ใครอนุญาตให้คีย์บอร์ดพังในเวลาซ้อม?

"ถ้าแกยังกะโดดแจกขนมจีบกลางวงไฟท์อีกรอบ ฉันจะเอาสายแลนด์ไปผูกคอตายหน้าบ้านยัยมินจูจริงๆ ด้วยนะปันปัน!" เสียงหวีดร้องของเพื่อนสนิทผ่านไมค์สตรีมดังทะลุหูฟังเกมมิ่งรุ่นท็อปราคาครึ่งหมื่น จนปันปันต้องเอียงหัวหนีแทบไม่ทัน มือเรียวบางที่กำลังรัวคีย์บอร์ดกลไกเสียงดังคลิ๊กคลั๊กชะงักไปเสี้ยววิ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นตากรองแสงกะพริบปริบๆ ก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาอย่างไม่ยี่ห้อ "โหย แกก็... สีสันไงมินจู ใครเขาเล่นเกมแนวแบตเทิลรอยัลแบบก้มหน้าก้มเก็บของฟาร์มจนจบเกมกันเล่า มันน่าเบื่อจะตาย! ต้องแบบนี้สิ วิ่งไปแจกความสดใสให้ทีมตรงข้ามเขากดรายงานเล่น ขำๆ ขำตรงไหนก่อน..." ปันปันหัวคิกคักชอบใจกับหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ตอนนี้ขึ้นตัวหนังสือสีแดงแป๋ว่า 'คุณถูกกำจัด' เป็นรอบที่สี่ของสตรีมมิ่งวันนี้ ยอดวิวหลักพันคนในห้องไลฟ์กำลังพากันส่งสติกเกอร์หัวเราะเยาะและมีมแมวมีมกวนๆ ไหลผ่านแชตกันรัวเป็นน้ำป่าหลาก ปันปันยักไหล่อย่างไม่รู้สึกรู้สา เธอถอดหูฟังข้างหนึ่งออกแล้วคว้าแก้วชานมไข่มุกขึ้นมาดูดเคี้ยวหนุบหนับอย่างสบายใจ ในฐานะสตรีมเมอร์สาวสายปั่นที่มียอดผู้ติดตามแตะหลักแสน ปันปันมีคติประจำใจคือ 'ชนะหรือแพ้ไม่สำคัญ ขอแค่กวนบาทาชาวบ้านได้ก็พอใจแล้ว' โดยเฉพาะในเซิร์ฟเวอร์จัดอันดับแรงค์สูงปรี๊ดที่เต็มไปด้วยพวกโปรเพลเยอร์หน้าเครียดจริงจังกับการใช้ชีวิตยิ่งกว่าทำโปรJong... เอ้ย โปรジェクト (Project) ส่งอาจารย์ "อีตาบ้าเอ๊ย มือถือหลุดหรอก ถึงได้กดสกิลพลาด..." ปันปันพึมพำแก้ตัวกับแชตที่เริ่มล้อเลียนฝีมืออันตกต่ำของเธอในตาเมื่อครู่ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วเรียวจะทันได้กดปุ่มเข้าคิวเกมถัดไป หน้าจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ก็เด้งข้อความแจ้งเตือนสีเหลืองสว่างวาบขึ้นมากลางจอ *[ระบบ]: ผู้เล่น 'TK_Thanakhun' ได้เชิญคุณเข้าร่วมปาร์ตี้ส่วนตัว* *[ระบบ]: ผู้เล่น 'TK_Thanakhun' ได้ส่งข้อความหาคุณ* ปันปันชะงัก ชานมไข่มุกเกือบติดคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจปนประหลาดใจ... *TK_Thanakhun* งั้นเหรอ? นั่นมันชื่อไอดีของ 'แทนคุณ' กัปตันทีมอีสปอร์ตระดับประเทศจากค่าย Phoenix Gaming ชายหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบ ดุ และเกลียดความไร้ระเบียบวินัยเข้าไส้ ยิ่งกว่าอาจารย์ฝ่ายปกครองตรวจระเบียบกระโปรงนักเรียน! แล้วผู้ชายระดับท็อปฟอร์มคนนั้น... มายุ่งอะไรกับสตรีมเมอร์สายมีมอย่างเธอฟะ? ปันปันกลืนไข่มุกเม็ดโตลงคออย่างยากลำบาก นิ้วเรียวรีบกดรับคำเชิญเข้าปาร์ตี้ทันทีด้วยความอยากรู้อยากเห็นขั้นสุดยอด เผื่อว่าอีกฝ่ายจะหลงใหลในสไตล์การเล่นอันแพรวพราว (และปั่นป่วน) ของเธอ จนอยากดึงตัวเข้าสังกัดระดับโปร... อืม ถ้าเงินเดือนดีพอก็อาจจะยอมคิดดูก็ได้นะ! ทันทีที่เข้ามาอยู่ในห้องเสียงส่วนตัว เสียงทุ้มต่ำนุ่มลึกแต่เจือกระแสความหงุดหงิดระลอกใหญ่ก็ลอยเข้ามากระทบโสตประสาททันที โดยไม่ต้องให้อีกฝ่ายเอ่ยทักทาย "คุณ... เล่นเกมหรือมาวิ่งมาราธอนการกุศลครับ?" น้ำเสียงนั้นราบเรียบเย็นชาจนเกือบจะติดลบ แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะทำให้ห้องไลฟ์ของปันปันที่เคยส่งเสียงเจี๊ยวจ้าวเงียบกริบลงไปถนัดตา บรรดารี้ดเดอร์ในแชตต่างพากันพิมพ์ตัว 'อุ๊ย' และ '55555' รัวกันยิ่งกว่าโดนยิง ปันปันเม้มปากแน่น รู้สึกหมั่นไส้ขึ้นมาตงิดๆ เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ปรับน้ำเสียงให้สดใสใสซื่อที่สุดเท่าที่จะทำได้แล้วสวนกลับทันควัน "อ้าว! พูดจาแบบนี้หมายความว่ายังไงคะคุณโปรเพลเยอร์คนดัง ปันแค่เดินชมธรรมชาติรอบเกาะเองนะ ผิดกฎหมายตรงไหนไม่ทราบ เกมเขาทำกราฟิกมาสวยตั้งใจตั้งตารอตั้งนาน ก็ต้องใช้เวลาเสพสุนทรียภาพกันหน่อยสิคะ จะให้วิ่งหน้าตั้งฆ่าคนอย่างเดียวเหมือนหุ่นยนต์ไร้หัวใจแบบคุณได้ยังไงเล่า" ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ชนิดที่ปันปันเกือบคิดว่าสัญญาณอินเทอร์เน็ตของฝ่ายตรงข้ามหลุดไปแล้ว แต่เสียงถอนหายใจยาวเหยียดที่ดังลอดเข้ามาผ่านไมค์โครโฟนคุณภาพสูง ก็เป็นเครื่องยืนยันว่าเธอกำลังกวนประสาทเขาสำเร็จเข้าเต็มเปเปอร์ "ชมธรรมชาติ? คุณกระโดดลงจากหน้าผาพร้อมกับแจกอีโมจิเต้นระบำให้ทีมตรงข้ามยิงหัวคาอากาศเนี่ยนะ เขาเรียกว่าชมธรรมชาติเหรอครับปันปัน หรือสมองส่วนการประมวลผลของคุณกำลังมีปัญหาเรื่องการรับส่งสัญญาณ?" "นี่คุณ! พูดจาแบบนี้อยากโดนปาหัวใจใส่รัวๆ หรือไงคะ!" ปันปันโวยวายเสียงหลง ใบหน้าเนียนใสเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อด้วยความโมโหที่ถูกสบประมาทเรื่องไอคิว "ผมไม่อยากได้หัวใจจากคุณหรอกครับ..." แทนคุณตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงนิ่งสนิท ทว่าประโยคต่อมากลับทำให้หัวใจดวงน้อยๆ ของปันปันกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว "สิ่งที่ผมอยากได้... คือให้คุณเลิกเข้าห้องจัดอันดับแรงค์สูง แล้วกลับไปฝึกเล่นโหมดฝึกสอนพื้นฐานใหม่ตั้งแต่ต้นซะ คุณกำลังทำลายสถิติการชนะของทีมผมในรอบสัปดาห์นี้จนย่อยยับหมดแล้วนะรู้ตัวไหม" โอ้โห... พ่อคุณประคุณรุนแรง! ด่าว่าเธอเล่นกากแบบสุภาพสินะเนี่ย! ปันปันกัดริมฝีปากล่างด้วยความเจ็บใจ มือเรียวเตรียมจะพิมพ์ข้อความยาวเหยียดด่ากลับไอ้กัปตันหน้าหนวดนี่ให้สำนึกไม่ทัน แต่ยังไม่ทันที่ปลายนิ้วจะได้แตะแป้นพิมพ์ หน้าจอเกมของเธอก็เด้งป๊อปอัปข้อความคำสั่งจากระบบขึ้นมาอีกครั้ง *[ระบบ]: ผู้เล่น 'TK_Thanakhun' ได้ส่งคำท้าดวลตัวต่อตัว (1v1) มายังคุณ* *[เงื่อนไขการท้าดวล]: หากคุณแพ้ คุณต้องเปลี่ยนชื่อในเกมเป็น 'ลูกน้องผู้ซื่อสัตย์ของพี่แทนคุณ' เป็นเวลา 7 วันเต็ม* ปันปันอ้าปากค้าง ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความเหลือเชื่อ กล้ามากนะ! กล้าดียังไงมาหยามศักดิ์ศรีสตรีมเมอร์สาวสวยผู้กุมหัวใจมหาชนกันฟะ! "ฮึ! คิดว่าฉันกลัวเหรอคะคุณแทนคุณ จัดมาเลยสิคะ! แล้วถ้าคุณแพ้... คุณต้องเป็นฝ่ายเปย์สกินตัวละครใหม่ล่าสุดให้ฉันทั้งหมดห้าตัว เป็นไง ดีลไหมคะ!" ปันปันประกาศกร้าวผ่านไมค์ด้วยความมั่นใจเต็มร้อย โดยลืมไปสนิทว่าฝีมือการยิงปืนในเกมของเธอนั้น... อยู่ในระดับที่เรียกว่า 'ยิงโดนอากาศยังยากกว่ายิงโดนเพื่อนร่วมทีม' แทนคุณหัวอกเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะทุ้มต่ำในคอของเขามันช่างน่าหมั่นไส้เสียจนปันปันอยากจะทะลุจอไปหยิกแขนสักทีสองที "ตกลงครับ... เตรียมตัวเปลี่ยนชื่อไว้ได้เลย ปันปัน" ปลายนิ้วเรียวของปันปันกดรับคำท้าด้วยความฮึกเหิม ทว่าหัวใจเจ้ากรรมกลับเต้นรัวแรงแปลกๆ จนเธอต้องยกมือขึ้นมาทาบอกตัวเองเบาๆ บรรยากาศรอบตัวในห้องนอนเงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงคลิกเมาส์และเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังสะท้อนก้อง เกมการดวลเดือดระหว่าง 'เซียนตัวจี๊ด' กับ 'โปรสายดุ' กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกสาม... สอง... หนึ่ง... แต่ทว่า... ทันทีที่หน้าจอโหลดเข้าสู่แผนที่ดวลปืน ปันปันก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เมื่อเหลือบไปเห็นการตั้งค่าห้องที่อีกฝ่ายส่งมา... *อ้าวเฮ้ย! ทำไมอาวุธในแมตช์นี้ถึงมีแค่ 'กระทะเหล็ก' อันเดียวฟะ! นี่มันเกมยิงปืนนะเว้ยเฮ้ย ไม่ใช่เกมทำครัว!* ปันปันยังไม่ทันได้โวยวายออกไปสักแอะ ตัวละครในจอของเธอก็ถูกตัวละครของแทนคุณวิ่งถือกระทะเข้ามาประชิดตัวด้วยความเร็วแสง พร้อมกับข้อความแชตเด้งขึ้นมาตรงหน้าจอแบบสดๆ ร้อนๆ *[TK_Thanakhun]: วิ่งหนีไปไหนล่ะครับ... แม่สาวปากเก่ง* *[TK_Thanakhun]: เตรียมตัวรับทัณฑ์บนจากกัปตันได้เลย* ปันปันสะดุ้งเฮือก หัวใจหล่นไปตาตุ่มเมื่อเห็นเงาดำของตัวละครฝ่ายตรงข้ามเงื้อมือถือกระทะฟาดลงมาตรงหน้าจออย่างจัง! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาป่วนและเอ็นดูยัยปันปันกับพี่แทนคุณด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!