การท้าทายจากจอมดาบคลั่ง

“หลบไปซะ ถังขยะไร้ค่า... ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นของพวกแก๊งเศษสวะ” เสียงคำรามทุบต่ำก้องกังวานไปทั่วโถงทางเข้าชั้นที่ 1,050 ของดันเจี้ยนหมื่นชั้น แรงกดดันระดับมหาศาลแผ่พุ่งออกมาจากร่างของชายหนุ่มในชุดเกราะเหล็กกล้าสีดำทมิฬ ลวดลายอักขระเวทสีเลือดบนดาบใหญ่ยักษ์ในมือสั่นระริกด้วยความกระหายเลือด บรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวจนเกิดเสียงกรีดร้องของอากาศ ผู้เล่นนับร้อยคนที่ยืนมุงดูอยู่ต่างพากันถอยร่นด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นเพราะทนรับจิตสังหารไม่ไหว นั่นคือ "วาลคีรี (Valkyrie)" จอมดาบอันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์หลัก ผู้ครอบครองฉายา "1 ดาบพิฆาตล้านวิญญาณ" ชายผู้ที่ไม่เคยพ่ายแพ้ให้กับใครมาเป็นเวลาสามปีเต็ม และเป้าหมายของเขาในตอนนี้... คือการยืนขวางทางเดินแคบๆ เบื้องหน้าของชายหนุ่มผู้สวมชุดคลุมสีดำสนิทและหญิงสาวผู้ถือหอกยาว คริสยืนนิ่งสงบ ดวงตาภายใต้ฮู้ดสีดำทอดมองไปยังร่างของจอมดาบคลั่งด้วยความเฉยเมชา ไร้ซึ่งความหวาดหวั่น ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก ราวกับว่าสิ่งที่ยืนขวางอยู่ตรงหน้าไม่ใช่ยอดฝีมืออันดับหนึ่งของเซิร์ฟเวอร์ แต่เป็นเพียงฝุ่นละอองที่น่ารำคาญใจชิ้นหนึ่งเท่านั้น “ข้าให้โอกาสพวกแกอีกครั้งเดียว...” วาลคีรีกวาดสายตาคมกริบมองคริสด้วยรอยยิ้มหยันเหยียด มือหนากระชับด้ามดาบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน “คุกเข่าลงแล้วส่งแผนที่เส้นทางลับของดันเจี้ยนชั้นที่พันขึ้นไปให้หมด ไม่อย่างนั้น... ข้าจะตัดหัวพวกแกเสียบประจานไว้ที่นี่ ให้สมกับความโง่เขลาที่บังอาจอาจหาญก้าวเข้ามาในเขตหวงห้ามของกิลด์ราชันย์โลหิต” เสียงฮือฮาดังระเบิดขึ้นในกลุ่มผู้ชมรอบข้าง *“นั่นมันวาลคีรีกวาดล้างจริงๆ ด้วย... ใครคือไอ้พวกโง่สองคนนั้นวะ กล้าดียังไงถึงไปขวางทางเขา?”* *“ไอ้คนชุดดำนั่นเลเวลเท่าไหร่กัน? ทำไมฉันถึงไม่เห็นหลอดข้อมูลเลเวลของมันเลย... ซ่อนสถานะงั้นเหรอ? เก๊กชัดๆ”* *“จบกัน ต่อให้เป็นปาร์ตี้ระดับท็อป ถ้าเจอสกิล 'คลั่งโลหิตพิฆาต' ของวาลคีรีเข้าไป ก็ตายในดาบเดียวทั้งยวงอยู่ดีล่ะครับ”* ท่ามกลางเสียงซุบซิบนินทาและความตึงเครียดที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด ลูเซียน่าที่ยืนอยู่เคียงข้างคริสค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาหนึ่งก้าว ดวงตาสีเพลิงของเธอกวาดมองจอมดาบคลั่งด้วยแววตารังเกียจอย่างไม่ปิดบัง เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อยในรอยยิ้มเย้ยหยันที่บาดลึกถึงขั้วหัวใจ “สวะที่เก่งแต่เห่าหอนไปวันๆ... ยังมีหน้ามากล้าเอ่ยปากสั่งสอนเจ้านายของข้าอีกงั้นหรือครับ?” น้ำเสียงของลูเซียน่าเย็นเยียบและทรงพลัง เธอกระชับหอกในมือจนเกิดประกายไฟสีทองแลบแปลบปลาทุ่งรอบคมหอก “เจ้าไม่มีค่าพอแม้แต่จะให้ท่านคริสตวัดสายตามองด้วยซ้ำ ถอยไป... ก่อนที่ข้าจะลบชื่อเจ้าออกจากสารบบของเซิร์ฟเวอร์นี้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว” “สามหาว!” วาลคีรีคำรามลั่นด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ ศักดิ์ศรีของจอมดาบอันดับหนึ่งถูกเหยียบย่ำต่อหน้าผู้คนนับร้อย “อีผู้หญิงชั้นต่ำ! อยากตายนักใช่ไหม งั้นข้าจะสงเคราะห์ให้เอง!” *ตูมมม!* ร่างของวาลคีรีพุ่งทะยานออกไปข้างหน้าด้วยความเร็วเหนือเสียง ดาบใหญ่ในมือถูกเงื้อขึ้นสูงจนเกิดแสงสว่างวาบเจิดจ้า พลังโจมตีระดับเซิร์ฟเวอร์ถูกอัดแน่นจนเกิดเป็นคลื่นกระแทกแผ่ขยายเป็นวงกว้าง พื้นหินแกรนิตใต้ฝ่าเท้าแตกละเอียดเป็นผุยผงในพริบตา เป้าหมายของเขาคือการผ่าร่างของหญิงสาวผู้ปากกล้าออกเป็นสองซีกในดาบเดียว! ผู้คนรอบข้างต่างพากันหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว บางคนถึงกับเบือนหน้าหนีเพราะไม่อยากเห็นภาพอันน่าสยดสยอง ทว่า... มีเพียงคนเดียวที่ยังคงยืนนิ่งสนิท คริสยกมือขึ้นช้าๆ ราวกับกำลังปัดหยาดน้ำค้างบน ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นฉายแสงประหลาดวูบหนึ่ง *เปรี้ยง!* เสียงระเบิดก้องกังวานสนั่นหวั่นไหวราวกับฟ้าผ่ากลางใจเมือง แต่ภาพที่ปรากฏกลับทำให้ทุกคนต้องเบิกตากว้างจนแทบถล่นออกจากเบ้า ตาค้าง อ้าปากค้างอย่างไร้ซุ่มเสียง ดาบยักษ์เคลือบเรืองแสงอันทรงพลังของวาลคีรี... หยุดชะงักลงกลางอากาศ ห่างจากใบหน้าของลูเซียน่าเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น! มันไม่ได้ถูกปัดป้องด้วยหอก... แต่มันถูกหยุดไว้ด้วย "ปลายนิ้วชี้" ข้างเดียวของคริส! “อะ... อะไรกัน!?” ดวงตาของวาลคีรีเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายเต็มใบหน้า หลอดพลังชีวิตของเขาเริ่มสั่นกระเพื่อมอย่างรุนแรงเมื่อแรงกดดันมหาศาลย้อนกลับเข้าสู่ร่างของตนเอง พลังโจมตีทั้งหมดที่ทุ่มเทลงไปถูกความว่างเปล่ากลืนกินจนหายวับไปกับตา ราวกับว่าเขาเป็นเพียงเด็กน้อยที่ใช้ไม้จิ้มฟันไปแทงใส่ภูเขาเหล็กกล้า “เสียงดังน่ารำคาญเสียจริง...” คริสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ในวินาทีนั้นเอง อากาศรอบตัวก็ลดอุณหภูมิลดฮวบลงจนกลายเป็นน้ำแข็ง ความมืดมิดอันบริสุทธิ์ทะลักทะลายออกจากร่างของคริสจนกลายเป็นเสาเพลิงสีดำทะมึนพุ่งทะยานเสียดฟ้า แรงโน้มถ่วงรอบบริเวณเพิ่มขึ้นเป็นพันเท่า ผู้เล่นทั้งหมดที่ยืนมุงดูทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นโดยพร้อมเพรียงกัน ราวกับถูกภูเขาขนาดยักษ์กดทับลงบนบ่า วาลคีรีพยายามจะดึงดาบกลับ แต่มันติดตรึงแน่นราวกับฝังรากลึกอยู่ในหินผา ความกลัวที่แท้จริงเริ่มกัดกินจิตใจของจอมดาบผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ เขากำลังเผชิญหน้ากับปีศาจ... ปีศาจที่แท้จริงที่ซ่อนตัวอยู่ใต้รูปลักษณ์ของมนุษย์ “แก... แกเป็นใครกันแน่!?” วาลคีรีเค้นเสียงถามออกมาอย่างยากลำบาก ลมหายใจติดขัด ร่างกายสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวที่แล่นพล่านไปทั่วกระดูกสันหลัง คริสไม่ตอบคำถามนั้น เขามองหน้าจอมดาบอันดับหนึ่งด้วยหางตา ก่อนจะขยับริมฝีปากพูดเบาๆ แต่กลับดังชัดเจนก้องอยู่ในโสตประสาทของทุกคน “เจ้าไม่มีสิทธิ์รู้ชื่อของข้า... และไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะยืนอยู่บนชั้นนี้” นิ้วชี้ที่ตรึงดาบไว้ดีดออกเบาๆ เพียงนิดเดียว *เปรี้ยะ! ช้ง!* ดาบใหญ่ระดับตำนานมูลค่าหลายสิบล้านเครดิตในมือของวาลคีรี แตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ กลายเป็นละอองแสงสีแดงกระจายหายไปในอากาศ แรงสะท้อนมหาศาลซัดร่าฃของวาลคีรีปลิวลิ่วกระเด็นไปกระแทกเข้ากับผนังดันเจี้ยนอย่างรุนแรง เลือดสดๆ พุ่งทะลักออกจากปากของเขาย้อมชุดเกราะสีดำให้กลายเป็นสีแดงฉาน หลอดพลังชีวิตที่เคยเต็มร้อย ร่วงดิ่งลงสู่เลขศูนย์ในพริบตาเดียว! *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนระบบดังขึ้นก้องกังวานในโถงทางเดิน พร้อมกับข้อความสีทองตัวโตที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศให้ทุกคนได้เห็นอย่างชัดเจน *[ผู้เล่น 'วาลคีรี' ถูกสังหารโดยการโจมตีเพียงครั้งเดียวโดยผู้เล่นไร้ชื่อ!]* *[ยึดครองสิทธิ์การผ่านทางชั้นที่ 1,050 สำเร็จ!]* ความเงียบงันเข้าปกคลุมพื้นที่บริเวณนั้นอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงหายใจแรง ทุกสายตาจับจ้องมองไปยังแผ่นหลังของชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำที่กำลังก้าวเดินผ่านร่างอันไร้เรี่ยวแรงของจอมดาบอันดับหนึ่งไปอย่างเยือกเย็น ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ลูเซียน่ายิ้มบางๆ อย่างพึงพอใจ เธอก้าวเดินตามหลังเจ้านายของเธอไปติดๆ โดยไม่ชายตามองเศษสวะที่นอนหายใจรวยรินอยู่บนพื้นเลยแม้แต่น้อย ทว่า ในขณะที่คริสกำลังจะก้าวเท้าเข้าสู่ประตูวาร์ปเพื่อไปยังชั้นที่ 1,051 นั้นเอง เสียงฝีเท้าจำนวนมากพร้อมกับออร่าเวทมนตร์ระดับสูงนับร้อยสายก็พุ่งตรงเข้ามาปิดล้อมเส้นทางด้านหน้าเอาไว้ทั้งหมด สัญลักษณ์รูป "มังกรเพลิงคาบดาบ" ปรากฏขึ้นบนชุดเกราะของคนที่ก้าวออกมาจากเงาประตูวาร์ป “บังอาจนักนะที่กล้าสังหารหัวหน้าหน่วยจู่โจมของเราในเขตของกิลด์มังกรฟ้า!” ชายวัยกลางคนผู้สวมชุดนักเวทชั้นสูงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกร้วมโกรธ ดวงตาดารดาษด้วยรังสีอำมหิต “คิดเหรอว่าจะเดินออกไปจากที่นี่ได้ง่ายๆ... เจ้าพวกโง่!” คริสหยุดเดินชั่วขณะ เขาไม่ได้หันกลับไปมอง แต่ปลายนิ้วมือขวาของเขากลับสะบัดเบาๆ กลางอากาศ *ติ๊ง!* หน้าจออินเทอร์เฟซสีดำสนิทปรากฏขึ้นตรงหน้าของคริส พร้อมกับเสียงระบบชำระเงินอัตโนมัติที่ดังขึ้นก้องกังวานจนทุกคนต้องสะดุ้ง *[ระบบตรวจพบกลุ่มผู้เล่นกิลด์มังกรฟ้าจำนวน 350 คนกำลังพยายามขัดขวางเส้นทาง...]* *[ท่านต้องการเปิดใช้งานสิทธิ์พิเศษ 'กวาดล้างเซิร์ฟเวอร์ด้วยทุนทรัพย์มหาศาล' หรือไม่?]* คริสกดปุ่มยืนยันด้วยความรวดเร็ว ไร้ซึ่งความลังเลใดๆ ทั้งสิ้น *[การทำรายการสำเร็จ! หักเงินจากบัญชีดำ 'อินפיนิตี้ แบล็กการ์ด' จำนวน 1,000,000,000 เครดิต... เรียบร้อย!]* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ