ก้าวสู่ชั้นที่สิบ

"ถ้าพวกเจ้าคิดว่าความมืดมิดในชั้นที่เก้าคือขีดจำกัดของมนุษยชาติ... ก็จงเบิกเนตรโง่เขลาของพวกเจ้าขึ้นมาดูซะ" เสียงก้องกังวานของคริสดังก้องสะท้อนไปทั่วห้องโถงหินยักษ์แห่งดันเจี้ยนชั้นที่เก้า บรรยากาศรอบตัวเขาบิดเบี้ยวราวกับมิติถูกฉีกกระชาก แรงกดดันมหาศาลแผ่พุ่งออกไปจนเหล่าอสูรระดับสูงที่เคยคำรามด้วยความดุร้ายต่างต้องทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว สัญชาตญาณดิบของพวกมันกรีดร้องเตือนภัยว่าเบื้องหน้าของพวกมันไม่ใช่ "มนุษย์" แต่เป็นหายนะที่เดินได้ ลูเซียน่าก้าวเท้าเข้ามาเคียงข้าง แววตาของนักรบสาวทอประกายความเทิดทูนอย่างสุดซึ้ง ดาบในมือของเธออาบไปด้วยโลหิตของศัตรู แต่หัวใจของเธอกลับสงบนิ่งและอบอุ่นอย่างประหลาดเมื่ออยู่ภายใต้ร่มเงาของชายหนุ่มผู้กุมชะตากรรมของโลกใบนี้ "นายท่าน..." เสียงของลูเซียน่ากระซิบแผ่วเบา เต็มไปด้วยความภักดีที่ไม่มีวันเสื่อมคลาย "พลังงานรอบตัวท่านกำลังเปลี่ยนรูป... มันเกินกว่าขอบเขตที่ตำราโบราณเคยบันทึกไว้แล้วครับ" คริสไม่แม้แต่จะชายตามองอสูรเบื้องหน้า สายตาของเขาทอดมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องบน ซึ่งเป็นทางเข้าสู่ "ชั้นที่สิบ" แดนสนธยาที่ไร้ซึ่งผู้ใดเคยเหยียบย่างและรอดชีวิตกลับมา ภายในห้วงจิตสำนึกของเขา เสียงแจ้งเตือนจากระบบดันเจี้ยนดังระรัว ร่างกายของเขาร้อนผ่าวราวกับมีดวงอาทิตย์ดวงเล็กๆ แผดเผาอยู่ภายในกระดูก *[ระบบกำลังประเมินผลการดูดซับแก่นแท้แห่งความมืด...]* *[ตรวจพบการเติบโตแบบก้าวกระโดดของมานาสฟีียร์...]* *[เงื่อนไขครบถ้วน... ทำการปลดล็อกสกิลระดับตำนาน: [ห้วงเวลาพิพากษาแห่งราชัน (Judgment Domain)] สำเร็จ!]* พริบตาที่ข้อความนั้นสลักลงในจิตวิญญาณ โลกทั้งใบก็คล้ายกับหยุดนิ่ง อุณหภูมิในห้องโถงดิ่งลงจนกลายเป็นศูนย์ในเสี้ยววินาที เกล็ดน้ำแข็งสีดำสนิทก่อตัวขึ้นกลางอากาศราวกับฝนดาวตกที่ร่วงหล่นจากสรวงสวรรค์ที่ล่มสลาย คริสหลับตาลงช้าๆ ซึมซับพลังอันไร้ขีดจำกัดที่ไหลเวียนเข้าสู่เส้นเลือด ทุกๆ ลมหายใจของเขาคือการสั่นสะเทือนของแผ่นดิน ทุกๆ การเต้นของหัวใจคือเสียงคำรามของสายฟ้า เหล่าผู้เล่นระดับท็อปจากกิลด์ใหญ่ที่แอบสะกดรอยตามมาเพื่อหวังฉวย1โอกาสเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากด้านหลัง ถึงกับหน้าถอดสี ขาของพวกเขาสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ แรงกดดันระดับนี้มันไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์จะต้านทานได้ มันคือการกดขี่ทางจิตวิญญาณที่ทำให้วิญญาณแทบแตกสลาย "มะ... มันเกิดอะไรขึ้นวะ!" หัวหน้ากิลด์อสรพิษเพลิงกรีดร้องออกมาด้วยความสติหลุด ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ขณะที่เลือดกำเดาไหลทะลักออกมาจากจมูกโดยไม่รู้ตัว "พลังบ้าอะไรกันเนี่ย! เราแค่อยู่ห่างตั้งร้อยเมตรทำไมหายใจไม่ออก!" "โง่เง่าสิ้นดี" คริสเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นชา และไร้ซึ่งความปรานี ดวงตาสีรัตติกาลของเขาเปิดขึ้น กวาดสายตามองไปยังกลุ่มคนที่ซ่อนตัวอยู่ในเงาไม้ด้วยความดูแคลน ราวกับพวกมันเป็นเพียงฝุ่นผงใต้รองเท้า เพียงแค่เขายกปลายนิ้วขึ้นตวัดเบาๆ อากาศรอบตัวก็ระเบิดออกเป็นคลื่นกระแทกสีดำสนิท พลังอันมหาศาลซัดสาดใส่กลุ่มผู้เล่นเหล่านั้นจนกระเด็นลอยละลิ่วราวกับใบไม้ปลิว ไม่ทีแม้แต่โอกาสได้ชักอาวุธหรือร่ายเวทป้องกันตัว เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมก่อนจะเงียบหายไปในพริบตาเมื่อร่างของพวกเขากระแทกเข้ากับผนังหินจนแหลกละเอียด ลูเซียน่ามองภาพนั้นด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน เธอยกดาบขึ้นพาดบ่าอย่างสง่างาม "พวกแมลงเม่าที่บังอาจบินเข้ากองไฟ ช่างน่าสมเพชเสียจริงครับ นายท่านจะให้ฉันกวาดล้างพวกที่เหลือให้หมดเลยไหมครับ?" "ไม่ต้องเสียเวลาหรอก" คริสกล่าวเสียงเรียบ พรางก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง รัศมีสีทองและดำทมิฬหลอมรวมกันรอบกายจนกลายเป็นอาภรณ์แห่งราชา "เป้าหมายของเราคือข้างบนนั้น... ประตูสู่ชั้นที่สิบกำลังรอเราอยู่" เบื้องหน้าของพวกเขา ปรากฏประตูหินยักษ์สูงเสียดฟ้าสลักลวดลายโบราณที่แผ่กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัว ทันทีที่คริสยื่นมือไปสัมผัสพื้นผิวของประตู อักษรเวทมนตร์โบราณนับล้านตัวก็สว่างวาบขึ้น พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของเทพเจ้าดังขึ้นจากความว่างเปล่า *<ผู้ครอบครองกุญแจแห่งราชัน... เจ้าผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์... จงเปิดทางสู่อาณาจักรแห่งการพิพากษา>* ครืนนน—! ประตูหินยักษ์ค่อยๆ เคลื่อนตัวเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นแสงสว่างเจิดจ้าและกลิ่นอายที่แปลกประหลาด ทว่า ในวินาทีที่แสงจากชั้นที่สิบสาดส่องลงมากระทบกับใบหน้าของคริส รอยยิ้มที่เคยเยือกเย็นของเขากลับต้องชะงักลง เมื่อเงาร่างปริศนาสายหนึ่งก้าวเดินสวนออกมาจากความมืดมิดของประตูบานนั้น พร้อมกับเสียงปรบมือช้าๆ ที่ดังก้องกังวานบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ไม่นึกเลยว่า... คนที่เปิดประตูบานนี้ได้ หลังจากผ่านไปสามร้อยปี จะเป็นเด็กหนุ่มที่ยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมคนนี้" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "จอมเวทไร้นาม" มาโดยตลอดนะครับ