ชัยชนะที่ไม่ใช่แค่ถ้วยรางวัล

เสียงเฮลั่นฮอลล์แข่งขันดังสนั่นจนลำโพงแทบแตก พร้อมกับป้ายไฟนีออนรูปแมวใส่แว่นตากันแดดที่โบกสะบัดว่อนไปทั่วพื้นที่ บรรยากาศของรอบชิงชนะเลิศรายการใหญ่ประจำปีอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความกดดันที่ถูกปลดปล่อย หยดเหงื่อบนขมับของแทนคุณสะท้อนกับแสงไฟนีออนสีฟ้าครามบนเวที ขณะที่นิ้วเรียวยาวของเขาเพิ่งกดคลิกเมาส์ครั้งสุดท้ายเพื่อทำลายป้อมปราการของฝ่ายตรงข้ามลงอย่างราบคาบ ฟู่ว... เสียงถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความโล่งอกดังมาจากมินจูที่นั่งอยู่โซนกองเชียร์ ก่อนที่เจ้าตัวจะกระโดดเหยงๆ จนป้ายไฟในมือแทบจะหลุดร่วง "กรี๊ดดด! ชนะแล้วโว้ยยย! ลูกสาวฉันมงลงแล้วแม่!" ปันปันทรุดตัวลงพิงพนักเก้าอี้เกมมิ่งด้วยความหมดแรง สองมือสั่นระริกเล็กน้อยไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นและอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่านจนหัวใจเต้นโครมคราม หน้าจอคอมพิวเตอร์ปรากฏคำว่า *VICTORY* สีทองตัวเบ้อเริ่ม "ทำได้แล้วนะเรา" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับสัมผัสอุ่นๆ ของฝ่ามือใหญ่ที่วางลงบนกลุ่มผมของเธออย่างเบามือ แทนคุณโน้มตัวลงมาเล็กน้อย รอยยิ้มบางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นที่มุมปากหยักสวยของกัปตันทีมหน้านิ่งคนนี้ สายตาที่เขามองเธอมันเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความอ่อนโยนที่ต่อให้เอาถ้วยรางวัลสิบใบมาแลกก็เทียบไม่ได้ "ฮื่อ... เกือบตายคาจอแล้วไหมล่ะพี่!" ปันปันโวยวายกลบเกลื่อนความเขินที่พุ่งทะยานขึ้นมาถึงใบหู เธอรีบยกมือขึ้นเสยผมตัวเองลวกๆ "ถ้าไม่ใช่เพราะช็อตอัลติเมทเมื่อกี้ของหนูนะ ป่านนี้พวกเราได้นั่งหน้าหงอยกลับบ้านไปกินมาม่าแทนถ้วยรางวัลแล้วค่ะคุณกัปตัน" "อ๋อเหรอครับ... เอ้ย! เหรอคะ" แทนคุณแกล้งทำเป็นเลิกคิ้วแซو พร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ เมื่อเห็นปันปันทำหน้ายุ่งใส่ "พี่จำได้ว่าคนที่เป็นฝ่ายวิ่งไปแจกให้เขาฟาร์มก่อนช่วงต้นเกมก็คือคุณสตรีมเมอร์ปากดีคนนี้นี่นา" "ก็เขารุมหนูอ่ะ! พี่แทนคุณใจร้าย ไม่เห็นช่วยน้องเลย!" ปันปันย่นจมูกใส่ทำท่าฮึดฮัด สะบัดหน้าหนีไปอีกทาง แต่มุมปากกลับอมยิ้มจนแก้มแทบปริ ความหมั่นไส้ในตัวผู้ชายคนนี้มันมีล้านแปด แต่ความใจเต้นแรงเวล300นี่มันคืออะไรกันเล่า! บรรยากาศหลังเวทีวุ่นวายเล็กน้อยเพราะทีมงานสื่อมวลชนรุมล้อมสัมภาษณ์ แต่ทันทีที่ปลีกตัวออกมายังมุมห้องพักนักกีฬาที่เงียบสงบ ความเงียบงันกลับเข้ามาแทนที่ เสียงแอร์ตัวใหญ่ทำงานเบาๆ ขับเน้นให้จังหวะหัวใจของคนทั้งคู่ชัดเจนขึ้น ปันปันกำลังก้มหน้าก้มตาเก็บหูฟังเกมมิ่งใส่กระเป๋าด้วยความประหม่า มือเล็กๆ สั่นเล็กน้อยจนซิปกระเป๋าติดขัด แทนคุณที่ยืนมองอยู่เงียบๆ จึงก้าวเข้ามาใกล้ ช้อนมือจับทับมือของเธอไว้นิ่มๆ เพื่อรูดซิปให้จนรูดเปิดปิดได้ราบรื่น ระยะห่างระหว่างเขากับเธอมันใกล้เกินไปแล้ว... ใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายจางๆ ปะปนกับกลิ่นเหงื่อจากการแข่งขันที่ไม่ได้ชวนให้รู้สึกแย่เลยสักนิด "มือสั่นทำไม หืม?" แทนคุณกระซิบถาม เสียงทุ้มต่ำนั้นอยู่ชิดริมหูจนปันปันรู้สึกวูบวาบไปทั้งแถบ "เปล่าสักหน่อย... แอร์มันหนาวต่างหากค่ะ!" ปันปันเถียงเสียงแข็ง พยายามเบี่ยงตัวหนI แต่ถูกวงแขนแกร่งกักตัวไว้ด้วยการวางมือค้ำยันพนักพิงเก้าอี้ของเธอไว้ แทนคุณโน้มใบหน้าลงมาจนสายตาอยู่ในระดับเดียวกัน นัยน์ตาคมกริบนั้นมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอราวกับจะอ่านใจ "ชัยชนะวันนี้มันมีความหมายมากนะ... สำหรับพี่" แทนคุณพูดเสียงแผ่วเบา แต่หนักแน่นในทุกคำ "ไม่ใช่เพราะถ้วยรางวัล หรือเงินรางวัลอะไรนั่นหรอก แต่เพราะมันทำให้พี่รู้ว่า... คนที่พี่ไม่อยากเสียเขาไปจากชีวิตเลยสักวัน ปลอดภัยและยืนอยู่ตรงนี้ข้างๆ พี่แล้ว" ปันปันอ้าปากค้าง สมองประมวลผลไม่ทันกับคำพูดจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัวของคนสายดุ นี่พี่แกกินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า ทำไมวันนี้ถึงหยอดเก่งเบอร์นี้! "พ...พูดอะไรเนี่ยพี่แทน ออกไปเลยนะ! เดี๋ยวใครมาเห็นเข้าจะเข้าใจผิด!" ปันปันดันอกแกร่งเบาๆ หน้าแดงแจ๋จนลามไปถึงต้นคอ ปิ๊ง! เสียงแจ้งเตือนสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อแจ็คเก็ตดังขึ้นตัดจังหวะพอดี ปันปันรีบคว้าขึ้นมาดูด้วยความโล่งอก คิดว่าเป็นข้อความตามตัวจากมินจู แต่ทว่า... หน้าจอแชตในแอปพลิเคชันสีเขียวกลับปรากฏข้อความจากชื่อที่เธอคุ้นเคยและพยายามหลบหน้ามาตลอดสัปดาห์ *[คุณแม่: กลับมาหาพี่เถอะนะ แทนคุณ... เรื่องของเรามันยังจบไม่and]* เอ๊ะ? เดี๋ยวนะ... ข้อความนี้มันส่งมาจากบัญชีของใครบางคนที่ไม่ควรจะปรากฏขึ้นมาในตอนนี้ และที่สำคัญที่สุด... หน้าจอของแทนคุณที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ กัน ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่โชว์ชื่อสลักหราว่า *"พริม"* รอยยิ้มละมุนบนใบหน้าของแทนคุณเมื่อครู่เลือนหายไปในพริบตา นัยน์ตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและเคร่งเครียดขึ้นมาทันที บรรยากาศอุ่นๆ ในห้องพักนักกีฬาเมื่อครู่พังทลายลงในพริบตา ราวกับมีเมฆหมอกสีเทาลอยเข้ามาปกคลุม "พี่แทน..." ปันปันชะงักค้าง มือกำสมาร์ตโฟนแน่น ความรู้สึกหน่วงๆ ตีตู้1อยู่ในอกอย่างไม่ทราบสาเหตุ "ใครเหรอคะ?" แทนคุณหันขวับมามองหน้าเธอ แววตาไหววูบไปชั่วขณะก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์มือถือของตัวเองคว่ำหน้าลงกับโต๊ะ "ไม่มีอะไร... ฟังพี่นะ ปันปัน มันไม่ใช่แบบนั้น..." ปันปันถอยหลังไปหนึ่งก้าว รอยยิ้มเจื่อนๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ความสุขจากถ้วยรางวัลในมือเมื่อครู่ราวกับถูกแช่แข็งด้วยความหนาวเหน็บในวินาทีเดียว **ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางและส่งเสียงเชียร์ให้ยัยตัวแสบกับกัปตันสายดุกันมาจนถึงตรงนี้นะคะ!**