จุดสิ้นสุดขององค์แรก

"ชื่อเสียงของพวกมัน… ตอนนี้ลามเลียไปถึงหูขององค์จักรพรรดิแห่งอาณาจักรศักดิ์สิทธิ์แล้วครับฝ่าบาท" เสียงรายงานที่สั่นเทาของแม่ทัพหลวงดังสะท้อนก้องท้องพระโรงอันโอ่อ่า แผ่นหินอ่อนสีขาวนวลสะท้อนภาพใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวของผู้มีอำนาจสูงสุดแห่งทวีป พวกเขาต่างเคยหัวเราะเยาะข่าวลือเรื่องนักผจญภัยไร้ชื่อที่กล้าเหยียบย่างเข้าสู่ดันเจี้ยนล้านชั้น แต่ในเวลานี้ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะส่งเสียงหายใจแรง สิบสองชั้น… เพียงชั่วข้ามคืนเดียว ดันเจี้ยนอเวจีที่ขึ้นชื่อว่ากินชีวิตยอดฝีมือมานับไม่ถ้วน กลับถูกกวาดล้างจนราบคาบอย่างไร้ร่องรอย และผู้ที่ทำลายสถิติอันยาวนานนับพันปีนั้นไม่ใช่กองทัพนับหมื่น แต่เป็นชายหนุ่มผู้เงียบขรึมกับหญิงสาวผู้ถือดาบโลหิตเพียงสองคนเท่านั้น ณ ใจกลางมหานครแห่งกิลด์การค้า คริส (Chris) นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังชั้นดี ร่างกายสวมชุดคลุมจอมเวทสีดำสนิทที่แฝงไปด้วยอوراอันกดดันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว ดวงตาคมกริบมองทอดออกไปนอกหน้าต่างกระจกใสที่สะท้อนภาพความโกลาหลของฝูงชน ผู้คนนับหมื่นต่างแย่งชิงกันซื้อแผนที่เส้นทางชั้นที่ลึกลงไป ซึ่งถูกนำมาประมูลในราคาที่สูงเทียบเท่ากับอาณาจักรขนาดเล็ก "ท่านคริสครับ… พวกสภาสูงส่งจดหมายเชิญฉบับที่สามมาแล้ว พวกเขาบอกว่ายินดีมอบสิทธิ์ขาดในการครอบครองเหมืองแร่มานาทั้งหมด หากท่านยอมเข้าร่วมพันธมิตร" ลูเซียน่า (Luciana) เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียաբรอย เธอไม่ได้ชายตาแลจดหมายตราประทับทองคำที่วางอยู่บนโต๊ะแม้แต่น้อย สายตาคมกริบของนักรบสาวคอยกวาดมองรอบบริเวณเพื่อระแวดระวังภัยให้ผู้เป็นนายอยู่ตลอดเวลา ดาบศักดิ์สิทธิ์ในฝักข้างกายส่งเสียงครางฮัมเบาๆ ราวกับกระหายเลือดของพวกที่บังอาจมารบกวนความสงบของคริส คริสไม่แม้แต่จะขยับตัวเปลือกตา เขาเพียงแค่ยกแก้วชาขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงกระทบโต๊ะด้วยเสียงที่ดัง *กริ๊ก* เบาๆ แต่กลับทรงพลังราวกับค้อนยักษ์ที่ทุบลงกลางอกของทุกคนในห้อง "ส่งจดหมายตอบกลับไปสิครับ ลูเซียน่า" คริสเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกที่แฝงความเย็นชาไร้ก้นบึ้ง "บอกพวกมันว่า… ข้าไม่ได้สนใจเศษดินเศษทรายของพวกมัน และถ้าหากพวกมันยังกล้าส่งเสียงน่ารำคาญมาอีก ชั้นที่สิบสาม… จะเริ่มต้นที่ห้องโถงบัลลังก์ของพวกมันเอง" คำพูดนั้นเรียบง่าย ทว่าน้ำหนักของมันกลับทำให้บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็ง ทันทีที่คำประกาศนี้แพร่สะพัดออกไปผ่านลูกแก้วเวทมนตร์ถ่ายทอดสด แรงกระแทกมหาศาลก็พัดถล่มโลกทั้งใบในพริบตา เหล่ากิลด์อันดับหนึ่งที่เคยประกาศกร้าวว่าจะล่าหัวจอมเวทไร้นาม ต่างพากันปิดทำการและเก็บข้าวของหนีตายกันอลหม่าน ความโอหังที่เคยมีมลายหายสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวที่เกาะกุมขั้วหัวใจ ทว่า ในขณะที่ชื่อเสียงของพวกเขากำลังขจรขจายไปไกลถึงขอบ 
ทวีปมืด รอยร้าวปริศนาบนท้องฟ้าเหนือดันเจี้ยนชั้นที่สิบสี่ก็เริ่มปริแตกออก เสียงคำรามดังกึกก้องราวกับทวีปกำลังจะฉีกขาดออกจากกัน พร้อมกับเงาร่างมหึมาของมังกรโบราณที่สูญพันธุ์ไปแล้วนับหมื่นปีค่อยๆ โผล่พ้นม่านหมอกสีดำทมิฬลงมาขวางเส้นทาง คริสลุกขึ้นยืนช้าๆ รอยยิ้มเยียบเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก ขณะที่ลูเซียน่าชักดาบออกจากฝักจนเกิดประกายไฟแล่บแปล๊บ ทันใดนั้นเอง หน้าต่างระบบสีทองอร่ามก็เด้งขึ้นตรงหน้าพร้อมกับข้อความเตือนภัยระดับวิกฤตที่สั่นกระพืออย่างรุนแรง— *[คำเตือน: สิ่งมีชีวิตระดับภัยพิบัติ "ราชาแห่งจุดจบ" ได้ตื่นขึ้นแล้ว และเป้าหมายแรกของมันคือการลบตัวตนของท่านออกจากสารบบจักรวาล!]* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ