ดินแดนแห่งความมืดมิด

กลิ่นอเลือดและไอมารเข้มข้นจนแทบจะคว้ามาคั้นเป็นหยดน้ำได้ ความมืดมิดในดันเจี้ยนชั้นที่สิบสามไม่ได้เกิดจากการขาดแสงสว่าง แต่มันคือความมืดที่มีชีวิต มันหายใจ มันกัดกิน และมันกำลังคำรามก้องอยู่ในโสตประสาทของสิ่งมีชีวิตทุกตนที่บังอาจก้าวล่วงเข้ามาในอาณาเขตแห่งนี้ "ระวังเบื้องขวาครับ ลูเซียน่า" น้ำเสียงทุ้มนุ่มที่เปี่ยมด้วยความเยือกเย็นเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน คริสยืนอยู่ ณ ใจกลางห้องโถงมหึมาที่ถูกย้อมด้วยสีเลือด แผ่นหลังของเขายังคงตั้งตรงอย่างไร้ความเกรงกลัว แม้ว่าเบื้องหน้าของพวกเขาคือฝูงอสูรกายกลายพันธุ์นับร้อยที่กำลังน้ำลายสอด้วยความกระหาย ลูเซียน่าขยับตัวเข้าประชิดในเสี้ยววินาที ดาบศักดิ์สิทธิ์ในมือของเธอกรีดผ่านอากาศเกิดเป็นประกายไฟสีเงินยวงตัดกับความมืดมิด ดวงตาของเبيี่ยมด้วยความเด็ดเดี่ยวและความภักดีที่สลักลึกลงในจิตวิญญาณ สำหรับเธอแล้ว โลกใบนี้จะล่มสลายอย่างไรก็ช่าง ขอเพียงแค่เบื้องหลังของเธอยังมีรอยเท้าของบุรุษผู้นี้ประทับอยู่ เธอก็พร้อมจะกวาดล้างทุกสิ่งให้ราบคาบเป็นจุล "พวกมันเริ่มกระวนกระวายแล้วค่ะ... อภัยด้วยครับ นายท่าน ฉันเผลอใช้คำพูดไม่เป็นทางการ" ลูเซียน่าชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเผลอตัวใช้สรรพนามที่ไม่เหมาะสม แต่คริสเพียงแค่ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบา—รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยอำนาจและเสน่ห์อันตราย "ไม่เป็นไรครับ ลูเซียน่า สำหรับคุณแล้ว ผมอนุญาตเป็นกรณีพิเศษเสมอ" คำพูดนั้นทำให้นัยน์ตาของนักรบสาวไหววับ หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความตื้นตัน ทว่าในขณะเดียวกัน บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนเป็นหนתึบในพริบตา เมื่อแรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากความมืดมิดเบื้องลึก ไอมารสีดำทมิฬรวมตัวกันเป็นกลุ่มก้อนขนาดมหึมา กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ขยายจนพื้นศิลาใต้ฝ่าเท้าเริ่มแตกร้าวเป็นทางยาว "โฮ... มนุษย์ตัวจ้อย สองตนนี้สินะที่กล้าอาจหาญเหยียบย่ำดินแดนของข้า" เสียงคำรามก้องกังวานดั่งฟ้าผ่าดังขึ้นจากความมืด เงาร่างของปีศาจโบราณที่มีดวงตาสดสีเลือดแปดคู่ค่อยๆ ก้าวออกมา แรงกดดันระดับราชาอสูรแผ่ซ่านจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว มันคือกับดักมรณะขั้นสูงสุดที่ถูกออกแบบมาเพื่อบดขยี้ผู้เล่นทุกคนให้แหลกสลายกลายเป็นผุยผง แต่นั่นไม่ใช่สำหรับคริส ชายหนุ่มถอนหายใจเบาๆ ราวกับกำลังมองดูฝุ่นละอองที่เกาะอยู่บนเสื้อผ้า เขาไม่ได้ชักอาวุธ ไม่ได้ตั้งท่าเตรียมต่อสู้ เพียงแค่ยกปลายนิ้วขึ้นช้าๆ ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนของอสูรโบราณ "น่ารำคาญเสียจริงครับ..." คริสพึมพำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย พริบตา อณูมานัสสีครามเข้มระเบิดออกจากร่างของคริสอย่างไร้เสียง มันไม่ใช่แค่พลังเวท แต่มันคือ "เขตอาคมแห่งการกดขี่" ที่ทำให้อากาศในรัศมีร้อยเมตรหนักอึ้งดั่งแบกภูเขาไว้ทั้งลูก ฝูงอสูรกายกลายพันธุ์นับร้อยที่เคยส่งเสียงคำรามกลับทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นพร้อมกันในเสี้ยววินาที แรงโน้มถ่วงมหาศาลบดขยี้ร่างของพวกมันจนกระดูกแตกละเอียดโดยที่คริสยังไม่ทันได้ขยับตัวเข้าไปใกล้ อสูรโบราณเบิกตากว้างด้วยความตื่นตระหนก ความเย่อหยิ่งทลายหายไปในพริบตา มันพยายามจะอ้าปากกรีดร้อง แต่พลังกดดันกลับพุ่งเข้าตรึงลำคอของมันไว้จนขยับไม่ได้ "แก... แกเป็นใครกันแน่! มนุษย์ธรรมดาไม่มีทางมีพลังระดับนี้!" อสูรโบราณส่งเสียงผ่านกระแสจิตด้วยความหวาดกลัวสุดขีด คริสปรายตามองมันด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง "ผมก็แค่... คนที่ผ่านทางมาเพื่อจัดการพวกน่ารำคาญก็เท่านั้นครับ" สิ้นคำพูดของคริส ปลายนิ้วที่ชี้ขึ้นก็สะบัดลงเบื้องล่างอย่างแผ่วเบา คลื่นพลังสีดำสนิทพุ่งแหวกอากาศผ่าร่างของอสูรโบราณและกองทัพอิศรศิลาออกเป็นสองเสี่ยงในพริบตา แรงระเบิดสะท้อนก้องกังวานจนผนังดันเจี้ยนสั่นสะเทือน เลือดสีดำทะลักทลายย้อมพื้นห้องโถงจนกลายเป็นทะเลเลือด ลูเซียน่ายืนมองแผ่นหลังนั้นด้วยความเทิดทูนสุดหัวใจ รอยยิ้มแห่งความภาคภูมิใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ ไม่มีผู้ใดเทียบเคียงเขาได้ ไม่มีวันนั้น และไม่มีวันไหน ทว่า ในขณะที่ความเงียบสงบกำลังกลับคืนมา เสียงฝีเท้าปริศนาก็ดังขึ้นจากความมืดมิดในชั้นที่ลึกยิ่งกว่า... ชั้นที่สิบสี่ที่ควรจะถูกปิดตายไปเมื่อร้อยปีก่อน "ช่างเป็นการแสดงที่ยอดเยี่ยมเสียจริง... ท่านจอมเวทไร้นาม" เสียงปรบมือช้าๆ ดังขึ้น พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดคลุมสีขาวบริสุทธิ์ที่ก้าวออกมาจากเงาแห่งความมืด ใบหน้านั้นงดงามราวกับเทพธิดา แต่รอยยิ้มที่มุมปากกลับซ่อนความลับอันตรายเอาไว้ และทันทีที่คริสหันไปสบตา ดวงตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อยเมื่อตระหนักว่าบุคคลตรงหน้าไม่ใช่ใครอื่น—แต่คือ "เธอ" ผู้ที่ควรจะสูญหายไปจากดันเจี้ยนแห่งนี้ตั้งแต่จุดเริ่มต้น ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ