บทเรียนราคาแพง

“เจ้าบอกว่าดาบของเจ้า... คือที่สุดของดันเจี้ยนชั้นที่สิบสองงั้นหรือ?” น้ำเสียงของคริสราบเรียบ เย็นชาจนแทบจะเป็นน้ำแข็ง แต่มันกลับก้องกังวานไปทั่วโถงกว้างของดันเจี้ยนชั้นที่ 12 บรรยากาศรอบกายของเขาไม่ได้มีรังสีอำมหิตพุ่งพล่าน แต่ความเงียบงันที่เขาสร้างขึ้นนั้นกลับกดทับจนผู้คนที่ยืนมุงดูรอบข้างแทบหายใจไม่ออก ‘กาลอส’ จอมดาบคลั่งแห่งกิลด์อสรพิษดำแสยะยิ้มกว้าง ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นที่พาดผ่านดวงตาข้างซ้าย มันคือเครื่องหมายของนักฆ่าที่ผ่านการนองเลือดมานับไม่ถ้วน เขากระชับดาบยักษ์ในมือแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “อย่ามาทำเป็นอวดดี ไอ้จอมเวทกระจอก! แกมันก็แค่ไอ้ขี้แพ้ที่โชคดีรอดมาได้เพราะเกาะกระโปรงผู้หญิง!” กาลอสคำรามพร้อมกับเหวี่ยงดาบยักษ์เข้าใส่คริสด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ แรงลมจากการฟาดฟันทำให้พื้นหินแตกร้าว เสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัวดังขึ้นจากกลุ่มผู้เล่นที่มุงดู ลูเซียน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างขยับตัวเพียงเล็กน้อย มือของเธอแตะที่ด้ามดาบเตรียมจะพุ่งออกไป แต่แล้วเธอก็หยุดกึก เมื่อเห็นคริสยกมือซ้ายขึ้นอย่างเชื่องช้า *เคร้ง!* เสียงโลหะปะทะกันดังกึกก้อง แต่ทว่า... สิ่งที่หยุดดาบยักษ์นั่นไว้ ไม่ใช่โล่ ไม่ใช่เวทมนตร์ป้องกัน หรืออาวุธใดๆ คริสใช้นิ้วชี้เพียงนิ้วเดียว... รับคมดาบของกาลอสเอาไว้กลางอากาศ ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที กาลอสเบิกตากว้างจนแทบถลนออกมา ใบหน้าของเขาเปลี่ยนจากความมั่นใจเป็นความตื่นตระหนกสุดขีด เขาออกแรงกดดาบลงไปจนสุดกำลัง แต่ดาบที่ควรจะผ่าร่างของคริสจนขาดสะบั้น กลับไม่ขยับแม้แต่มิลลิเมตรเดียว “เป็นไปไม่ได้...” กาลอสพึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือ “ดาบของข้า... สเตตัสพลังโจมตีของข้ามัน...” “ดาบของเจ้าหนักดีนะ” คริสกล่าวพลางเอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของจอมดาบคลั่ง “แต่ความเร็วเท่านี้... ในสายตาของข้า มันก็แค่เต่าคลาน” คริสสะบัดนิ้วเบาๆ แรงปะทะที่มองไม่เห็นกระแทกเข้าที่ใบดาบอย่างจัง แรงสั่นสะเทือนมหาศาลส่งผ่านตัวดาบไปถึงแขนของกาลอสจนกระดูกแทบแหลกละเอียด ร่างของจอมดาบคลั่งกระเด็นถอยหลังไปหลายก้าว ก่อนที่เขาจะทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด “ข้าเคยเตือนแล้วว่าอย่าเข้ามาขวางทาง” คริสก้าวเดินเข้าไปหาอย่างช้าๆ เสียงฝีเท้าของเขากระทบพื้นหินดังกังวานเหมือนเสียงนับถอยหลังสู่ความตาย “ลูเซียน่า จัดการที่เหลือให้เรียบร้อย ส่วนเจ้านี่... จงรู้จักที่ต่ำที่สูงเสียบ้าง” ลูเซียน่าก้าวออกมาเบื้องหน้า สายตาของเธอเย็นยะเยือกเสียยิ่งกว่าเจ้านาย เธอชักดาบสั้นคู่กายออกมา แสงออร่าสีเงินวาววับสะท้อนใบหน้าที่เต็มไปด้วยความจงรักภักดี “ได้ยินแล้วค่ะ... เอ้ย ได้ยินแล้วครับ ท่านคริส ใครที่บังอาจลบหลู่ท่าน ต้องชดใช้ด้วยทุกอย่างที่มี” กาลอสพยายามตะเกียกตะกายจะลุกขึ้น แต่แรงกดดันมหาศาลจากคริสกลับตรึงเขาไว้กับพื้น ราวกับมีภูเขาทั้งลูกกดทับอยู่บนบ่า “เจ้าต้องการอะไร! จะฆ่าข้าหรือไง!” กาลอสตะโกนลั่นด้วยความหวาดกลัว “ฆ่าเจ้าเหรอ?” คริสหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเขา มือข้างหนึ่งล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุมหยิบบัตรสีดำสนิทที่แผ่ออร่าศักดิ์สิทธิ์ออกมา “ข้าจะซื้อดันเจี้ยนชั้นนี้... รวมทั้งกิลด์ขยะของเจ้าด้วย” ทุกคนในที่นั้นอ้าปากค้าง บัตรนั้นคือ 'Black Abyss Card' บัตรเครดิตระดับตำนานที่แม้แต่เจ้าเมืองดันเจี้ยนยังต้องก้มหัวให้ ในจังหวะที่กาลอสกำลังช็อกจนพูดไม่ออก ทันใดนั้น เสียงระบบแจ้งเตือนก็ดังขึ้นทั่วทั้งโถงกว้าง [ประกาศ: ท่านคริส ได้ทำการทุ่มตลาดซื้อสิทธิ์การเป็นเจ้าของดันเจี้ยนชั้นที่ 12 ด้วยมูลค่า 10,000,000,000 เหรียญทอง] [สถานะ: การซื้อเสร็จสมบูรณ์ กิลด์อสรพิษดำถูกปลดจากการเป็นเจ้าของพื้นที่ทันที] ทันทีที่เสียงระบบเงียบลง ประตูบานยักษ์ที่เชื่อมต่อไปยังชั้นที่ 13 ก็เลื่อนเปิดออกพร้อมกับแสงสว่างจ้าที่สาดส่องออกมา แต่สิ่งที่ปรากฏตัวออกมาจากประตูนั้นไม่ใช่สัตว์ประหลาด หรือไอเทมล้ำค่า ชายในชุดเกราะสีทองอร่ามที่มีตราสัญลักษณ์ของ 'สมาพันธ์ผู้คุมกฎ' ยืนเด่นอยู่ตรงนั้น เขาแสยะยิ้มที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมก่อนจะประกาศก้อง “ในนามของสมาพันธ์... เราขอสั่งอายัดทรัพย์สินและสิทธิ์ทั้งหมดของท่านคริส เนื่องจากพบการทำธุรกรรมที่ผิดกฎหมายของระบบ!” คริสหยุดกะทันหัน มุมปากของเขาเหยียดยิ้มที่ดูน่าขนลุกมากกว่าเดิม เขาค่อยๆ หันไปหาชายในชุดเกราะด้วยสายตาที่เปรียบดั่งผู้พิพากษา “พวกเจ้า... กล้าดียังไงถึงคิดจะยึดของที่ข้าจ่ายเงินซื้อด้วยความสัตย์จริง?” เหตุการณ์กำลังจะลุกลามใหญ่โตเกินกว่าที่ใครจะคาดคิด และความลับที่ซ่อนอยู่ในบัตรสีดำใบนั้น กำลังจะเปลี่ยนโฉมหน้าของโลกใบนี้ไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ