เมื่อหัวหน้าทีมคือคนเดียวกับคนในแชต

"บอกแล้วไงคะว่าถ้าจะเดินเข้ามาร่วมทีมอีสปอร์ตของฉัน กฎข้อแรกคือห้ามเถียง... และกฎข้อที่สองคือกรุณาจำให้ขึ้นใจว่าใครคือเจ้านาย" เสียงทุ้มต่ำที่เจือแววเย้าแหย่นิดๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสนิทของห้องซ้อมชมรม ทว่าสำหรับปันปันแล้ว น้ำเสียงนั้นกลับให้ความรู้สึกเหมือนมีฟ้าผ่าลงกลางกบาลในวันที่แดดร่มลมตกเสียมากกว่า สติสตางค์ที่เคยกระจัดกระจายจากการโดนกระทะทิพย์ฟาดหน้าจอเมื่อคืน ยิ่งพากันกระเจิดกระเจิงหนักขึ้นไปอีกเมื่อดวงตากลมโตเบิกกว้างจนแทบจะถלนออกมานอกเบ้า ร่างสูงโปรดปรานในชุดเสื้อฮู้ดสีดำสนิทของทีม 'Phoenix' ยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องชมรมอย่างสบายอารมณ์ ใบหน้าคมคายนั้นไร้ซึ่งรอยยิ้ม ทว่าแววตาสีเข้มคู่สวยกลับพราวระยับด้วยประกายความสนุกสนานอย่างปิดไม่มิด เส้นผมสีน้ำตาลเข้มลู่ลงเล็กน้อยรับกับสันจมูกโด่งเป็นสันคม ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมไปด้วยโปรไฟล์ระดับโปรเพลเยอร์แถวหน้าของประเทศ—แทนคุณ—กำลังมองมาที่เธอด้วยสายตาแบบเดียวกันกับที่เขาใช้พิมพ์ส่งสติกเกอร์กวนประสาทใส่เธอในแชตดึกสงกรานต์เมื่อคืนไม่มีผิดเพี้ยน! "คะ... คุณ..." ปันปันอ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาทองขาดน้ำ นิ้วเรียวที่กำลังถือใบสมัครชมรมสั่นระริกราวกับคนเป็นโรคพาร์กินสัน สมองส่วนหน้าประมวลผลอย่างหนักหน่วงด้วยความเร็วระดับไฟเบอร์ออฟติก *นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย! ผู้ชายปากเสียที่บอกว่าเธอยิงกากเหมือนป้าแก่ๆ เล่นเกมเศรษฐีเมื่อคืน กลับกลายเป็น... กัปตันชมรมอีสปอร์ตสุดโหดที่เธอต้องส่งใบสมัครเข้ามาเนี่ยนะ!* "ครับ? เรียกซะเสียงหลงเลยนะแม่สตรีมเมอร์มือหนึ่ง" แทนคุณเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้ชิดขึ้นอีกนิดจนกลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ เจือกลิ่นเปปเปอร์มินต์สะอาดๆ ลอยแตะจมูก "หรือว่า... เพิ่งนึกออกว่าเมื่อคืนใครเป็นคนแจกกระทะต้อนรับเธอที่มุมตึกโบสถ์ร้างในแมพ?" "ไอ้...!" ปันปันสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ เพื่อระงับสติอารมณ์ไม่ให้เผลอยกแฟ้มประวัติฟาดหน้าหล่อๆ ของกัปตันหนุ่มตรงหน้า บรรยากาศรอบตัวเหมือนมีประจุไฟฟ้าสถิตแล้งๆ ปะทะกันเปรี๊ยะปร๊ะจนมินจู เพื่อนสนิทที่ยืนลากกระเป๋าเดินทางอยู่ข้างหลังต้องรีบสะกิดแขนยิกๆ พร้อมส่งสายตาดุเชิงปราม "ใจเย็นยัยปัน แกตั้งสติก่อน นี่คือชมรมนะเว้ย ไม่ใช่สนามมวยใต้ดิน" มินจีกระซิบกระซาบเสียงเบาหวิว พยายามดันร่างเพื่อนสาวให้ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อเว้นระยะห่าง "สวัสดีค่ะพี่แทนคุณ พอดีเพื่อนหนูมัน... เอิ่ม สมองอาจจะกระทบกระเทือนจากการเล่นเกมนอนดึกไปหน่อยค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ!" แทนคุณปรายตาคมกริบมองมินจูก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ แต่รอยยิ้มมุมปากของเขากลับไม่ได้ลดความกวนประสาทลงเลยแม้แต่น้อย เขาก้มลงมองเอกสารในมือของปันปัน ไล่สายตาอ่านชื่อนามสกุลจริงที่เขียนด้วยลายมือหวัดๆ นั้นช้าๆ ราวกับจงใจกลั่นแกล้งให้เธอรู้สึกเหมือนกำลังยืนอยู่บนกระทะทองแดง "ปันปัน... ชื่อเล่นน่ารักดีนี่ครับ ตรงกันข้ามกับฝีปากตอนพิมพ์ด่าฉันในแชตลิบลับเลย" แทนคุณจงใจลากเสียงยาวอย่างหมั่นไส้ "ไหนตอนแรกบอกว่าตัวเองเป็นเซียนเกมเมอร์ตัวจี๊ดไงครับ ทำไมพอมาเจอตัวจริงถึงได้ยืนใบ้กินเป็นไก่ตาแตกแบบนี้ล่ะ หรือว่า... กลัวฉันจนไม่กล้าสบตา?" "ใครกลัวคุณวะ!" ปันปันหมดความอดทน เผลอหลุดเสียงดังใส่หน้าเขาโดยลืมตัวไปสนิทว่าสถานะตอนนี้เธอกำลังมาสมัครเป็น 'ลูกน้อง' ในความดูแลของเขา "ฉันแค่อึ้งต่างหากล่ะที่ไม่คิดว่าคนโปรไฟล์ระดับโปรเพลเยอร์ทีมชาติ จะว่างงานมานั่งเถียงกับเด็กติดเกมในสตรีมตอนตีสาม! หน้าตาดีซะเปล่า แต่สันดานในแชตนี่โคตรจะกวนประสาทเลยนะคะคุณกัปตัน!" สิ้นเสียงตวาดแว้ดของปันปัน ห้องซ้อมทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มินจูถึงกับอ้าปากค้าง ยกมือขึ้นปิดหน้าผากตัวเองด้วยความอนาถใจ *เพื่อนรัก... แกเพิ่งด่ากัปตันชมรมในวันแรกที่มาสมัครเนี่ยนะ อยากจะสร้างตำนานบทใหม่ให้โดนรีไทร์ออกจากชมรมตั้งแต่วินาทีแรกเลยหรือไง!* ทว่าแทนคุณกลับไม่ได้โกรธอย่างที่คิด ดวงตาคมกริบ couched ด้วยประกายความขบขันระคนเอ็นดูระDบปะปนกัน ร่างสูงก้าวเข้าไปประชิดตัวปันปันอีกนิดจนเธอต้องเอนตัวหนีโดยอัตโนมัติ แผ่นหลังบางชนเข้ากับตู้เก็บอุปกรณ์กีฬาเสียงดังปึง จนต้องรีบใช้มือยันอกแกร่งของเขาเอาไว้เพื่อรักษาระยะห่าง ความอบอุ่นจากร่างกายของอีกฝ่ายแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าฮู้ดเข้ามาจนปันปันรู้สึกร้อนผ่าวที่ใบหน้าอย่างห้ามไม่ได้ "ปากเก่งดีนี่ครับ..." แทนคุณโน้มใบหน้าลงมาใกล้กระซิบข้างใบหู เสียงทุ้มต่ำนั้นแหบพร่าจนชวนให้หัวใจดวงน้อยเต้นระรัวผิดจังหวะ "งั้นก็พิสูจน์ให้ฉันเห็นหน่อยสิครับว่า ฝีปากกับฝีมือของ 'เซียนเกมเมอร์ตัวจี๊ด' คนนี้ จะเก่งกาจสมราคาคุยบนสตรีมหรือเปล่า เพราะในทีมของฉัน... ฉันไม่รับคนที่มีดีแค่ปากหรอกนะ" ปันปันเม้มริมฝีปากแน่นด้วยความเจ็บใจ หัวใจเจ้ากรรมเต้นโครมครามจนแทบจะกระโดดออกมานอกอก ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในท้องต่างหาก รอยยิ้มมุมปากที่ดูเจ้าเล่ห์แต่มีเสน่ห์เหลือร้ายนั่น มันทำให้เธออยากจะเอาชนะเขาให้ได้สักครั้งในชีวิต! "ได้! จัดมาเลยค่ะคุณกัปตัน!" ปันปันเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ แววตาดื้อรั้นฉายชัดถึงความท้าทาย "ถ้าเกิดว่าฉันเล่นชนะคุณในตาหน้า... คุณต้องเป็นคนเลี้ยงชานมไข่มุกฉันหนึ่งเดือนเต็ม ห้ามเบี้ยวด้วย!" แทนคุณหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาสีเข้มทอประกายพึงพอใจอย่างเปิดเผย "ตกลงครับ... แต่ถ้าเธอแพ้ เธอต้องเป็นคนทำความสะอาดห้องซ้อมนี้คนเดียวทุกวันตลอดเทอมนี้ ดีลไหมล่ะ?" "ดีล!" ปันปันตอบรับทันทีโดยไม่ทันได้คิดให้รอบคอบว่าเกมในแมตช์ต่อไปที่กัปตันหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์คนนี้เตรียมไว้ต้อนรับเธอนั้น มันไม่ได้ง่ายเหมือนการเล่นไต่แทงค์ทั่วไปเลยแม้แต่น้อย... เสียงแจ้งเตือนจากสมาร์ทโฟนในกระเป๋าเสื้อกาวน์ของมินจูกะ Kos ดังกะทันหัน ท่ามกลางความเงียบที่กำลังระอุด้วยสงครามประสาทขนาดย่อมๆ มินจูหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูแวบหนึ่งก่อนจะเบิกตากว้าง หันมามองหน้าปันปันสลับกับแทนคุณด้วยสีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด "ยัยปัน... แกดูนี่ซิ..." มินจูยื่นหน้าจอโทรศัพท์ให้เพื่อนดู "กลุ่มไลน์ชมรมอีสปอร์ต... ตอนนี้แอดมินเพจหลักของมหาวิทยาลัยเพิ่งแท็กชื่อพวกเราสามคน แถมยังลงรูปคู่ตอนที่แกกำลังยืนเถียงกับพี่แทนคุณเมื่อกี้ด้วย... แคปชันบอกว่า *'เปิดตัวสมาชิกใหม่สายบู๊ ดีกรีว่าที่หวานใจกัปตันทีมคนสวย'...* ชิบหายแล้วเพื่อน!" ปันปันก้มมองหน้าจอโทรศัพท์ ตาโตเท่าไข่ห่าน สมองขาวโพลนในพริบตา เมื่อข้อความแชตล่าสุดที่ถูกส่งเข้ามาในกลุ่มรวมของชมรม ปรากฏภาพถ่ายระยะประชิดตอนที่เธอกำลังเอามือยันอกแทนคุณพอดีเป๊ะ! และที่แย่ไปกว่านั้นคือ แทนคุณที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอก็ก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเองเช่นกัน รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มมุมปากที่ลึกล้ำกว่าเดิม แทนคุณเงยหน้าขึ้นสบตาปันปันที่กำลังยืนหน้าแดงแจ๋เป็นลูกตำลึงสุก ชายหนุ่มไหวไหล่เบาๆ ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้โลกทั้งใบของปันปันหยุดหมุนไปชั่วขณะ "อืม... รูปนี้มุมกล้องสวยดีนี่ครับ งั้นก็ตามนั้น... เดี๋ยวฉันไปบอกพวกในกลุ่มให้นะครับ ว่าที่ 'หวานใจกัปตันทีม' คนนี้... ฉันจองตัวไว้เรียบร้อยแล้ว" (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมความหวานและร่วมติดแฮชแท็กทีมคนปากแข็งด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!)