กับดักกลางเมืองหลวง

กลิ่นอายความชื้นของเลือดสด ๆ ที่ยังไม่แห้งสนิทคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นอับของห้องใต้ดินในหอนางโลมบูรพา ฉินเหวินซวนคุกเข่าลงข้างศพไร้หัวของสายลับกรมอาญางักษ์ นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีเข้มบรรจงพลิกตรวจร่องรอยบาดแผลที่ลำคออย่างสุขุม แม้บรรยากาศรอบกายจะเต็มไปด้วยความกดดันจากทหารองครักษ์ขององค์ชายรองที่ยืนล้อมกรอบอยู่รอบด้าน แต่แววตาของนางกลับไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความวิเคราะห์ที่เฉียบคมราวกับกำลังผ่าหมากรุกกระดานใหญ่ "รอยตัดเรียบเนียน ประณีต และใช้กระบี่ตระกูลเสิ่น... ฝีมือของมือสังหารเงาไม่ผิดแน่" เหวินซวนเอ่ยขึ้นเบา ๆ ทว่าก้องกังวานในความเงียบ นางเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงโปรดปรานในชุดคลุมผ้าไหมปักลายเมฆสีเงินที่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่เบื้องหลัง เซี่ยจื่อหลางไม่ได้มองศพบนพื้น สายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของราชครูหนุ่มกวาดมองไปทั่วห้อง ประเมินทิศทางลม รอยเท้าบนพื้นดิน และคราบเขม่าดินปืนจาง ๆ บนคานไม้ "เจ้าไม่ได้กำลังมองหาคนฆ่าหรอก เหวินซวน... เจ้ากำลังมองหา 'คนบงการ' ที่จงใจทิ้งศพนี้ไว้เพื่อโยนความผิดให้กรมอาญาต่างหาก" มุมปากของราชครูหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยียบเย็นและความเข้าใจอันลึกซึ้งที่เขามีต่อสตรีตรงหน้า ทั้งสองคนต่างยืนอยู่บนเส้นด้ายแห่งอำนาจที่พร้อมจะขาดลงได้ทุกเมื่อ แต่อุดมการณ์ที่ขัดแย้งกันกลับกลายเป็นแรงดึงดูดประหลาดที่ทำให้พวกเขาต้องประสานสายตากันอย่างไม่ยอมแพ้ "ใต้เท้าเซี่ยฉลาดปราดเปรื่องเช่นเคยค่ะ" เหวินซวนลุกขึ้นยืนช้า ๆ ปัดฝุ่นตามชายเสื้ออย่างไม่ยี่หระ "ในเมื่อองค์ชายรองทรงส่งหมากตัวนี้มาขวางทางเรา เพื่อให้เราติดพันกับคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญในเมืองหลวงจนลืมตรวจสอบคลังเสบียงชายแดน... เราก็แค่ต้องพลิกกระدานนี้ให้มันกินตัวผู้สร้าง" "หึ เจ้าคิดจะทำอย่างไรเล่า มือปราบฉิน?" เซี่ยจื่อหลางก้าวเข้าไปประชิดตัวนางระยะหนึ่งลมหายใจ กลิ่นจันทร์หอมจาง ๆ จากกายของเขาผสมผสานกับกลิ่นอายอันตราย "การจับกุมคนระดับองครักษ์เงาไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ หากไม่มีหลักฐานมัดตัวแน่นหนา ต่อให้เป็นศาลยุติธรรมของเจ้า ก็เกรงว่าจะลากคอมารสังคมผู้นั้นมาลงทัณฑ์ไม่ได้" "หลักฐานน่ะมีอยู่แล้วค่ะ... อยู่ที่ว่าใต้เท้าเซี่ยจะกล้าพอที่จะเล่นเกมนี้ร่วมกับข้าจนถึงที่สุดหรือไม่" เหวินซวนไม่ถอยหนี นางเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรง ๆ ความใกล้ชิดนี้ทำให้เห็นเงาสะท้อนของกันและกันในดวงตาอย่างชัดเจน มือเรียวหยิบป้ายหยกประจำตัวของมือสังหารที่ซ่อนอยู่ในรอยแยกของพื้นไม้ออกมาวางบนฝ่ามือของราชครูหนุ่ม ป้ายหยกสลักรูปพยัคฆ์ซ่อนลาย ซึ่งเป็นตราสัญลักษณ์ลับเฉพาะของกองกำลังส่วนพระองค์ขององค์ชายรอง เซี่ยจื่อหลางก้มมองป้ายหยกในมือ รอยยิ้มเย็นเยียบปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้ความปรานี "เยี่ยม... ช่างเป็นการเดิมพันที่คุ้มค่าเสียจริง" บรรยากาศในห้องใต้ดินเปลี่ยนเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งสงครามประสาท ทั้งสองคนเคลื่อนไหวอย่างพร้อมเพรียงราวกับซักซ้อมมาเป็นอย่างดี เหวินซวนทำหน้าที่ควบคุมสถานการณ์ทางกฎหมายและตรึงกำลังทหารที่ยกมาปิดล้อม ขณะที่เซี่ยจื่อหลางใช้ชั้นเชิงทางการเมืองและอำนาจมืดในมือบีบให้พยานปากสำคัญยอมจำนนภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งกัณฑ์ (สองชั่วโมง) การประสานมือกันระหว่าง "กฎหมาย" ที่เที่ยงตรงดั่งบรรทัดเหล็ก และ "อำนาจเงา" ที่ไร้ความปรานี ทำให้ตาข่ายดักจับตัวการใหญ่ถูกถักทอขึ้นอย่างแนบเนียน ไม่มีช่องโหว่ให้องค์ชายรองได้ดิ้นหลุด จนกระทั่งยามโฉบ (01.00 - 03.00 น.) แสงคบเพลิงสว่างวาบขึ้นหน้าจวนขององค์ชายรอง ร่างของมือสังหารตัวจริงถูกมัดตรึงด้วยโซ่ตรวนพร้อมพยานเอกสารที่ชี้ชัดถึงการทุจริตและการติดสินบนขุนนาง ถูกโยนลงกลางลานกว้างท่ามกลางความตกตะลึงของเหล่าองครักษ์ ชัยชนะในยกนี้งดงามและเด็ดขาด... แต่ทว่า ในขณะที่เหวินซวนกำลังจะก้าวเข้าไปควบคุมตัวการใหญ่ที่ถูกลากตัวออกมาจากห้องโถง เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดที่ดังขึ้นจากด้านหลังกลับทำให้ร่างของนางต้องชะงักกุนซือ มือหนาของเซี่ยจื่อหลางเอื้อมมาคว้าข้อมือนางไว้แน่น รั้งร่างบางให้ถอยกลับมาอยู่ด้านหลังของเขาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับที่ลูกธอาบยาพิษดอกหนึ่งพุ่งแหวกอากาศปักลงบนเสาไม้ตรงจุดที่เหวินซวนยืนอยู่เมื่อครู่จนเกิดควันสีดำพวยพุ่ง และก่อนที่ใครจะได้ตั้งตัว เสียงปรบมือช้า ๆ พร้อมรอยยิ้มอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นจากมุมมืดของระเบียงชั้นสอง... บุคคลที่ควรจะถูกคุมตัวไว้ในวังหลวงกลับยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับจดหมายลับฉบับใหม่ในมือที่สั่นคลอนทุกสิ่งทุกอย่างที่พวกเขาเพิ่งร่วมมือกันสร้างขึ้นมา! ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านหมากตานี้ไปพร้อมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ