ห้ามด่ากราดในไมค์ระหว่างแข่ง? นายนี่มัน... คุณพ่อคนที่สองรึไงเนี่ย!" "ข้อห้ามพวกนั้นมีไว้เพื่อความเสถียรของทีม" แทนคุณตอบกลับด้วยสีหน้าตายด้าน ราวกับกำลังอธิบายทฤษฎีฟิสิกส์นิวเคลียร์ให้เด็กอนุบาลฟัง "เธอเป็นคนมือไวใจเร็ว ชอบใช้อารมณ์ตัดสินมากกว่าแผน ถ้าไม่มีกฎพวกนี้คอยคุม อีกไม่นานทีมเราคงโดนแบนจากการใช้คำพูดรุนแรงในแชตสาธารณะแน่ๆ" "ฉันแค่วาร์ปไปฟาร์มป่าช้าเดียวเองนะตอนนั้น! ใครใช้ให้ไอ้ตั้มฝั่งตรงข้ามมันพิมพ์มาเยาะเย้ยก่อนล่ะคะ!" ปันปันเถียงคอเป็นเอ็น มือเรียวคว้าปากกาหมึกซึมราคาแพงที่เจ้าตัววางไว้ให้ขึ้นมาหมุนเล่นแก้เขิน "แล้วดูข้อสามสิ... 'ต้องรายงานสถานะทุกสองชั่วโมง' นายนี่มันโรคจิตหรือเปล่าเนี่ย กัปตัน หรือแอบติดกล้องวงจรปิดไว้ที่ห้องฉันสารภาพมาซะดีๆ" แทนคุณไม่ได้ตอบคำถามกวนๆ นั้น รอยยิ้มมุมปากบางเบาปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาทีจนแทบสังเกตไม่ทัน ดวงตาสتูกคมปลาบมองท่าทางฮึดHัดของหญิงสาวด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนไว้ภายใต้มาKนิ่งขรึม "ถ้าไม่อยากเซ็น ก็เดินออกไปจากร้านนี้ได้เลยนะ..." แทนคุณเอ่ยเสียงเรียบ แต่ทว่าทรงพลัง "แต่หมายความว่า... สิทธิ์การเป็นตัวจริงที่ฉันอุตส่าห์ไปเคลียร์กับทางสปอนเซอร์ให้เมื่อคืน ก็คงต้องยกให้คนอื่นแทน" "นี่นาย! ขู่ฉันเหรอ!" ปันปันชะงัก ปากกาในมือเกือบหลุดร่วง ความฝันที่จะได้ขึ้นไปยืนชูถ้วยแชมป์บนเวทีใหญ่ระดับประเทศอยู่ตรงหน้าแล้ว เธอจะมาตกม้าตายเพราะอีโก้ของตัวเองไม่ได้เด็ดขาด หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึกๆ กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยอบอวลอยู่ในบรรยากาศเงียบสงบของร้าน ปันปันช้อนตาขึ้นมองชายหนุ่มที่นั่งกอดอกรอคอยคำตอบอย่างใจเย็น ดวงตาคู่คมของเขามีเสน่ห์บางอย่างที่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า... มันทำให้หัวใจเจ้ากรรมของเธอดันเต้นผิดจังหวะทุกทีที่ได้เข้าใกล้ "ก็ได้! เซ็นก็เซ็น!" ปันปันกระแทกเสียงใส่ด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะจรดปลายปากกาลงบนกระดาษแผ่นนั้นอย่างรวดเร็ว ตวัดลายมือชื่อของตัวเองลงไปเสียงดัง *แกร็กๆ* "เรียบร้อย! ทีนี้ก็เลิกทำหน้าเป็นยักษ์กินตับสักทีได้ไหมคะคุณกัปตัน!" เธอโยนปากกาคืนให้เขาอย่างไม่ค่อยจะสมานฉันท์นัก พร้อมกับเบะปากมองบนใส่หนึ่งแมตช์ แทนคุณก้มลงมองลายเซ็นยึกยือแต่น่ารักบนกระดาษแผ่นนั้น มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นอย่างพอใจอย่างปิดไม่มิด มือหนาดึงเอกสารเก็บเข้าแฟ้มอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยราวกับเครื่องจักร "ดีมาก... ในเมื่อเซ็นแล้ว ก็แปลว่าตอนนี้เธออยู่ภายใต้การดูแลของฉันอย่างเต็มตัวแล้วสินะ" แทนคุณเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ชวนให้ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ "งั้นเย็นนี้... เลิกซ้อมเสร็จ ฉันมี 'บทลงโทษพิเศษ' สำหรับคนที่ชอบเถียงกัปตันเตรียมไว้ให้อยู่พอดี" ปันปันเบิกตากว้างทันที สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกว่าเธอพลาดท่าให้เสือร้ายเข้าให้อย่างจังเสียแล้ว! หญิงสาวรีบคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมาตั้งใจจะส่งข้อความไปฟ้องมินจูเพื่อนรัก แต่ปลายนิ้วยังไม่ทันได้แตะหน้าจอ แทนคุณก็โน้มตัวเข้ามาใกล้จนระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงอย่างน่าใจหาย ลมหายใจอุ่นๆ รดปะทะเข้ากับข้างแก้มเนียนจนเผลอกลั้นหายใจโดยอัตโนมัติ "อ๊ะ... นาย จะทำอะไรน่ะ!" ปันปันอุทานเสียงหลง เอนตัวหนีจนหลังแทบติดพนักเก้าอี้ หัวใจเต้นโครมครามดังสนั่นจนกลัวว่าอีกฝ่ายจะได้ยิน แทนคุณยื่นหน้าเข้าไปกระซิบชิดริมหู น้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยจงใจแกล้งให้คนตัวเล็กสติหลุด "ลืมไปอีกข้อ... ในสัญญาไม่ได้เขียนห้ามไว้หรอกนะ... ว่ากัปตัน 'ห้ามจีบ' ลูกทีมตัวเอง" คำพูดนั้นทำเอาปันปันสมองขาวโพลนไปชั่วขณะ ข้อความในหัวที่เตรียมจะด่าทอหายวับไปกับตา ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ร่างบางแข็งทื่อทำอะไรไม่ถูกเมื่อดวงตาคู่คมของแทนคุณจ้องมองมาตรงๆ ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ชัดเจนเสียจนไม่ต้องเดา ตึ๊กตั๊ก ตึ๊กตั๊ก! เสียงหัวใจของปันปันเต้นรัวยิ่งกว่าตอนไฟต์กับบอสใหญ่ในเกมเสียอีก หญิงสาวอ้าปากพะงาบๆ จะเถียงกลับแต่ก็หาเสียงของตัวเองไม่เจอ แทนคุณผละตัวออกไปช้าๆ พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก—รอยยิ้มแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนในโหมดกัปตันหน้านิ่งคนเดิม และก่อนที่ปันปันจะได้ตั้งสติสบถด่าอะไรออกไป เสียงแจ้งเตือนข้อความแชตจากหน้าจอโทรศัพท์ของเธอก็สั่นครืดขึ้นมาเสียก่อน **[Notification: แทนคุณ]** *"เย็นนี้... ห้ามหนีกลับก่อนเด็ดขาด ไม่เช่นนั้นฉันจะไปอุ้มเธอออกจากห้องซ้อมด้วยตัวเอง... หวานใจ"* ปันปันมองหน้าจอค้างเติ่ง สมองรั้นๆ รวนเรจนแทบระเบิด มือบางสั่นระริกขณะกำลังจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไปด่าชุดใหญ่ แต่ทว่า... นิ้วเจ้ากรรมดันกดส่งสติกเกอร์รูปแมวกำลังหน้าแดงเขินอ้วนกลมออกไปแทนอย่างไร้การควบคุม! *กรี๊ดดด! ยัยปันปันแกมันสิ้นท่าแล้ว!* --- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมกำลังใจให้ยัยปันปันกับกัปตันจอมเนี๊ยบคนนี้นะคะ บทหน้าเตรียมหมอนไว้จิกกันได้เลยค่ะ!