กัปตันที่เชื่อใจในตัวลูกทีม

เสียงคีย์บอร์ดในห้องซ้อมแข่งขันแกรนด์สเตเดียมดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีในพายุฤดูร้อน แต่สำหรับปันปันในวินาทีนี้ มันกลับเป็นเสียงที่ตอกย้ำความล้มเหลวของเธอเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้าปรากฏตัวอักษรสีแดงฉานคำว่า 'DEFEAT' เด่นหร่า พร้อมกับคะแนนความห่างของทีมที่ถูกทิ้งห่างไปไกลลิบลิ่วจนแทบมองไม่เห็นฝุ่น ในฐานะเมนแคร์รีของทีม เธอกลายเป็นเป้าโจมตีหลักที่ถูกฝั่งตรงข้ามเพรสซิ่งจนขยับตัวไม่ได้ สติที่เคยมีกระเจิดกระเจิงไปหมด นิ้วเรียวที่ปกติเคยรัวคอมโบได้อย่างคล่องแคล่วกลับสั่นเทาจนเผลอกดสกิลผิดจังหวะไปหลายครั้ง "ปัน ตั้งสติหน่อย!" เสียงแจ้งเตือนจากช่องแชตดิสคอร์ดของทีมดังขึ้น พร้อมกับข้อความจากมินจูที่ส่งสติกเกอร์รูปแมวร้องไห้กราบกรานมาแบบรัวๆ เพื่อเบรกความตึงเครียด แต่สำหรับปันปันในตอนนี้ หัวใจเธอดิ่งวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม ความมั่นใจที่เคยมีมันมลายหายไปจนหมดเกลี้ยง เธอเม้มริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด ความรู้สึกผิดและเสียงวิพากษ์วิจารณ์จากแชตสตรีมที่ลอยวนอยู่ในหัวทำให้ขอบตาร้อนผ่าว เธอกำลังจะทำทีมพัง... ความคิดนี้กรีดลึกอยู่ในใจจนเธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองจอภาพด้วยซ้ำ ทว่า ในจังหวะที่บรรยากาศรอบตัวกำลังจะดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด เก้าอี้เกมing chair ตัวข้างๆ ก็ถูกดึงเลื่อนเข้ามาใกล้ด้วยแรงพอเหมาะ ร่างสูงโปรดปรานในเสื้อแจ็กเกตทีมสีดำสนิทคุ้นตาเคลื่อนเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า กัปตันทีมผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบและไร้ความปรานีอย่างแทนคุณไม่ได้เอ่ยปากด่าทอหรือถอนหายใจใส่เธอเหมือนอย่างที่ใครหลายคนคาดคิด มือหนาวางลงบนโต๊ะไม้ข้างๆ แป้นพิมพ์ของเธอเบาๆ แต่มันกลับหนักแน่นพอที่จะเรียกสติของปันปันให้หันกลับมามอง "ถอดแว่นออกก่อน ปันปัน" น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบตามแบบฉบับของกัปตันดังขึ้น แต่แปลกที่มันไม่ได้เจือแววตำหนิเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบที่ทรงพลังจนทำให้ปันปันต้องยอมทำตามอย่างเสียไม่ได้ เธอกะพริบตาปริบๆ เพื่อไล่หยดน้ำตาที่เอ่อคลอหน่วยออกไป ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับคนตรง "หนู... หนูทำพังหมดเลยค่ะพี่แทน จังหวะนั้นหนูควรจะถอยแต่ดันทะ่อทะ้นเข้าไปเอง แถมสกิลอัลติก็ดันกดพลาดอีก..." ปันปันละล่ำละลักสารภาพความผิดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ความรู้สึกอัดอั้นตันใจที่สะสมมานานนับสัปดาห์พรั่งพรูออกมาจนหมดไส้หมดพุง เธอไม่ใช่คนอ่อนแอ แต่การแบกความคาดหวังของคนนับแสนมันหนักหนาเกินกว่าที่เด็กสาวคนหนึ่งจะรับไหวในยามที่ผิดพลาด แทนคุณถอนหายใจเบาๆ สายตาคมกริบที่มักจะมองคู่แข่งด้วยความเยือกเย็นเวลานี้กลับอ่อนแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เขายื่นมือหนามาขยี้ผมของเธอเบาๆ สองทีจนผมสีสว่างยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง แต่กลับเป็นสัมผัสที่อบอุ่นและให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด "ใครบอกว่าเธอทำพัง?" แทนคุณเอ่ยทวนคำด้วยน้ำเสียงที่เข้มขึ้นเล็กน้อยเพื่อให้เธอยอมรับฟัง "เกมนี้มันเล่นกันเป็นทีม ปันปัน ถ้าเธอพลาด มันก็แปลว่าฉันในฐานะกัปตันและเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆ ซัพพอร์ตเธอได้ไม่ดีพอเหมือนกัน อย่าแบกทุกอย่างไว้คนเดียวสิครับ" ปันปันเบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย หัวใจที่เต้นรัวด้วยความตื่นตระหนกเมื่อครู่กลับถูกแทนที่ด้วยจังหวะการเต้นที่ผิดเพี้ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง เธออ้าปากพะงาบๆ เหมือนปลาขาดน้ำ ใบหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ ไม่ใช่เพราะความโกรธ แต่เป็นเพราะคำพูดและสายตาจริงจังที่แทนคุณส่งมาให้ต่างหาก "แต่... แต่ว่าคะแนนมันตามตั้งเยอะนะคะพี่แทน อีกรอบเดียวก็จะจบแมตช์อยู่แล้ว เราจะพลิกกลับมาได้ยังไงล่ะคะ" เธอพยายามแย้งด้วยความไม่มั่นใจ แม้ลึกๆ ในใจจะเริ่มมีความหวังถูกจุดประกายขึ้นมาบ้างแล้วก็ตาม "เชื่อฉันสิ" แทนคุณโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด จนกลิ่นน้ำหอมสะอาดๆ เจือกลิ่นอายความเย็นจากเครื่องปรับอากาศลอยแตะจมูก ปลายจมูกของเขาเกือบจะชนกับหน้าผากมนถ้าเธอเผลอขยับตัวเข้าหา รอยยิ้มมุมปากที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลานั้น มันเป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและแรงดึงดูดประหลาด "เธอกล้าพอที่จะไว้ใจกัปตันคนนี้ไหมล่ะ ปันปัน" คำถามนั้นไม่ใช่แค่การพูดคุยเรื่องแผนการเล่นในเกม แต่มันคือการเดิมพันความเชื่อใจทั้งหมดที่มี ปันปันมองลึกเข้าไปในดวงตาคู่คมคู่นั้น เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความลังเลที่เกาะกุมหัวใจค่อยๆ สลายหายไปทีละน้อยเมื่อความอบอุ่นจากฝ่ามือของเขาที่ยังคงวางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆ ส่งผ่านมาถึงความรู้สึกของเธอ "ถ้าแพ้ขึ้นมา... หนูจะฟ้องพี่แทนข้อหาคุยโม้โอ้อวดนะคะ!" ปันปันสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกความมั่นใจกลับคืนมา เธอเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย แววตาสดใสซุกซนที่หายไปเริ่มกลับมาทอประกายอีกครั้ง พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากที่พยายามทำเป็นเก่งกลบเกลื่อนความเขินอาย แทนคุณหัวנסในลำคอเบาๆ อย่างนึกเอ็นดู สายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่แม้แต่เจ้าตัวก็อาจจะไม่รู้ตัว "ถ้าชนะ... ฉันจะยอมทำตามใจเธอหนึ่งอย่าง ตกลงไหมครับเมนแคร์รีคนเก่ง" "ดีลค่ะ!" ปันปันรีบตอบรับทันควันโดยไม่ต้องคิดเลยสักนิด เธอดึงแว่นตากลับมาสวมเข้าที่เดิม นิ้วเรียววางลงบนแป้นพิมพ์และเมาส์ด้วยความรู้สึกที่เบาสบายกว่าเดิมราวกับยกภูเขาออกจากอก พลังงานความฮึกเหิมกลับมาเต็มเปี่ยมอีกครั้ง "โอкей ทุกคน ฟังทางนี้" แทนคุณหันกลับไปมองหน้าจอของตัวเอง น้ำเสียงกัปตันผู้ดุดันและเฉียบขาดคนเดิมกลับมาอีกครั้ง แต่บรรยากาศในทีมเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง "รอบนี้เราจะเล่นแผนคอมโบซ้อนสาม ปันปัน เธอยืนตำแหน่งเดิมแต่เพิ่มสเต็ปหลอกล่อทางซ้าย ฉันจะเปิดทางให้เอง ลุย!" "รับทราบค่ะกัปตัน!" ปันปันพิมพ์ตอบกลับในแชตทีมด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับส่งสติกเกอร์แมวชูนิ้วโป้งกวนๆ ไปหนึ่งกรุ๊ป การแข่งขันรอบตัดสินเริ่มขึ้นอีกครั้ง บรรยากาศในสนามแข่งเดือดพล่านขึ้นมาทันตาเห็น ฝั่งตรงข้ามที่คิดว่าพวกเขากำลังได้ใจและเตรียมจะเผด็จศึกโถมเข้าใส่ด้วยความประมาท แต่นั่นคือความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุด ปันปันที่ดึงสติกลับมาได้เต็มร้อยทำการเคลื่อนไหวอย่างลื่นไหลและไร้ที่ติ เธออ่านทางการเคลื่อนไหวของศัตรูได้อย่างแม่นยำราวกับมีตาทิพย์ ขณะที่แทนคุณเคลื่อนตัวเข้ามาซัพพอร์ตและคุมโซนได้อย่างสมบูรณ์แบบทุกกระเบียดนิ้ว การประสานงานที่เข้าขา 配置กันอย่างลงตัวทำให้สถานการณ์ที่เคยย่ำแย่พลิกกลับตาลปัตรอย่างรวดเร็ว เสียงเฮจากผู้ชมรอบสนามดังสนั่นหวั่นไหวเมื่อหน้าจอฝั่งพวกเขาสามารถกวาดเรียบทีมตรงข้ามได้ภายในไม่กี่วินาที 'VICTORY!' ตัวอักษรสีทองอร่ามปรากฏขึ้นกลางจอท่ามกลางเสียงปรบมือและเสียงดีใจของมินจูที่ตะโกนลั่นห้องซ้อม ปันปันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหวาน เธอหันไปมองกัปตันข้างกายที่กำลังถอดหูฟังออกด้วยท่าทีสุขุมนุ่มลึกเหมือนเดิม แต่แววตากลับพราวระยับด้วยความภูมิใจไม่แพ้กัน "เห็นไหม บอกแล้วว่าฉันไม่เคยแพ้..." แทนคุณหันมาเอ่ยประโยคกวนๆ ใส่เธอเบาๆ "ค่ะๆ ยอมรับก็ได้ว่ากัปตันเขาเก่งจริง..." ปันปันเบะปากหมั่นไส้เล็กน้อย แต่ใบหน้ากลับขึ้นสีแดงเรื่ออย่างปิดไม่มิด ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังฟีลกู๊ดและทุกคนกำลังเตรียมเก็บของเพื่อฉลองชัยชนะ เสียงแจ้งเตือนข้อความส่วนตัวในโปรแกรมแชตลับที่ไม่ได้เปิดใช้งานนานแล้วของแทนคุณก็เด้งขึ้นมากลางหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เขายังไม่ได้ล็อกเอาต์ ข้อความนั้นส่งมาจากใครบางคนในอดีตที่เขาพยายามลืมเลือน และเนื้อหาในประโยคสั้นๆ นั้นก็ทำเอาทั้งห้องซ้อมต้องหยุดชะงักลงทันทีเมื่อปันปันบังเอิญเหลือบไปเห็นมันเข้าเต็มตา... 'กลับมาหาพี่เถอะนะ แทนคุณ... เรื่องของเรามันยังจบไม่and' ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและอมยิ้มไปกับความสัมพันธ์ป่วนๆ นี้ด้วยกันนะคะ!