ภาพลวงตาในงานเลี้ยง

กลิ่นอายของสุราหมักปีกลายผสมผสานกับควันธูปไม้กฤษณาในตำหนักรับรองอัครเสนาบดีลอยอวลจนน่าเวียนหัว ทว่าสิ่งเดียวที่ฉินเหวินซวนสนใจ มิใช่ความหรูหราฟุ่มเฟือยเบื้องหน้า หากแต่เป็นหมากสีดำเม็ดนั้นที่ยังคงฝังแน่นอยู่ในห้วงความคิด—*ลายมือของบิดา* จดหมายฉบับนั้นถูกซุกซ่อนไว้ในอกเสื้อ แนบชิดกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่กำลังไต่ระดับความเร็วขึ้นทีละน้อย ทว่าภายนอก นางยังคงรักษาใบเรียบเฉยราวน้ำค้างแข็งบนยอดไผ่ มือเรียวในอาภรณ์ผ้าไหมปักลายหงส์ซ่อนกริชสั้นไว้ภายใต้ชายแขนเสื้อ สายตาดั่งเหยี่ยวพญาคมปลาบกวาดมองผ่านม่านมุกโปร่งแสง ประเมินเหล่าขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่กำลังหัวร่อต่อกระซิกกับสตรีคณิกาชั้นสูงในห้องโถงใหญ่ งานเลี้ยงฉลองวันคล้ายวันเกิดของใต้เท้าหลี่คืนนี้ หาใช่การสังสรรค์อันบริสุทธิ์ หากแต่เป็นกระดานหยกขนาดยักษ์ที่ซ่อนกลศึกการเมืองอันโสโครกไว้เบื้องหลัง "มองอะไรอยู่หรือแม่นางฉิน... หรือว่าสุราจอกนี้ยังไม่ถูกปากเจ้าพะยะค่ะ" น้ำเสียงนุ่มทุ้มที่เจือแววเย้าหยอกดังขึ้นข้างหูอย่างเงียบเชียบ เซี่ยจื่อหลางปรากฏกายเคียงข้างนางตั้งแต่เมื่อใดไม่มีใครล่วงรู้ ราชครูหนุ่มอยู่ในชุดคลุมผ้าต่วนสีน้ำเงินเข้มปักลายเมฆาด้วยด้ายเงิน สะท้อนแสงไฟจากโคมระย้าจนดูราวกับเขากำลังกลืนกินความมืดมิดรอบกายไว้ทั้งหมด กลิ่นอายเฉพาะตัว—กลิ่นหมึกชั้นดีผสมกับความเย็นเยียบของสายลมยามค่ำคืน—ลอยแตะจมูกจนเหวินซวนต้องขยับตัวถอยห่างครึ่งก้าวโดยสัญชาตญาณ "ข้าเพียงแต่คิดว่า... อากาศในงานเลี้ยงนี้ช่างชวนให้หายใจไม่ออกนัก ใต้เท้าเซี่ยไม่คิดเช่นนั้นหรือ" นางเอ่ยตอบเสียงเบา สายตายังคงจับจ้องไปที่ร่างอ้วนท้วมขององค์ชายรองที่กำลังโน้มพระ oองค์กระซิบกระซาบกับแม่ทัพชายแดนฝั่งตะวันตกอย่างออกรส "อากาศจะบริสุทธิ์ได้อย่างไร ในเมื่อใต้ผืนพรมปูพื้นห้องนี้ย้อมด้วยเลือดของคนที่พยายามพูดความจริง" เซี่ยจื่อหลางยกจอกสุราขึ้นจิบรสชาติบางเบา ริมฝีปากหยักลึกแย้มยิ้มหยัน "แต่กระนั้น คนเราก็ยังไขว่คว้าหาอำนาจที่จะเหยียบย่ำผู้อื่นบนกระดานนี้อยู่ดี... เช่นเดียวกับเจ้าและข้า" ฉินเหวินซวนหันไปสบตากับเขา แววตาคมกริบของทั้งคู่ประจันหน้ากันในความเงียบงันชั่วพริบตา ความฉลาดเฉลียวที่ทันกันทำให้ไม่ต้องเอ่ยคำอธิบายใดๆ นางรู้ว่าเขาเข้ามาสอดส่องความเคลื่อนไหวของกลุ่มกบฏที่สนับสนุนองค์ชายรอง และเขาก็รู้ว่านางมีเหตุผลส่วนตัวบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่าหน้าที่ราชสำนัก "ถ้าเช่นนั้น หวังว่าใต้เท้าจะจำตำแหน่งของตัวเองบนกระดานนี้ให้ดี อย่าได้เดินหมากพลาดจนพาให้คนอื่นต้องล่มจมไปด้วย" เหวินซวนกระซิบเตือนด้วยน้ำเสียงเย็นชา "หมากทุกตัวที่ข้าเดิน... มีไว้เพื่อปกป้องกระดานนี้ต่างหากเล่า" เซี่ยจื่อหลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นปัดผ่านพวงแก้มเนียน "รวมถึง... ตัวหมากดื้อรั้นเช่นเจ้าด้วย" ก่อนที่เหวินซวนจะทันได้ตอบโต้วาจาหยอกเย้าที่แฝงความจริงจังนั้น เสียงดนตรีบรรเลงก็พลันหยุดลงกะทันหัน ข้ารับใช้คนหนึ่งวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้องโถง คุกเข่าลงแทบเท้าของเจ้าภาพด้วยอาการตัวสั่นเทา "ใต้เท้าขอรับ! เกิดเรื่องใหญ่แล้ว... ที่... ที่เรือนพักรับรองด้านหลัง มีคนพบศพใต้เท้าหลิว ถูกฆ่ารัดคอด้วยเส้นไหมสีทอง สภาพศพ..." ข้ารับใช้กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ในมือของศพ กำสัญลักษณ์บางอย่างไว้ขอรับ!" ความโกลาหลระเบิดขึ้นในพริบตา เหล่าขุนนางต่างหน้าถอดสี องค์ชายรองหรี่พระเนตรลงอย่างน่ากลัว ในขณะที่ฉินเหวินซวนและเซี่ยจื่อหลางสบตากันโดยไม่ต้องนัดหมาย ทั้งคู่ก้าวเท้าออกไปพร้อมกันด้วยความรวดเร็วราวดั่งเงาทมิฬ ณ เรือนพักรับรองด้านหลังที่เงียบสงบ แสงจันทร์สาดส่องลงมากระทบร่างไร้ลมหายใจของใต้เท้าหลิว ข้าราชการผู้รับผิดชอบคลังหลวงที่เพิ่งร่วมดื่มสุราในงานเลี้ยงเมื่อครู่ ฉินเหวินซวนคุกเข่าลงสำรวจบาดแผลอย่างมืออาชีพ รอยเขียวช้ำที่ลำคอเกิดจากเส้นไหมปักลายประณีต มือข้างที่แข็งค้างของศพกำลังกำวัตถุบางอย่างไว้แน่น นางค่อยๆ ใช้นิ้วแกะมือที่แข็งทื่อนั้นออกอย่างระมัดระวัง ท่ามกลางสายตาของเซี่ยจื่อหลางที่ยืนคุมเชิงระวังภัยให้รอบด้าน สิ่งของที่ร่วงหล่นลงบนฝ่ามือของนาง... คือเหรียญหยกสลักรูป 'พยัคฆ์เหิน' ซึ่งเป็นตราประจำตัวที่ควรจะมีอยู่เพียงชิ้นเดียวในแผ่นดิน... *ตราประจำพระองค์ขององค์ชายรอง* เหวินซวนเงยหน้าขึ้นสบตากับเซี่ยจื่อหลาง แววตาของราชครูหนุ่มไหววูบเป็นครั้งแรก ทว่าก่อนที่ใครจะได้เอ่ยปากวิเคราะห์หลักฐานชิ้นสำคัญนี้ เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยก็ดังขึ้นหลังจากความมืดมิดของสวนไผ่รอบด้าน พร้อมกับเสียงตะโกนก้องที่ประกาศกร้าวขึ้นท่ามกลางราตรี "จับตัวฆาตกรที่บังAาญสังหารขุนนางในราชสำนักไว้ให้ได้! อย่าให้มือปราบฉินหนีรอดไปเด็ดขาด!" ฉินเหวินซวนเบิกตากว้างทันที นางถูกตลบหลัง! หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้มีไว้เพื่อเปิดโปงองค์ชายรอง... แต่มันถูกวางไว้เพื่อป้ายสีนางตั้งแต่แรกเริ่มต่างหาก! เซี่ยจื่อหลางไม่รอช้า มือหนาคว้าข้อมือเรียวของนางกระชากเข้าหาตัวอย่างแรงจนร่างบางชนเข้ากับแผงอกกว้าง "ตามข้ามา!" เขากระซิบเสียงเข้มข้างใบหู ก่อนจะชักกระบี่ประจำกายออกมาเตรียมรับมือกับวงล้อมทหารนับร้อยที่กำลังพรูเข้ามาปิดตายทุกเส้นทางในความมืด หมอกเหมยปลายฤดู ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านกาลเวลาและความลึกลับนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ