สารภาพรักกลางสตรีมสด

"บอกแล้วไงคะว่ารอยถอยหลังหนึ่งก้าวของคุณปันปันเมื่อกี้ ฉันเห็นนะ!" เสียงกระซิบกระซาบจากคอมเมนต์นับแสนในไลฟ์สตรีมพุ่งทะยานขึ้นฟีดแชตด้วยความเร็วจนอ่านแทบไม่ทัน บรรยากาศภายในห้องจัดสตรีมพิเศษฉลองแชมป์ระดับประเทศคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายของความสำเร็จ และ... ความอึดอัดที่หนาแน่นจนแทบจะใช้มือจับต้องได้ ปันปันยืนถือขวดน้ำเปล่าในมือแน่น นิ้วเรียวสวยจิกเข้ากับพลาสติกจนยุบลงไปตามแรงอารมณ์ ดวงตากลมโตที่เคยเปล่งประกายระยิบระยับยามอยู่หน้ากล้อง ตอนนี้กลับหลุบมองพื้นห้องเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคมกริบของใครบางคนที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสามก้าว ก็ใครใช้ให้เขาทำหน้าดุใส่ล่ะคะ! ทั้งที่เพิ่งจะชูถ้วยแชมป์ประวัติศาสตร์ร่วมกันบนเวทีแท้ๆ แทนคุณกลับทำตัวเป็น 'พ่อพระเอกหินแกรนิต' เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน แค่เผลอถอยหลังหนีจังหวะที่เขาจะโน้มตัวเข้ามาซับเหงื่อให้ท่ามกลางสปอตไลท์สาดส่อง ทำไมสายตาคู่นั้นถึงต้องมองมาด้วยความน้อยใจระคนตัดพ้อแบบนั้นด้วยเล่า! [มินจูคนสวยขา]: "แกกกก แทนคุณหน้าเสียมากแม่ ประหนึ่งหมาหงอยโดนเจ้าของทิ้ง 555555" [เปี๊ยกผู้เกรี้ยวกราด]: "1 แต้มให้ทีมพี่แทนครับ! เอ้ย! น้องปันปันถอยทำไมก่อน โ너ะรักกันขนาดนี้แต่งเลยเถอะ" [แมวส้มกินปลาทู]: "สตรีมเมอร์สาวปากแข็งกับโปรเพลเยอร์หน้าตาย ตอนนี้ซึมทั้งคู่ละ 1" ปันปันเหลือบมองจอโทรศัพท์ที่เปิดหน้าต่างแชตลับของแก๊งเพื่อนสนิทไว้ มินจูปั่นเก่งเป็นที่หนึ่ง ยิ่งเห็นเธอยืนนิ่งทำตัวไม่ถูก ยัยเพื่อนตัวดีก็ยิ่งส่งสติกเกอร์รูปแมวหัวเราะเยาะรัวๆ จนน่าหมั่นไส้ "จะยืนเป็นเสาหินอีกนานไหมคะคุณสตรีมเมอร์ตัวจี๊ด หรือต้องให้ผมกางเต็นท์รอตรงนี้" เสียงทุ้มต่ำคุ้นเคยเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบ แทนคุณก้าวเข้ามาใกล้กว่าเดิม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือกลิ่นเหงื่อจางๆ หลังการแข่งขันลอยมาแตะจมูก ปลุกหัวใจดวงน้อยให้เต้นรัวผิดจังหวะจนปันปันต้องรีบถอยหลังไปอีกก้าวตามสัญชาตญาณการป้องกันตัว "ใครเป็นเสาหินคะคุณกัปตัน! ปันแค่... แค่กำลังพิจารณาความรกของห้องนี้อยู่ต่างหาก จัดแสงไฟใหม่ได้แย่มากเลยนะคะเนี่ย หน้าปันหมองหมดแล้วเห็นไหม" ปันปันเชิดหน้าขึ้นเถียงกลบเกลื่อนความประหม่า ดวงตาคมดุของแทนคุณหรี่ลงเล็กน้อย มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นนิดๆ อย่างรู้ทัน "หน้าหมองเหรอคะ? แต่ในจอไลฟ์สตรีมบอกว่าหน้าแดงจนหูแดงหมดแล้วนะ" "ย่ะ! หูฝาดตาฟางกันไปหมดแล้วค่ะพวกคนดูเนี่ย!" ปันปันแหวใส่เสียงสูง หันไปกดปิดหน้าจอแชตส่วนตัวแทบไม่ทัน ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นสีแดงจัดอย่างปฏิเสธไม่ได้ ยิ่งโดนสายตาพราวระยับของคนตรงหน้าจดจ้อง ยิ่งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นลูกไก่ในกำมือ บรรยากาศในห้องแต่งตัวนักกีฬาตอนนี้เหลือเพียงแค่เขaทั้งสองคน ทีมงานและเพื่อนร่วมทีมคนอื่นต่างพากันปลีกตัวออกไปฉลองกันที่อื่น ปล่อยให้พื้นที่ตรงนี้กลายเป็นสนามอารมณ์ส่วนตัวที่อบอวลไปด้วยความหวานอมเปรี้ยวแบบแปลกๆ แทนคุณถอนหายใจเบาๆ ร่างสูงโปรดปรานในชุดยูนิฟอร์มทีมอีสปอร์ตทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวยาว ขายยาวๆ ไขว่ห้างอย่างผ่อนคลาย แต่สายตายังคงล็อกเป้ามาที่ปันปันราวกับเสือจ้องตะครุบเหยื่อ "เหนื่อยไหมคะ" แทนคุณเปลี่ยนน้ำเสียง เป็นโทนเสียงนุ่มทุ้มที่อบอุ่นจนน่ากลัว น้ำเสียงแบบนี้แหละที่ปันปันแพ้ทางที่สุด... โทนเสียงที่ชอบใช้เวลาอยากเอาชนะเธอนั่นแหละค่ะ! "ไม่เหนื่อยค่ะ! ชิลมาก! มือหนึ่งแรงค์ challenger อย่างปันปันซะอย่าง แค่แข่งระดับประเทศ ขนหน้าแข้งยังไม่ร่วงเลยค่ะ" ปันปันเชิดหน้าตอบ ปากก็พูดจาโอို้อวดกลบเกลื่อนความสั่นไหวในอก "ปากเก่งจังเลยนะคะ... แต่ตอนอยู่บนเวที ใครกันนะที่มือสั่นจนเกือบทำไมค์หลุดมือ" แทนคุณเลิกคิ้วถาม ปล่อยหมัดฮุกตรงจุดที่เธอเพิ่งพลาดไปหมาดๆ "ก็... ก็แอร์มันเย็นนี่คะ! จัดงานอะไรหนาวชะมัด ปันเป็นคนขี้หนาวจะตาย คุณก็รู้!" "ครับ... ขี้หนาว ขี้โวยวาย แล้วก็ขี้หนีด้วย" แทนคุณเว้นวรรค ดวงตาคมกริบมองลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ "ถอยหลังหนีผมทำไมคะปันปัน กลัวอะไรเหรอ กลัวว่าถ้าเข้าใกล้มากกว่านี้... จะรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่หรือไง" คำพูดนั้นทำเอาปันปันสะดุดลมหายใจไปชั่วขณะ สมองประมวลผลไม่ทัน ความกวนประสาทที่เคยมีหายวับไปกับตา เหลือเพียงหัวใจที่เต้นโครมครามจนดังสะท้อนก้องในหู "ปะ... ปันไม่ได้กลัวซะหน่อย! ใครจะไปกลัวคนหน้าดุอย่างคุณกันล่ะคะ ปันแค่รำคาญต่างหาก รำคาญ!" เสียงเถียงเริ่มตะกุกตะกัก ความมั่นใจที่สะสมมาทั้งวันพังทลายลงในพริบตาเมื่อแทนคุณค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วก้าวเข้าหาทีละก้าวอย่างช้าๆ แต่ทว่ามั่นคง ก้าว... สองก้าว... สามก้าว... ปันปันถอยหลังจนแผ่นหลังชนเข้ากับผนังห้องเย็นเฉียบ ไม่มีทางให้หนีอีกต่อไปแล้วค่ะ! แทนคุณหยุดยืนตรงหน้า ห่างกันแค่คืบเดียว มือหนายกขึ้นวางทาบลงบนผนังข้างศีรษะของเธอ กักตัวสตรีมเมอร์สาวปากเกรี้ยวกราดไว้ในอ้อมแขนโดยสมบูรณ์ กลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาล้อมรอบตัวเธอไว้ทุกทิศทาง จนปันปันต้องหลับตาปี๋ ไม่กล้าสบตาคมคู่นั้นที่กำลังมองลงมาด้วยความรู้สึกมากมายที่เธออ่านไม่ออก "รู้ไหมคะปันปัน... ว่าตลอดทัวร์นาเมนต์นี้ ฉันไม่ได้โฟกัสที่ถ้วยรางวัลเลยสักนิด" เสียงกระซิบแผ่วเบาแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำดังอยู่ข้างใบหู ปันปันลืมตาขึ้นช้าๆ หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก "แล้ว... แล้วคุณมองอะไรล่ะคะ..." เธอถามเสียงสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ แทนคุณยิ้มละมุน รอยยิ้มที่หาดูได้ยากและมีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้รับมัน รอยยิ้มที่ทำเอาสตรีมเมอร์ฝีปากกล้าถึงกับใบ้กิน "มองคนขี้โวยวายแถวนี้... ที่เอาแต่ส่งสติกเกอร์กวนประสาทมาในแชตทุกคืน จนฉันนอนไม่หลับต่างหากล่ะคะ" "อะ... ไอ้คนบ้า..." ปันปันหน้าแดงแจ๋ เม้มปากแน่นด้วยความเขินอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี มือเล็กพยายามจะผลักอกแกร่งให้ออกไป แต่แทนคุณกลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้อย่างนิ่มนวลด้วยมือเดียว แล้วตรึงไว้เหนือหัว ใกล้เกินไปแล้วนะคะ... ใกล้จนได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ในวินาทีที่บรรยากาศกำลังหวานซึ้งจนปันปันแทบจะละลายคาอก ปันปันไม่รู้เลยว่า... นิ้วเรียวที่ถือโทรศัพท์มือถือค้างไว้ในมืออีกข้าง เผลอไปโดนปุ่ม 'ถ่ายTiktok สตรีมสดอัตโนมัติ' ที่เปิดค้างไว้ตั้งแต่ตอนฉลองแชมป์บนเวทีโดยไม่ได้กดปิด! และที่แย่ไปกว่านั้น... คือการที่คอมเมนต์นับแสนคู่กำลังจ้องมองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าแบบเรียลไทม์ผ่านหน้าจอมือถือที่วางคว่ำอยู่บนโต๊ะข้างๆ! แทนคุณโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ริมฝีปากนุ่มที่กำลังเผยอค้างด้วยความตกใจ ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย และก่อนที่ริมฝีปากของโปรเพลเยอร์หนุ่มจะประทับลงบนความนุ่มนวลตรงหน้า เสียงแจ้งเตือนจากระบบไลฟ์สตรีมก็ดังขึ้นแทรกกลางความเงียบด้วยความดังระดับสูงสุด— *[ระบบแจ้งเตือน: ขณะนี้การสตรีมสดของคุณกำลังถ่ายทอดสู่สาธารณชน ยอดผู้ชมปัจจุบัน: 248,910 คน]* ปันปันเบิกตากว้างด้วยความตกใจสุดขีด เลือดในกายเย็นเฉียบลงในพริบตา เมื่อเสียงกระซิบคำสารภาพรักของแทนคุณที่ตั้งใจจะพูดแค่สองคนเมื่อครู่ กลับหลุดลอดไมโครโฟนไร้สายที่หนีบอยู่บนปกเสื้อ วิ่งตรงเข้าสู่หูของคนดูเกือบสามแสนคนทั่วประเทศอย่างไร้ทางแก้ตัว! "ปันปันคะ... เป็นแฟนกับพี่เถอะนะ" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างความป่วนและความฟินของคู่กัดคู่นี้มาจนถึงตอนนี้ แล้วมาลุ้นกันต่อในตอนหน้านะคะ! - พีชชี่เบอร์รี่